Izgnanie (2007)

Grandioos!

Na het zien van Vozvrashcheniye was ik toe aan de tweede film van Andrei Zvyagintsev. De verwachtingen mochten misschien erg hoog liggen, Izgnanie had niet de minste moeite om deze in te lossen.

De beelden die op het scherm worden getoverd zijn werkelijk prachtig. Kadrering is van een buitengewoon niveau. Elk shot, elke scène wordt op zo'n mooie manier in beeld gebracht, dat ik me afvroeg of het eigenlijk nog wel beter kon.

De soundtrack was bescheiden maar lag evenals het prachtige kleurgebruik aan de basis van de verbluffende sfeer die Zvyagintsev in deze film weet neer te zetten.

Ook de cast doet het uitstekend. Zowel Konstantin Lavronenko als Maria Bonnevie weten de chemie tussen beide personages perfect over te brengen.

Crème van een film. Hopelijk komt Zvyagintsev gauw met iets nieuws.

4.5/5.0*

Deze film KAN niet in zijn totaliteit geapprecieerd worden na één kijkbeurt. Dat is dé grote conclusie die ik heb getrokken na het herbekijken van dit meesterwerk.

Eerste keer zag ik op veel vlakken, dat ik écht nog iets miste; ik wist dat de metaforen en vele blikken allemaal hun betekenis hadden, maar het is onmogelijk om die te doorgronden, als je het laatste halfuur nog niet gezien hebt.

Als je die minuten wél gezien hebt, bekijk je de film helemaal anders. Je weet waar je op moet letten, je merkt meer zaken op en de metaforen worden stuk voor stuk allemaal duidelijk.

En dan barst de film open; het laat je compleet verfomfaaid achter, met een scenario dat zo perfect in elkaar steekt, en geen enkele zin te veel bevat, en acteerprestaties zoals ze zelden worden afgeleverd(het rauwe talent van Lavronenko en vooral Bonnevie is in elke scene voelbaar).

Ik zou nog pagina's lang over deze film kunnen mijmeren, maar daar heeft niemand nood aan.. Weet enkel dit: iedereen die de eerste keer geïntrigeerd was door deze film, maar gewoon nog te veel onduidelijkheden op zich af kreeg: Bij een tweede kijkbeurt wordt het de aandachtige kijker allemaal duidelijk.

Dit is mijn nieuwe lievelingsfilm, mijn nieuwe nummer 1!!

5*

Schitterende openingscene. Mooie cinematografie, maar het is een lange zit tot de ontknoping, die een enorme anti-climax was, ik voelde me echt een beetje belazerd. Totaal ongeloofwaardig wat mij betreft. Misschien is zoiets mogelijk voor Russen, maar ik bleef verbijsterd achter in mij bioscoopstoel, van zoveel onbenul bij een protagonist die anderszins intelligent en normaal overkomt. Dat gaat er bij mij gewoon niet in.
Een zware teleurstelling na The Return.

Onbenul? Ik denk niet dat het van onbenul van de man betuigt dat hij het niet wist

Voor mij een van de mooiste openingsscènes die ik ooit in een film heb gezien.


Je rekent deze film dus af op het volgens jou ongeloofwaardige einde en niet op de schitterende cinematografie? Vreemd. Maar goed, het is maar wat jij het belangrijkste vindt.
Bij mijn eerste kijkervaring was de ontknoping mij niet helemaal duidelijk maar dat weerhield mij er niet van deze film met een 4,5* te waarderen dit zoals ik al zei vanwege de schitterende cinematografie. Bij mijn tweede kijkervaring waarbij het verhaal voor mij helemaal duidelijk werd was dat voor mij voldoende deze film de hoogste waardering te geven, ongeacht of ik die man een onbenul vond of niet.

Alleen een verzameling mooie scenes maken, levert nog geen goede speelfilm op. Als het onderliggende verhaal nergens op slaat, zoals blijkt bij de ontknoping, dan valt de film, hoe mooi ook in elkaar gezet, gewoon om als een reus op lemen voeten.
De film klopt gewoon niet, omdat het karakter en het gedrag van de man niet klopt. En ja, daar reken ik de film zeker op af.

Ook mijn mening na één kijkbeurt(al was die wel minder streng)..

De tweede kijkbeurt slaat het gedrag van de hoofdpersonages wel degelijk op iets, maar voel je vrij om hem niet een tweede kans te geven, hoor..

Niet zo goed als Vozvrashchenie, die ik op 1 heb staan, maar wel erg goed. De regie is wel weer briljant te noemen, dezelfde betoverende, sfeervolle en rustige regie als in Vozvrashchenie. Ik verheug me nu al op de nieuwe film van de meester Andrei Zvyagintsev, genaamd Elena.

Dit moet wel esthetisch gezien de mooiste film zijn die ik ook gezien heb. Elke scene is raak, qua compositie, spanning, kleur, het is werkelijk zo prachtig. En buiten dat het prachtig is, speelt het ook een enorme rol in de film, het zijn niet zomaar fraaie beelden, maar zitten vol zeggenschap. Maar ook het drama op zich is beklemmend en hield mij in zijn greep. Als geheel de beste film ervaring sinds tijden.

Ik vind de beschrijving en onjuist en hij geeft teveel weg.

Erg trage film. Prachtige beelden, maar ook moeilijk echt mee te leven met de personages.
Kil, afstandelijk. Film is te perfect geschoten, waardoor het een clinisch geheel wordt dat ook veel te lang duurt.
Zijn vorige film vond ik iedergeval veel beter.

'The Banishment' heeft voor mij meer last van zijn "traagheid" dan 'The Return'. Ik miste hier ook het mystiek-transcenderende. Wat ervoor in de plaats komt is anderzijds nog steeds ontroerend, maar wordt dat pas met mondjesmaat. Gelukkig vangt de schitterende stilering het tempo wat op, maar er had niettemin ballast uit gekund. Muziek is wel uitstekend en inderdaad is Tarkovsky nog duidelijker aanwezig dan in Zvijagintsevs vorige film.
En we zijn dus allemaal bannelingen in ons eigen bestaan, onvermogend elkaar te schenken wat we van elkaar verlangen? (Wat schort er...alweer communicatie, als typisch post-modern idee?)

Zvyagintsev hanteert wel een heel eigen stijl om een verhaal te vertellen. Uitzonderlijk traag tempo met veel lange shots (haast stillevens) waarin nauwelijks iets gebeurt, lege landschappen, verlaten straten, weinig dialoog en amper achtergrondmuziek. Het creëert al met al een bijzonder sobere en bijzondere somber sfeer, waarin het verhaal een ondergeschikte rol speelt en een beetje bijzaak dreigt te worden. Bovendien komt de climax in de vorm van een uitgebreide flashback aan het einde van de film naar mijn gevoel als mosterd na de maaltijd. De op zich fraaie openingsscène deed me wel enigszins denken aan de opening van Coup de Foudre (1983).

Ondanks het voortreffelijke acteerwerk, vooral van Maria Bonnevie - de huilscène op de rand van het bed is fenomenaal - kan ik het enthousiasme van de meeste commentaren hier dan ook niet delen. Het zal wel aan mij liggen, maar ik vind dat er te weinig boeiende scènes zijn om een film van 2½ uur te rechtvaardigen.
À propos: het is wellicht misplaatst, maar ik vond het wel komisch om te zien hoe in een Russische film plotseling een duidelijk herkenbare Belgische trein voorbij komt rijden.

Sterke film, knap uitgewerkt. Einde bleef alleen vaag, en was door mij niet te plaatsen. Jammer...

*3

Goede film, die helaas in het laatste uur wat afzwakt.

Deze film van Zvyagintsev doet veel goed, vooral het eerste gedeelte van de film is ontzettend sterk. De cinematografie van de film is vanaf de eerste scène ontzettend goed. Nu leent het landschap waar de film zich afspeelt daar ook wel voor, maar Zvyagintsev slaagt erin om het landschap en de omgeving op de meest fraai mogelijke wijze vast te leggen. Op sommige momenten was het op dat gebied echt genieten geblazen. Qua detaillering zag het er uitmuntend uit.

Verhaaltechnisch is het eerste gedeelte ook erg interessant. Konstantin Lavronenko is een prima acteur en zet hier een behoorlijk complex personage neer. Ook de rest van de cast doet het goed. Toch blijft het op dat gebied soms wat oppervlakkig. Mede daardoor had ik moeite om echt binding met de personages te krijgen. In het laatste uur wordt het verhaal wat complexer en dramatischer. De clou, waarbij blijkt dat het kind toch van hem is, is enigszins teleurstellend en moeilijk te begrijpen voor mij. Ik vond het in ieder geval niet echt logisch.

Jammer, want de eerste helft van de film was echt ontzettend sterk. Visueel soms verbluffend mooi, ondersteund door een sterke haast bedwelmende soundtrack. De tweede helft inlcusief afloop is dan minder, maar desalniettemin is dit een bovengemiddelde film.

3,5*

Out of time and place.

Voor de tweede keer gezien, ik wist al dat dit de mooiste film was die ik ooit gezien had. De tweede keer is dat eigenlijk nog sterker geworden, werkelijke elke scene is verzorgd, een esthetisch genot. Kleurgebruik, compositie, het is allemaal zo fraai. Bij een film met zo'n boeiend verhaal en zo'n lange duur is het bijna onmogelijk elke scene apart te bewonderen, maar vreemd genoeg ís elke scene zo bijzonder, ik bleef me er eigenlijk continue van bewust, werd steeds weer verrast. Het is natuurlijk voor een groot deel te danken aan de regisseur, maar ook het spel van de acteurs is buitengewoon. Het verhaal is uiterst intens, met een net zo'n intense wending. De muziek en geluiden op de achtergrond, betoverend.

Ik las pas later het volgende: "The film required a larger budget than it may seem because the filmmakers wanted "Izgnanie" to be "out of time and place" and did their best so the audience would not guess where and when the film took place. Even car plates and signboards were designed specially for the film. The props were bought in Germany, the "town" part of the film was shot in Belgium and northern France, and the "country" part was shot in Moldova. "

Slechts een kleinigheid, maar het tekent wel de enorme moeite die er is genomen om dit juweel tot stand te laten komen. Tot in de kleinste details.

De film stond al in mijn top tien, hij staat nu op nummer 1.