Sounds Like (2006)

Zeer onderhoudend filmpje van de maker van El Maquinista Brad Anderson.

Aangeraden zonder headphones te bekijken, de geluiden zijn oorverdovend hard en het enige wat ik kon bedenken is dat ik Larry absoluut niet zou willen zijn. Niet voor mensen met een zeer fijn gehoor dus.

De waanzin druipt van dit segment af en het komt zeker overeen met de waanzin van Reznik in El maquinista. Er gebeurt niet al te veel horror is het ook niet echt te noemen, maar een fijne thriller is het desalnietemin. Super acteerwerk van het hoofdpersonage Chris Bauer. Toppertje alhoewel het gemiddelde maar weer laag is geef ik een dikke 4*

Zeker één van de interessantere films in de reeks.

Geen of weinig gore te vinden inderdaad, maar Anderson doet weer een gooi naar manie.

Had er wel zin in, want filmpjes die hun soundtrack serieus nemen mag ik wel, zeker wanneer er heel wat geluiden uitvergroot worden. Goed concept dus.

Wat mij betreft had Anderson nog wel wat verder mogen gaan, maar had nu niet meteen een enorm experimenteel werkje verwacht. Wat hij doet is erg leuk en goed, met als hoogtepunt de regenscene. Oorverdovend. Leeft ook leuk mee met het hoofdpersoon, acteert goed en het moet ook een serieuze hel zijn lijkt me.

De vrouw is een beetje vaag, blijkbaar is zij ook hypergevoelig maar daar wordt verder weinig mee gedaan.

Visueel had het beter bij het auditieve mogen aanleunen vond ik, en het had ook nog veel harder en freakier mogen zijn, maar Anderson levert hier een leuk stukje cinema af.

Erg leuk tussendoortje. 3.5*

Die geluiden zijn inderdaad verschrikkelijk hard; m'n buurman vond in ieder geval van wel, toen hij ritmisch op de muur begon te kloppen. Ik weet overigens niet of hij een fijn gehoor heeft, maar dat terzijde.

Wat dat betreft was deze aflevering zeker geslaagd en het onderwerp kwam mij origineel voor. De sfeer van paranoïa wordt uitstekend weergegeven, zo goed dat ik er zelf ook onrustig van werd. En dat is precies waar horror voor bedoeld is.
Toch was de vermakelijkheidsfactor niet zo groot. Behalve de afschuwelijke geluiden, gebeurt er eigenlijk vrij weinig en kan je nauwelijks spreken van enige verhaal ontwikkeling. Toen ik noodgedwongen het volume zachter moest zetten bleef er dus ook weinig over. Derhalve geen topper, maar een middenmoter. 3***

Effectief gebruik van allerlei irritante geluiden en een goede rol van de hoofdrolspeler. Minpunt is dat er in de film niet echt sprake is van een verhaal. 2,5*

Wauw wat een geweldige spannende zotte film-aflevering is dit wel niet. De acteur was helemaal nieuw voor mij, ik heb hem nog nooit zien spelen, en ik was meer dan onder de indruk de acteur was precies geknipt voor deze rol, zo goed speelde hij. Het verhaal is orgineel, maar liet bij denken aan'' For cryin out loud'' van Tales from the Crypt. In de film komen ze niet meteen met bloed, en een smerige boel af, zoals wij het normaal gewoon zijn van Masters Of Horror. Ik vond deze meer thriller met een intresante horrorlijn in. Een 4,0 voor deze Sounds Like.

Sounds good to me! Boeiende, betere film uit de Masters of Horror reeks. De hoofdrolspeler zat inderdaad prima in z'n rol en de gehele film is zeer origineel.

3.5*

Lekker filmpje dat zoals veel MoH films weinig met horror te maken heeft.

Maar dat geeft niet, Anderson maakt er een lekker filmpje van. De versterkte geluiden zijn geweldig, deed me een beetje aan Bu San denken. Het had nog verder mogen gaan maar wat er is is goed. Visueel een paar leuke close-ups maar ook daar had wat meer aandacht aan mogen worden besteed. De hoofdrolspeler doet het verder prima, de overige spelers wat minder. Had allemaal nog veel extremer gekund en gemogen maar ik heb genoten.

3.5*

Een erg origineel filmpje uit de MoH reeks.
Ondanks dat ik het af en toe een beetje saai, en irritant vond was de film toch erg geslaagd.
Zeker éen van de betere 3.5*

Zeer irritante film wat zeker niet bij master of horror thuis hoort.

Ik ga het gemiddelde zeker niet verhogen! Weer een onaffe aflevering.

Na Carpenter’s Cigarette Burns is dit toch wel de beste Masters of Horror-aflevering. De film verteld op briljante wijze het verhaal van een man die nog rouwt om de dood van zijn zoontje en die door een bijzondere oorgevoeligheid bijzonder veel (irritante) geluiden kan horen. Het gebruik van geluid is, zoals de synopsis al doet vermoeden, erg interessant en sleept ons op geslaagde wijze mee in de belevingswereld van onze protagonist. De tragiek van zijn aftakeling is ons volledig duidelijk terwijl vrijwel iedere keus als logisch wordt gebracht. Het resultaat is een intiem portret van het wegzinken in een psychische ziekte die zelden zo effectief is geschreven. Sounds Like is een heel bijzondere film die haar horrorfactor uit de rauwe confrontatie met geestesverval haalt, erg geslaagd.

Man verlegt de aandacht voor zijn eigen schuldgevoelens naar de audio in zijn omgeving. Hij herinnert zich uiteindelijk dat hij de machines die zijn zoontje in leven hielden, 'stil' wenste. Daarmee lijkt de 'moordenaar' in hem los te breken en hij vermoordt zijn vrouw. Meer kon ik er niet van maken. Anderson probeert op dezelfde voet verder te gaan als in zijn overweldigende debuut: Psychologisch geharrewar gecombineerd met thrillerelementen á la Hitchcock. Maar hier draaft hij toch een beetje door. Op een gegeven moment wist ik het wel en zat ik te kijken naar leuke ideetjes, maar het verhaal pakte me hier gewoon niet zo.

Daarbij is Chris Bauer natuurlijk lang geen Christian Bale en dat hoeft ook niet, maar dit vond ik toch erg matig. Niet de beste man voor een hoofdrol. Verder helpt de tv-film look ook niet bepaald mee, De Palma's 'Raising Cain' geeft wat dat betreft een beter voorbeeld.

Ik hoop dat 'Transsiberian' nog wat beters in petto heeft, maar ik hou m'n hart vast. Ook 'Session 9' moet ik nog maar eens proberen, maar voorlopig hou ik het er op dat 'The machinist' een (waanzinnig mooie) toevalstreffer blijft. Brad Anderson, please prove me wrong.

2,5*.

Enige tegenvaller in mijn MoH marathonnetje. Typisch Armstrong werkje maar helaas moet ie het nu doen met Bauer, en die laat hem op momenten wel in de steek. Concept is aardig, maar dan voor de woensdagavond van RTL en niet deze MoH reeks. Erg veel drama, en als dat dan ook zo onovertuigend geacteert wordt hou je bar weinig over.


Een pluspunt vond ik wel dat de audiogeluiden erg hard waren, dat versterkt wel de overtuiging van de waanzin die in het hoofd van Bauer afspelen. Al wordt die harde audio te lang gebruikt en lijkt Armstrong voor de rest geen troeven in zijn mouw te hebben. Teleurstellend deel maar gelukkig de enige teleurstelling van mijn MoH marathon.

Vond deze ook tegenvallen.

Ik had ook verwacht dat het meer horror zou zijn maar dat viel flink tegen, het is meer drama. Ging me op een gegeven moment ook ergeren aan Bauer, vond hem niet overtuigend overkomen, en zijn acties waren eerder irritant dat begrijpelijk.

Qua audio zat het wel goed, en ook het einde vond ik goed. Jammer dat dat pas zo laat kwam, ze hadden veel meer kunnen doen met dit concept. Maar helaas het is uiteindelijk niet echt veel geworden, een van de mindere afleveringen uit de Masters of Horror reeks.

Kleine 2*

Origineel verhaal dat mij wist te boeien van begin tot het einde.

Een van de originelere afleveringen uit MoH die evenwel teveel leunt op herhaling van hetzelfde trucje. Het sounddesign is voortreffelijk en vertolkt perfect de waanzin van het hoofdpersonage, maar veel meer dan dat heeft Sounds Like eigenlijk niet om het lijf. Het drama eromheen is bijvoorbeeld betrekkelijk uitgekauwd (rouwen om een overleden kind, cliché nummer zoveel). Het slot is dan weer mooi gebracht, maar het duurt allemaal zo ontzettend lang voor Anderson zijn punt heeft gemaakt.

Phoe. Het enige wat door mijn hoofd spookte, was dat het me verschrikkelijk lijkt om Larry te zijn. Ik werd er helemaal naar van, en dan was ik nog toeschouwer ook.

Het is een heel ander soort film, maar het ingetogen en gekwelde sfeertje weet wel te boeien. Natuurlijk zit het boordevol cliché's, maar dat neemt niet weg dat het interessant is om een gebroken man te volgen, die langzaam maar beetje de grip op de realiteit verliest. Hoe kun je functioneren wanneer je dit hebt?

Het is geen slasher, niks bovennatuurlijks, geen moordlustige wezens of dieren, maar een normale man die steeds verder in de put raakt. Je blijft je verplaatsen in zijn situatie en je wordt echt kriegelig van de geluiden. De makers zijn er goed in geslaagd om de kijker er zoveel mogelijk in te betrekken en om empathie op te wekken voor Larry. Hoewel het soms ook een echte creep kan zijn, begrijp je het ergens wel. Een mens zou van minder doordraaien.

Traag, tsja.. Ik snap dat mensen het hier en daar langdradig kunnen vinden, maar zelf had ik er geen problemen mee. Vond het wel prettig dat de tijd werd genomen en dat niet direct alle kaarten op tafel lagen.

Larry zijn vrouw vond ik wel vreselijk irritant. Fijn dramafilmpje voor tussendoor.

Sounds Like moet het niet hebben van liters bloed, boze geesten of bloeddorstige monsters. In plaats daarvan zien we de gebroken man Larry die de dood van zijn zoontje niet kan verwerken. Hij heeft zo'n scherp gehoor dat hij er gek van wordt en langzaam doordraait. Een origineel gegeven, hoewel het verhaal eromheen geen prijzen zal winnen.

Anderson speelt dus met geluid. De kleinste geluiden zoals het tegen elkaar schuren van breinaalden, het tikken van de klok of het doorslikken van eten worden tientallen keren vergroot waardoor ik bijna zelf gestoord werd. De koppijn zat er in elk geval bijna aan te komen, maar de film was net op tijd afgelopen. Larry wordt goed vertolkt door Bauer, die op het eerste gezicht een normale vriendelijke man lijkt, maar door zijn probleem zich tegen andere mensen keert en zichzelf probeert buiten te sluiten van de luidruchtige wereld.

Het is weer eens een andere vorm van horror, hoewel je het ook gerust onder drama kunt scharen. De muziek vergroot de totale waanzin van Larry wat me af en toe deed denken aan de score van Requiem for a Dream. Heeft een beetje hetzelfde effect. Leuk verrassinkje.

Knap filmpje weer van Anderson. Het is eerder psychologisch drama dan horror en een beetje een vreemde eend in de bijt van MoH, maar zeker niet de slechtste en vooral origineel. De soundeffecten zijn uiteraard goed maar ook de ondersteunende muziek.

Bauer zet overtuigend de rol neer van Larry en weet zelfs met zo'n korte tijdsduur best aangrijpend te zijn. Het einde voelt wel een beetje vreemd ongepast aan, al is het te zien als een metafoor. Sommige dingetjes zijn trouwens nog redelijk herkenbaar voor iemand met hyperacusis en tinnitus.

Masters of drama? Was niet bepaald een horror dit. Verveelde niet en aan het einde krijgt de fan nog waar voor zijn geld.

3 uit 5