Scarface (1932)

Je moet bijna alles een keer proberen en daauit is gebleken dat Buster Keaton niks voor mij is. Iig vind ik de acteerprestaties in deze film veel minder ivm andere films uit de jaren 30.

Voor 5€ in de MM in Antwerpen gevonden. Wou hem altijd al wel eens zien omdat ik met men broer een discussie had over hoe dat de Scarface van De Palma een remake is van deze en hij geloofde me niet.

Nu over de film zelf:
Film begint zeer traag (echt traag vond ik) maar naar het einde toe stijgt dit hard met als hoogtepunt dat hij zich opsluit in zijn 'stalen fort' Over het algemeen is de film zeer goed dus 4*

Maar wat heeft De Palma hier toch veel van gerat (triestig dat veel jongeren dan ook alleen maar de versie uit '83 kent en niet die uit '32)

Erg goede gansterfilm uit de oude doos. Door de schitterende beeldtrucjes van Hawks maakt hij het in veel scenes erg spannend.

Zo zien we bij een executie alleen schaduwen en in een andere scene gooit het slachtoffer een strike vlakvoor hij neergeschoten wordt, echter laat Hawks dit niet zien, maar volgt hij de bowlinbal.

De actiescenes zien er ook knap uit met die auto's en die drive-by's. Dat hulpje van Camonte vond ik trouwens een leuk personage, zorgde voor de nodige humor.

Doet niet onder voor de remake, die toch beduidend hoger staat hier op MovieMeter.

4.0*

Een paar geweldig mooie visuele vondsten en een monsterlijk goede Muni maken van deze film echt een belevenis. Wel jammer dat enkele melodramatische ontwikkelingen alsmede de comic relief de tand des tijds niet hebben doorstaan.

3,5*.

Actie in de filmwereld jaren '30 is minder evident dan verwacht. Ik had dan ook geen grote verwachtingen in deze film. Paul Muni acteert best wel goed en doet je meeleven met de gangster. Prachtig hoe hij verandert van kleine gangster die alles als een spel ziet tot een maffiabaas die meer en meer wil en zo denkt alles met geld of wapens op te lossen wat hem uiteindelijk zelf de das om doet.

Visueel soms zelfs mooier dan latere gangsterfilms, denk aan de scènes met de schaduws of de suggestie als de moord buiten beeld gebeurt. Uiteraard ook minpunten bij actiescènes die door een gebrek aan middelen (financiëel en technisch) en nu gedateerd overkomen.

Uiteindelijk toch een stevige gangsterfilm die gerust in het rijtje van latere films als Godfather mogen staan en het genre heeft gemaakt tot wat we het nu kennen.

die van 1983 met al pacino vond ik beter

Scarface: Shame of the Nation
Het origineel is iets minder dan de remake, vooral door het wat vlugge en ongeloofwaardige einde, de ommezwaai van zuslief. Jammer want de rest van de film beviel me ontzettend goed.

Tony Carmonte is een wat charmanter en sympathieker personage dan heethoofd Tony Montana. Eigenlijk komen de werkwijzen van beide op hetzelfde neer, maar Muni's Scarface heeft gewoon wat meer flair.

Beide films zijn enorm sfeervol, de 80's spreken me toch wat minder aan dan de tijd waarin deze zich afspeelt dus dat is een plusplunt. De film is mooi geschoten en mede daardoor zonder twijfel voor herhaling vatbaar.

The world is yours

Scarface, the Shame of the Nation begint redelijk gedateerd door het bord waarop staat dat de film een aanklacht tegen de maatschappij is, wat we er aan moeten doen en bla bla bla. Maar eens je je over dit hebt overgezet volgt er een mooi pareltje.

Lichtjes gebaseerd op het verhaal van Al Capone, de enige echte Scarface, wordt hier het verhaal verteld van Tony Camonte. Een jonge lijfwacht die het idee in zijn kop heeft gestoken om de wereld te veroveren. De film opent, na de lelijke title card, sterk met de moord op Big Louis en verliest dit niveau nergens. Het wordt zelfs nog een tikkeltje verhoogt met de shoot-out in Camonte's stalen fort.

Visueel ziet het er allemaal best wel mooi uit. De moord op Big Louis, de moord op Gaffney op de bowlingbaan, de Valentine's Massacre ... Stuk voor stuk niet bloederig maar o zo doeltreffend gefilmd. Muni is zeer sterk als Camonte maar ook de bijrollen tillen de film naar een hoger punt. Zo zorgt Barnet als Camonte's hulpje vaak voor een glimlach op de lippen. Het was dan ook spijtig hoe hij aan zijn eind kwam. Tegelijk sneu en aandoenlijk wanneer hij uiteindelijk toch de naam onthoud van degene die belt. Ook Karloff speelt een leuke rol.

De versie uit '32 is zonder twijfel beter als de remake uit '83 maar ook hier zijn er soms een paar zaken die niet echt kloppen of zeer gedateerd aanvoelen (de vuist op vuist gevechten bijvoorbeeld) maar dit stoort nooit hard.

4*

Mooie gangsterfilm uit de oude doos met een excellerende Paul Muni. Net als zijn remake op een aantal momenten zwaar over the top met het vele schietwerk. Ook het acteerwerk was niet altijd even soepeltjes van iedereen, maar in tegenstelling tot de remake kon ik me wel over deze mankementen heen zetten. De film oogt fris, verloopt snel en heeft ook nog een handvol grappige momenten dankzij de rechterhand van Camonte.

Erg leuke film. Veel gaafe vondsten.

Ik vind het een zeer goede film.
Zeker voor die tijd.
Ik vraag me af hoe vet het zou zijn om het toen te bekijken.
Alleen veel mensen knappen af naar het zien van de wat mindere special effect zegmaar.
Ik vind dat je daar aan moet wennen en voorbereid op moet zijn als je z'n oude film kijkt. Ik keek er later ook doorheen en vind het echt een toppertje.

Of deze beter is dan de nieuwere versie is bij mij echt een twijfel geval.

Echt een spannende gangsterfilm kan ik Scarface onmogelijk noemen. De eerste matpartij in het cafe was droevig slecht in beeld gebracht en geacteerd. Of ze hadden vroeger nog geen stand ins die de klappen op mochten vangen of ze verzuimden om stootkussens in hun kleren te doen, maar een gangster die in de lucht slaat waarna gangster 2 afdruipt en doet alsof hij pijn in zijn maagstreek heeft gaat er bij mij moeilijk in.

Paul Muni gedraagt zich als een veredelde clown, hij is constant bezig met zijn eigen reputatie en probeert aan de lopende band spitsvondige opmerkingen te maken. Echt dreiging gaat er nooit van hem uit. De gangsters tegen wie hij een oorlog ontketende waren suf, het leek bijna een carnavalsoptocht zoals men Muni en zijn vriendin in het cafe bestookten met hun nieuwe wapens i.p.v. halt te houden en hem uit te roken.

Verbazing alom rondom de gangster die tot telefonist gebombardeerd wordt. Vreselijk onleuke slapstick die niet past bij een misdaadfilm of je moest er een complete satire van maken. Het leek bijna alsof Hawks de gangster zo te kakken zet. Zo van, lekker puh.....Mensen zonder een fatsoenlijke opleiding kunnen niet lezen, schrijven, zijn doof en kunnen niet telefoneren.

Gelukkig kijkt de film wel vlot weg en blijkt het straatdecor in sfeervol zwart - wit te zijn weergegeven en dat maakt dat ik bij momenten zeker kon genieten van Scarface. 2,5*

Stukken beter dan de Scarface uit 1983 die naar mijn mening zwaar overgewaardeerd is. Het is best een aardige film, maar plekje 11 in de top 250 is veel te hoog.

Erg sfeervolle films is dit. Samen met The Public Enemy en Little Caesar de trendzetter onder de misdaadfilms. Je ziet ook duidelijk dat Brain Da Palma erg veel dingen letterlijk overgenomen heeft in zijn Scarface. Paul Muni doet het erg goed, en hij zet minstens een evensterke rol neer als Al Pacino. Verder is de film erg mooi gefilmd en zitten er een paar goeie scenes in. Minpuntje was wel het einde wat inderdaad een beetje te melodramatisch was.

Verder een erg sterke film die beter is dan de remake.

4,0*

De matige acteer prestaties vallen, naast de toch wel spectaculaire actiescenes, het meest op in deze typische jaren '30 film. Fijne sfeer, maar iets te traag. Kan me niet voorstellen dat deze film als enige inspiratie heeft betekent bij de De Palma/Pacino remake.

De originele Scarface is natuurlijk een must voor de liefhebbers van de remake, zoals ik. Alleszins treffend om te zien dat er toch enkele scènes en ingenieuze vondsten zijn overgenomen uit deze film. Hoe Tony er bijvoorbeeld achterkomt dat zijn baas hem heeft willen laten vermoorden, vond ik altijd een briljant geven, maar lijkt dus gewoon afkomstig uit deze film.

Qua hoofdpersonage kan ik zeggen dat Tony Carmonte ongeveer even legendarisch en interessant is als Tony Montana. Waar deze laatste tenminste nog een zin om te rationaliseren heeft, is Carmonte gewoon een impulsieve gek die zelfs plezier lijkt te hebben in zijn eigen ondergang. Net als bij James Cagney in White Heat, wordt het megalomane karakter van Carmonte ("The World is Yours") sterk in de verf gezet. De film kent tal van indrukwekkende dialogen en citaten, die perfect passen bij dit ouderwetse gangster-sfeertje. Ook qua geweld moet Scarface niet onderdoen, er komen zelfs een paar genadeloze scènes in voor. Op vlak van karakterisering vond ik Poppy, de love intrest van Carmonte, veel overtuigender en passender in het milieu dan Michelle Pfeiffer. Die laatste was toch wel enorm miscast als ik er zo bij nadenk.

Maar wees gerust beste Montana-fanatici, want een regelrechte ophemeling verdient deze film ook weer niet. Qua opbouw is het bijzonder fragmentarisch en de constante fade out-shots benadrukken dat alleen maar. En al is de casting perfect, toch weet alleen Muni een écht memorabele rol neer te zetten. Verder ergerde ik me dood aan de 'comic relief' in deze film, een soort Manuel uit Fawlty Towers die de onhandige bediende van Carmonte speelt. Dat personage weet eigenhandig bij momenten de hele sfeer van de film te vergallen.

Dan kan ik mij niet voorstellen dat je deze film daadwerkelijk gezien hebt aangezien, een drietal scènes gewoon letterlijk overgenomen zijn. Het hele 'The World is Yours' concept alleen al!

Na vanmorgen de re-make van De Palma gezien te hebben heb ik mij vanmiddag gewaagd aan het origineel. Ik had altijd gedacht dat De Palma maar weinig van het origineel had overgenomen maar dat blijkt dus niet zo te zijn. De verhouding van Tony Montana tov Elvira en zijn zus Gina in de re-make is duidelijk een kopie van Tony Carmonte tov Poppy en Francesca in dit origineel. Paul Muni in de rol van Tony vind ik toch niet direct minder dan Al Pacino. De dames Poppy en Gina winnen het van mij in deze film duidelijk van de eerder genoemde dames in de re-make. De actiescènes waren in de re-make wel enigszins beter, hoewel de shoot-outs vanuit de auto's niet mis waren. Het zag er tot ongeveer 10 minuten voor het einde naar uit dat dit origineel van mij een hogere waardering zou krijgen dan de re-make. Helaas, het zeer zwakke einde verpestte de boel zodat er niet meer dan een 4,0* voor beide films overblijft.

4,0*

Klopt inderdaad. Alleen heeft DePalma ook wel heel veel toegevoegd en er wel een erg goede remake van gemaakt (vind ik persoonlijk). De scenes die overeen komen zijn wel weer aangepast door DePalma. De ene keer misschien meer dan de andere keer. Het personage heeft qua achtergrond veel overeenkomsten, maar ik vind Camonte vaak een beetje onnozel overkomen (Muni speelde echt wel goed). Tony Montana is echt een woesteling en Pacino draagt dan ook de hele film . Je kijkt wel naar 2 verschillende films. Deze film is echter ook erg goed.

Al bij al gaat mijn voorkeur ook uit naar de remake hoor. Veel samenhangender en meeslepender dan dit origineel. Om van het lekkere 80's sfeertje maar te zwijgen!

Push it to the limit!

Weet niet waardoor het komt maar vond hier weinig aan. Ongenuanceerd en haastig, waardoor veel te verhalend. Ook nogal knullig met wat flauwe grappen. Komt misschien omdat ik groot fan ben van De Palma's versie. 2,5* dan maar, misschien na herziening wat hoger, als ik het allemaal wat beter kan plaatsen. Jammer want ik hou meestal wel van vernieuwende films, en ben ook altijd voor gangsters en film-noir.

Ik maak er wel een 3*tje van

Waarom? Hier hebben anderen niets aan. Stem dan gewoon alleen.

Gisteren de remake gezien, nu het origineel.
Beide filmen vertonen veel gelijkenissen, algemeen dan, de settings verschillen enorm en ook het verhaal is in de remake veel beter uitgewerkt.
Maar voor een film uit 1932 (de oudste titel uit mijn collectie) is dit wel een goede, en valt het allemaal beste mee wat betreft vertolkingen en regie.
Leuk om Boris Karloff eens te zien zonder de vele make-up, want hij is wellicht bij velen beter bekend in de rol die hem zo beroemd maakte, namelijk dat van monster van Frankenstein.
De film zat trouwens bij in de box van de remake uit 1982.

Goeie gangsterprent.

Het verhaal kende ik al van de remake. Ik had gehoopt op enkele andere dingen, maar achteraf blijkt dat De Palma eigenlijk zowat alles gekopieërd heeft. Maar daar kan deze versie natuurlijk niets aan doen.
Het is allemaal vrij goed. Het hele gangstergebeuren is wel boeiend, en subplotjes zoals het hof maken van Lovo's vrouw Poppy zijn interessanter dan in de remake.
Naar het einde toe lijkt het niveau nog net iets te nemen, maar de dubbele ommekeer van z'n zus had voor niet gehoeven.

Paul Muni is de enige van de cast die wat mij betreft ondermaats is. Hij zet een karikatuur neer zoals Al Pacino dat doet in de remake, enkel neemt hij zichzelf te serieus. 't Is ofwel 't een ofwel 't ander.
De andere castleden doen het wel overtuigend.

Regisseur Howard Hawks zorgt voor een goed gangstersfeertje. Er zitten ook enkele nette scènes bij, bv bij enkele moorden die hij niet echt laat zien.

3,5

Naast natuurlijk de remake moest ik hier ook vaak denken aan Miller's Crossing. Beide films bevatten een stortvloed aan 'gevatte' dialogen en opmerkingen, (bedoeld of onbedoeld, who cares) komische intermezzi en een broer/zus-relatie die er niet om liegt. Het werkte voor mij, buiten het laatstgenoemde, niet echt geweldig. In het laatste spannende half uur (waarin scarfaccia net aan een aanslag op zijn leven is ontsnapt en hij zijn mond meer houdt en zijn uitstraling laat spreken) wordt gelukkig nog veel goed gemaakt.


3,0*.

De remake Scarface uit Brian De Palma is 1 van mijn persoonlijke favorieten, maar Howard Hawks' 30s gangsterfilm Scarface: The Shame Of A Nation is ook 1 van de beste gangsterfilms ooit gemaakt. Het personage Tony Montana beschouw ik (en ik denk eigenlijk bijna iedereen) als een legendarisch personage, maar Paul Muni weet in deze film de rol van een van de meest bevreesde en macht-belustende beesten neer te zetten. Tony Camonte is dan minstens even berucht en legendarisch als Al Pacino's Tony Montana. De kwaliteiten van deze film liggen in de charme en afkeer van het karakter van de film die erg fascinerend zijn. Maar ook het einde barst van de kenmerkende symboliek. Bovendien weet de film prachtig te vertellen hoe de belustheid naar macht, geld en luxe mensen kunnen beïnvloeden.