Dante 01 (2008)

beetje fortress idee maar klinkt spannend

Deze regisseur is volgens mij nog maar pas toegevoegd bij de eerste twee films van Jean-Pierre Jeunet. Het is mij in elk geval nog nooit opgevallen dat er twee regisseurs bij stonden. Misschien dat hij meer verantwoordelijk is voor het sci-fi gehalte van City of the Lost Children?

Lijkt me een regisseur van de 'donkere' film en daarmee lijkt me deze film een erg interessant project. Echt iets om in de gaten te houden.

Net gezien heeft een beklemmend iets wel goed.

niet echt mijn ding ik hou wel van sci-fi maar dit vond ik niets aan eigenlijk

Het is geen 2001 Space Odyssey maar toch een aparte sci-fi film. En er worden al weinig space films gemaakt, vond deze toch redelijk geslaagd.

Zeer slechte film. Het verhaal is niet te volgen en kijken naar een soort menselijke lab rat is ook niet echt leuk.

Heel vaag allemaal en slecht camera werk. Er zit ook weinig tot geen diepgang in de film.

Waardeloos Franstalig (!) SF-film met slechte special effects

Toch wel een teleurstelling van Caro.

Caro heeft onder andere meegewerkt aan de films van Jeunet en Kounen. Visueel prachtige films met soms leuke onderwerpen. Het onderwerp is hier verder ook best oke, maar de visuele pracht is toch wat karig. Dat wil niet zeggen dat het slecht is, integendeel. Dante 01 steekt nog steeds met kop en schouders boven de meute uit. Maar echt indrukwekkend wordt het nooit.

Caro gaat fijn verder waar hij gebleven was, en qua vorm zijn er linken te trekken met Kounen, Jeunet en Aronofski. Maar waar het op uitwerking aankomt mist er iets. De kadrering is het vaak net niet, de belichting niet optimaal. En de out of focus trucjes wat karig. Ook de montage is (vaak) niet echt noemswaardig. En zoals gezegd zijn de effecten soms wel erg goedkoop. Caro heeft er wel een lekker brommende soundtrack onder gezet, die best fijn is.

Een ander punt van kritiek is het verloop van de film. Echt spannend of bij momenten zelfs boeiend is het niet. Beetje The Green Mile in outer space. Characters zijn niet leuk genoeg, verhaal zelf wil ook nooit echt overtuigen. Gelukkig dat Caro wel slim genoeg is om het allemaal niet te lang te laten duren.

Wat rest is gewoon een fijn filmpje. Echt vervelen doet het nergens, en audiovisueel is het nog steeds bovengemiddeld. Maar van een Caro verwachten ik gewoon meer, jammer. Misschien dat hij nog groeit als regisseur, anders mag hij weer lekker mee gaan werken aan films van Jeunet en Kounen.

3.5*

Jammer, had er na Eden Log toch wel wat van verwacht, film staat ook al op de planning. En naast Kounen en Jeunet is Vestiel de nieuwe naam om naar uit te kijken!

Het probleem met al die getalenteerde Franse regisseurs is echter dat ze alle een enkeltje Hollywood krijgen. Dat is helaas niet bevordelijk voor hun werk. Misschien is het daarom dan weer wel mooi dat Eden Log geen hoge scores krijgt.

Ben het vertrouwen in Caro verder nog niet kwijtgeraakt. Maar het is jammer om te zien dat hij z'n voorbeelden nooit weet te evenaren.

Hmmm... Goto, vriend, sorry maar ik ga je hier toch op heel wat punten tegenspreken. Met noemenswaardige samenwerkingen met vooral Jeunet (Delicatessen, City of Lost Children) was ik al een tijdje benieuwd naar zijn eigen film, Dante 01. Nu eindelijk gezien, en blijkt dat dit naast Eden Log op dezelfde avond echt wel een succesvolle Franse Sci-fi avondje is geweest hier in het Noorden van het land!

In de eerste minuten word het wereldje geïntroduceerd; Vrij vergelijkbaar op de manier zoals dat in de twee eerder genoemde films van Jeunet gebeurde. Opnieuw een eigenaardig wereldje, dit keer wat minder maf en wat kleinschaliger maar nog steeds een tikkie vreemd. Vooral de veelvoud aan kleuren valt op; de gele pakjes van de kaalkoppige criminelen omgeven door een groene gloed zijn prachtig. Daar tegenover staan de paarse kleuren van de controlekamer en de mensen daarin. Heel fraai. Interessant om te zien is de manier waarop de camera gehanteerd word; lijkt vaak te zweven met langzame, vloeiende, bewegingen.

Dit ruimtestation draait in de baan om een planeet dat eerder op een knappen staande lavabal lijkt (de Draak, zoals een voice-over deze noemt) en krijgt bezoek van twee nieuwe personages. Een daarvan blijkt meer een Verlosser (Drakendoder) dan een crimineel en is met zijn weinige dialogen, kale bezwete hoofd en pijnlijke visioenen al gauw interessant om te zien.

Caro creeërt hierin een van de tofste scènes die ik laatste tijd zag (al zie ik wel veel coole dingen de laatste tijd!). Wanneer experimenten in nano-technologie worden toegepast nestelen microscopische robotjes zich in de bloedlichamen van een proefkonijn. Met een heel intense, pulserende, soundtrack weet Caro dit als een geweldig moment neer te zetten. Vooral opvallend is de vele overschakelingen naar microscopische beelden (CGI) binnen het lichaam en de haperende beeldmontage van de verkrampte konijn. Hij weet dit moment nog intenser te maken wanneer we op datzelfde moment ook visioenen van Saint George gecombineerd zien. Als hij op zijn knieën zakt en de kale crimi-proef-konijn-man verlost van zijn inwendige parasiet kan ik enkel glimlachen. Echt verwennen doet Caro mij als hij deze hele scène niet veel later gewoon nog eens overdoet!

Hoewel er in eerste instantie strikte orde lijkt te bestaan zowel binnen de leidinggevenden als de criminelen word dit verstoord met de komst van deze man die ziektes genezen doet en wonden genezen kan. Als zelfs een van de criminelen besluit zijn leven op te offeren om de anderen te redden - om zelf op gruwelijke wijze levend gekookt te worden - is het God-figuur overduidelijk. Hoewel sommigen dit ongetwijfeld zien als een doorgedramd geloofsverhaaltje kon ik daar totaal geen kwaad in zien. Dat terwijl ik daar vaak wel kritisch in ben.

Met de 5 minuten durende climax in geluid en beeld weet Caro mij echt te overtuigen van zijn kunnen. Met de koor-achtige vocalen die langzaam lijken te vervormen naar een neerstortend vliegtuig en daarop naar iets wat op een razende orkaan lijkt, gecombineerd met een stortvloed van bedenkelijke CGI maar uiteindelijk zo gemonteerd zijn dat ik enkel kan zeggen; Wauw, zo simpel, maar zo sterk. Intens, en indrukwekkend!

Dante 01 is echt geen filmpje dat veel te vertellen heeft, maar laat een hoop toffe dingen zien en horen. Twijfel tussen 4.0 of een halfje hoger. Geef Caro graag wat meer, verdient hij persoonlijk meer dan graag.

4.5/5.0

Ik was de climax nog vergeten te noemen ja. Erg leuk van Caro om zo te eindigen. Jammer genoeg heb ik ook daar kritiek op. Dat de CGI van matig niveau is is nog tot daar aan toe. Het probleem zit hem voor mij bij de montage. Telkens lijkt Caro er net eventjes naast te zitten, weet hij net niet dat ritme te pakken te krijgen, spijtig.

Moet wel bekennen dat het filmpje nog wat door m'n hoofd spookt. Misschien over een tijdje nog maar eens herkijken. Al betwijfel ik of het voor de score gaat uitmaken.

Vond je CGI over het algemeen slecht, of niet? Zoals die nanotechnologie, beelden van het ruimteschip, beelden van binnenste van de lichamen vond ik er allemaal heel tof uit zien.

Vond het einde wel apart vergeleken met andere gebruik van CGI. Zag er wat simpeler uit - maar juist doordat het zo groots en chaotisch was, gecombineerd met sublieme geluidsclimax, kon ik mij daar niet aan storen. Montage vond ik daarom ook echt goed gedaan!

Herziening is overigens altijd goed, zou best kunnen dat ik lager zou uitkomen. Maar eerste indruk is uiterst positief.

Op het eind na zijn de effecten wel oke. Mits het goed gebruikt wordt, kan ik me daar ook niet echt aan storen. Maar enkele shots op het eind zagen er niet veel beter uit dan die uit een 2001.

De soundtrack was inderdaad wel fijn ja. En opzich kan ik zulke climaxen ook wel waarderen, maar de montage leek me iets te random.

Tsjah jammer.
Het verhaal is niet echt ontwikkeld, dan verwacht je dus meer nadruk op emotie, spanning en/of visuele pracht.

Spanning en emotie zijn aan me voorbij gegaan. Uiteraard wilde ik wel weten, hoe het karakter van de vreemde man zich zou ontwikkelen, maar dat was meer, omdat hij ook nog wat visuele ontwikkeling met zich mee bracht. Kortom, gebeurde er iets rondom zijn karakter, maakte de film goede ontwikkelingen door, op visueel vlak.

Toch vond ik de vormgeving vaak koud, kil en afstandelijk. Het schip was erg high-tech en zag er wat kaal en koud uit. Er werd weinig gedaan om hier leven in te blazen. Ook de ruimte zelf vond ik weinig bijzonder. Straalde verder ook geen warmte ook.
Een ander belangrijk punt was het tempo van de camera. Het tempo lag altijd een beetje laag en met veel zweefeffecten. Dit kan erg sfeervol zijn, in het geval men kan spreken over sfeer. Hier niet dus.
Toch nog een paar goede punten, waardoor de film uiteindelijk nog een boost omhoog krijgt. Ik zei het al, op het moment dat de zwijgzame man in beeld is, staat dat vaak gelijk aan visuele verbetering. De kijk op de wereld, door zijn ogen is heel anders vormgegeven. Grote hoogtepunten zijn vooral ook de shots in de lichamen verder en de nanotechnieken.
De soundtrack is ook prima in orde. Mooie elektronische invloeden, begint een trent te worden in Frankrijk geloof ik.

Dan dat eind! Vreselijk. Erg bombastische kitsch, met dat rotkoor en dat zwevende mannetje , tot het uiteindelijk helemaal ontspoort en totaal helemaal nergens meer op lijkt. Vreselijk!

2* voor die paar goede puntjes. Had echt wel puntje meer in gezeten qua score ook nog, maar dat eind.

Nog eens gezien en hoewel ik (grotendeels) bij m'n originele kritiek blijf, is het allemaal wat minder erg. Nog steeds vind ik dat Caro het allemaal minder doet dan Jeunet en Kounen. Maar toch, fijn filmpje met een paar erg leuke scenes.

4*

gelukkig zijn de meeste films niet zo slecht als deze
verhaal is verwarrend, het verloop van de film kon stukken beter
ik had veel meer verwacht van de film

2*

Onduidelijke, saaie SF-film. Visueel dik in orde, maar inhoudelijk een rommeltje. Vage personages, een bij elkaar geraapt plot en een totaal gebrek aan tempo. Regisseur Caro beleefde ooit betere tijden als regiepartner van Jean-Pierre Jeunet. Wie van de twee het talent bezit is inmiddels wel duidelijk.

Niks mis met het verhaaltje. Beetje vaag is het misschien, maar wie alles voorgekauwd moet hebben zit waarschijnlijk niet al te goed bij een goedkope Franse sci-fi film.

Caro heeft een beetje pech. Z'n film verdient het niet echt, maar net als Dante 01 een eerste film gemaakt door iemand die z'n sporen reeds verdiend heeft buiten het regisseren om. Het gaat dan nog om twee Franse sci-fi films, wat het curiosum enkel groter maakt. De vergelijking met Eden Log hangt dus in de lucht en Dante 01 komt in geen lichtjaren in de buurt van Vestiel's eerste.

Ik volg Goto wel in z'n kritiek op het visuele. Caro gaat er wel voor. Weird camerawerk, groezelige soundtrack, bij momenten hyperactieve montage. Hij komt alleen niet echt waar hij hoort te zijn. Net als de stilering van het ruimteschip is zijn moderne aanpak te retro en te weinig verfijnd. Hoe groezelig en chaotisch zoiets wel mag zijn, toch is voor een perfect ritme en perfecte invulling verfijning nodig. Die mist Caro, in zowat alles wat hij neerzet.

Visueel vond ik enkel het einde echte geslaagd. Die laatste 5 minuten zijn erg gaaf. Verder mooie stills die Tayama plaatst, maar in de film krijgen ze niet de ruimte om mooi te zijn. Qua ritme strookt het nooit echt, waardoor de schoonheid een beetje weggevlakt wordt.

Verhaaltje is leuk maar weet niet volledig te overtuigen, vooral aan de kant van de wetenschappers. Verder een grote knik naar één van de zijverhalen in Boogiepop Phantom, waar een jongen de zorgen van personen ziet als insecten op hun lichaam en deze zorgen kan wegnemen door de insecten op te eten. De kans op louter toeval lijkt me erg klein.

Dante 01 is zeker geen slechte film, maar Caro lijkt me iets te oud(erwets) voor deze film, en dat is voelbaar. Daarbij is er Vestiel's film die torenhoog boven deze film uitklimt.

Een fijne sci-fi, interessant genoeg met een erg knap einde, maar had er zelf iets meer van verwacht. Volgende keer gewoon weer terug naar de freaky fantasy, denk dat Caro zich daar beter thuis voelt.

3.5*

Visueel soms indrukwekkend, vooral op het einde, maar inhoudelijk nogal mager.
Je kan de film op verschillende manieren interpreteren, maar daardoor blijf je een beetje op je honger zitten. Omdat er teveel vragen worden opgeroepen en bijna geen antwoorden blijf ik op een 2,5.
Misschien zit er wat meer in na een tweede kijkbeurt.

Gaat waarschijnlijk op het AFFF draaien.

Draait vanavond in de Lux. Verwacht er niet heel veel van, maar ga hem waarschijnlijk toch bekijken.

Ik wilde al bijna zeggen "logisch gemiddelde".. het deed me niet voor niets bij vlagen aan Eden Log denken..

Maar goed, ik vond dit zeker te pruimen. Het begon nog niet zo veelbelovend, niveau Chrysalis zullen we maar zeggen. Maar daarna wordt er toch een erg fijn sfeertje neergezet en stijgt de film snel in aanzien.

Dominique Pinon is toch een gemakkelijk te herkennen mannetje, heeft hier echter niet zo'n interessante Delicatessen/Dité des Enfants.. rol, maar is zeker genietbaar. Ook de rest van de cast doet het wel aardig. Echt briljant is het verder niet, verhaal is een beetje gepikt van dit en een beetje van dat, maar het kabbelt wel lekker voort.

3.5*

Overduidelijk afgekeken van Boogiepop en misschien ook een beetje van Lain. En jammer dat de parasieten nogal veel weg hebben van de 'Facehuggers' uit Alien.
Maar door het lekkere sfeertje toch een voldoende.

Een beetje vage onaantrekkelijke bedoeling in de ruimte. Qua aankleding zag het er mooi uit, maar verder kon het me totaal niet boeien. Heb radio geluisterd, doorgespoeld en geslapen.

Einde was ook nog eens gejat van 2001: A Space Odyssey.