Du Levande (2007)

Eerlijk waar geen flauw idee....

Die vliegtuigen leken me bommenwerpers en zijn denk ik Andersson's ironische kuur voor het leven dat hij in de voorgaande scènes geschetst heeft. (Dat suffe brassband-deuntje er onder ook, dat op zichzelf al grappig is in al zijn treurigheid). Pessimisme in overdrive. Erg grappig.

En daarmee is de circel ook rond, aangezien de eerste scene van de film handelt over een droom over die vliegtuigen die bommen werpen...

Is dit eigenlijk Deens of Zweeds?

Zweeds.

sorry maar eigenlijk vind ik de gehele film gewoon tijdverlies.
wel kwam er vaak mooie en origine muziek in voor.
dit was het enige dat me deed verder kijken.
toppunt was de samenzang na de trouw, had echt iets opwekkend.
1* voor de moeite en het mooie lied "ik heb gedroomd van een stad...."

Ik had hetzelfde gevoel als nadrin..... Puur tijdverlies.
Ik heb deze film zelf niet uitgekeken....
Wat ik wel grappig vind is dat meningen zo grenzeloos anders kunnen zijn. Als ik zie dat sommige mensen voor deze film 4 of 4.5 geven dan vraag ik me eerlijk af.... wat zien zij in deze film dat ik blijkbaar op een of ander manier mis ....

Ja, dat is lastig te beantwoorden. Ten eerste is jouw ervaring het belangrijkste. Maar ik geloof wel dat je over smaak kunt discussiëren. De film is er geen één van dertien in een dozijn, er is duidelijk een eigen visie gebruikt en geen kant en klaar een bordje voor de kijker neergezet. Dat zou je misschien kunnen waarderen, zonder dat de film jezelf direct aanspreekt. De film is mooi in mijn ogen en dat kan ik zelfs wel uitleggen. Er zijn heel veel scenes die compositorisch uitzonderlijk goed zijn, het waarom kun je verklaren en is geen mening. De film is origineel, zoals ik eigenlijk al zei. Deze film waarderen met één ster is een uiting van een bijzonder slechte film en dat is het niet. Zelfs al heeft ie jou niet aangesproken.

Een van de meest bijzondere kijkervaringen van de afgelopen tijden.
Goed gemaakt, heel origineel. Echt een film waar over nagedacht is. Dit hoeft niet automatisch te betekenen dat je het allemaal echt leuk vind. Ik geef die film 3 sterren, omdat het goed is dat dit soort filmexperimenten met absurde humor nog gemaakt wordt.
Helaas doet het me allemaal weinig.

Mijn 2e Andersson.

Songs from the Second Floor was de eerste film die ik van Andersson zag. Origineel, maar het sprak me niet aan. De scènes duurden te lang en alles werd zo uitgerekt dat ik de humor er snel niet meer in zag.
Deze film is gelukkig een hele verbetering. Andersson hanteert dezelfde simpele, maar zeer leuke en effectieve stijl. Bijna alleen maar statische shots zonder beweging, elk shot een afzonderlijk verhaal. Hij heeft alleen het tempo wat opgeschroefd. De aparte stukjes duren korter en daardoor kon ik mijn aandacht er beter bij houden. Ook vond ik de humor een stuk leuker en hij werkte mede dankzij het hogere tempo veel beter dan in Songs from the Second Floor. Schaterlachen zal er waarschijnlijk niet van komen, maar soms moet er wel een glimlach op je gezicht verschijnen. Bijvoorbeeld bij de man die met zijn trommel gaat oefenen. Simpel, maar erg leuk.
Opnieuw kijken we naar een stel doodongelukkige mensen die het leven als een lange sleur zien, alleen deze keer werkt het dus beter.

Dikke 3,5*.

Het toppunt van droogheid, zo zie ik ze graag. De film bevat vijftig uiteenlopende 'sketches', die stuk voor stuk op een geweldige manier worden neergezet. Die sombere settings, de simpele gegevens in elke scène, die emotieloze gezichten van alle acteurs, de figuranten die enkel stilstaan op de achtergrond; het werkt allemaal ontzettend goed. De film is qua timing en art-direction dan ook van bijzonder hoog niveau. De camera doet niets anders dan observeren, maar de kadrering, het spel en de settings passen zo goed bij elkaar dan het alles ontzettend goed werkt. Vooral op de lachspieren. Leukste momenten waren wat mij betreft de man met de trommel en, vooral, de sequentie rondom het tafelkleed. Prachtig. Erg fascinerend hoe een film zo'n grauwe en deprimerende sfeer kan tonen, maar je tegelijkertijd zo ontzettend vrolijk kan laten voelen.

4 sterren.

Deze staat ook nog in mijn lijstje, heb hem al binnen. Weet niet wanneer ik hem ga kijken. Maar bedankt voor je review Chainsaw:)

Eerste 15minuten de film even aangekeken, toch besloten hem niet verder te gaan kijken. Was toch niet echt mijn cup-of-tea. Alhoewel de reacties hieronder erg positief waren, zal het wel aan mij liggen. Anyway, geen stem van mij.

In het verlengde van Songs From The Second Floor, al is die film voor mijn gevoel bijna apocalyptisch en gaat deze meer over het almaar doormodderen van de mensheid. En daardoor net een tikje lichter. Wel weer prachtige vervreemdende humor in een verlopen wereld waaruit alle leven gezogen is., maar in Du Levande hopen mensen nog. Al is het op een huwelijk met de gitarist van je favoriete band. Heb weer erg genoten en gezien hoe One Of A Kind Roy Andersson eigenlijk is. Je hebt in scandinavie meer regisseurs die een droogkomische, absurdistische wereld creeëren, maar die doen dat toch echt stukken minder fraai dan Andersson.

Snel Songs... nog eens herzien, volgens mij was die nog mooier. En laat Andersson snel een nieuwe film van de grond krijgen.

4.0*

Film die een aaneenschakeling van in meer of mindere mate absurde scenes of sketches laat zien. Sommige scenes vond ik ronduit saai, terwijl anderen messcherp en hilarisch zijn. De rode draad is misschien de mens als (a)sociaal wezen waarbij met name gefocust wordt op het menselijk onvermogen en de worsteling om iets van het leven te maken. Geen idee of dit door de makers ook zo bedoelt is overigens, het is slechts mijn interpretatie. Ook de muziek speelt een belangrijke rol in dit geheel en daar kan ik mij wel in vinden. Muziek is misschien wel het beste wat de mens heeft voortgebracht.