Shocker (1989)

Aardige film maar op den duur is het geheel te bont en dan wodt het vervelend. Herzien.

ik heb hem pasgelden uit een 1 eurobak bij de videotheek meegenomen, ik heb er nog spijt van.. wat een baggerfilm ik had beter een ijsje voor die euro kunnen halen daar had ik GEEN rotte nasmaak aan overgehouden!

Nightmare on Elmstreet meets The Hidden.
Zeer vermakelijke horrorfilm uit de koker van Wes Craven, voordat hij de post-modernisme ontdekte met Scream.
De rockende soundtrack past lekker bij de film en de boven-natuurlijke trekjes zijn leuk gevonden.
Het personage Horace Pinker is toch best wel cool!

Dikke 3 sterren!

De versie van het nummer 'No more mr. nice guy' is van Megadeth, het origineel is idd van Alice Cooper, van de lp 'Billion dollar babies'.

Geen slechte film maar ik had er destijds meer van verwacht. Mitch Pileggi speelde de rol van smeerlap overigens voortreffelijk. Dankzij het nummer 'No more mr. nice guy' van Megadeth (toen die band nog goed was) heb ik min of meer deze film gezien.

Craven's nachtmerries.

De beroemde regisseur heeft er iets mee, zo ook hier. En dus wordt de kijker wederom getrakteerd op een fantasierijke droomwereld in combinatie met een eng verhaal over een bovennatuurlijke seriemoordenaar.

'Shocker' is vermakelijk, al heeft het een nogal ontspoord einde. Tevens is het script niet solide, maar echt storen doet dat niet. De film zou dienen als voedingsbodem voor o.a. 'Stay Tuned' en 'Fallen'.

Voor de cinefiel is dit sowieso een feest der herkenning, want Craven's dochter alsmede Raimi's broer doen mee. Evenals hoofdrolspeler Berg die later zelf furore zou maken als regisseur.

Goed.

Film die leuk start, maar ook snel begint te vervelen.

Alles wat vooraf de elektrische stoel gaat is spannend en interessant om naar te kijken. Hierna daalt de film al snel bergaf. Dat hele bodysnatcher gedoe in het park als meest ergerlijke scène in de film. Naar het einde toe komen nog meer van zulke dulle dingen voor. Wat in A Nightmare on Elmstreet zo goed werkte, haalt hier nog geen halve draai. Slechte special effects rond elektriciteit en een moordenaar waarvan je niet weet of dit nu komisch of eng bedoeld is.

Ook nogal vreemd dat een moordenaar zoveel families kan vermoord met een dikke en opvallende bestelbus voor de deur. En dan dat schieten op elkaar. De hoofdpersoon of iemand anders die een belangrijke rol vervult, raken ze nooit. Een nevenfiguur daarentegen is dood met één schot. Ik weet ook dat je een horrorfilm zulke fouten moet vergeven, maar niet als er zo omslachtig mee omgegaan wordt.

Het duel tussen evil en good (de vriendin van het hoofdpersonage) is te voorspelbaar en te standaard voor woorden. En als laatste:die trip door televisieland is mooi gevonden, maar zo slecht allemaal uitgevoerd.

Jammer dat deze film zo ontspoort.

Film met 2 gezichten. Het 1ste gedeelte is erg leuk en goed, daarna komt de klad er wat in. Dat begint al net voor de executie met dat gedoe met de tv. Vanaf dat moment tot en met het eind van de film zijn er soms leuke scenes, soms ook tenenkrommend slechte scenes. Zelfde geldt voor de SE. Ziet er vaak echt niet uit. Daar had ik zeker meer van verwacht van Craven. Zeker de droomstukjes waren slecht en dat voor de regisseur van ANOES. De moordenaar was wel best tof. De stukjes met de dode vriendin vond ik weer reteslecht. Zo gaat het dus de hele film. Einde was wel best leuk, maar dan vooral leuk slecht. De soundtrack en de sfeer waren ook goed.
Al met al had ik er veel meer van verwacht, maar kon het ook zeker slechter. 3*

3-in-1 film.

Craven maakt het veel te bont in deze simpele film. Het eerste deel is nog best te pruimen, tot zo'n beetje de scene op de electrische stoel voorbij komt. Tot dan is het best vermakelijk, hoewel de film een compleet belachelijke soundtrack kent, buiten Horace aardig slecht geacteerd is en visueel geen ene moer voorstelt (al is dat nog niks vergeleken met wat later te zien is).

Na zo'n 50 minuutjes begint Craven met deel 2, het body switch gedeelte. Hij laat de film compleet opnieuw beginnen, iets waar ik op dat moment al niet meer echt de moed voor had. De film vertraagt teveel, de scenes in het park zijn zo onnozel dat het ook helemaal niet aangewezen is opnieuw te starten. Het tweede deel bereikt z'n climax wel een stukje sneller (bij de zendmast), maar weet al lang niet meer te entertainen.

En dan zet Craven z'n eposje lekker verder in het derde deel. Ik lag toen al half slapend op de bank en had helemaal geen zin meer in nog een bijvoegsel. De laatste 20 minuten zijn ook onbeschrijflijk belachelijk, met mensen die in TVsetjes springen, door bestaande beelden lopen en weirde plotpoints waardoor je TVfiguurtjes met je afstandsbediening kan besturen(de Wii remote avant la lettre?). Een te hoge bullshit factor voor iemand die al voor de tweede keer geen zin meer heeft in nog een aanhangsel.

Hij had het eerste deel gewoon mogen rekken tot een minuutje of 80, dan was het ten minste vermakelijk geweest. Nu is het een zooitje dat maar liefst twee keer opnieuw begint en bij elke herstart ridiculer wordt.

1.0*

Nadat Wes Craven ontevreden was met wat er met de A Nightmare on Elm Street reeks gebeurde, zag hij er wel iets in om een nieuwe horrorreeks op te zetten. Om een nieuw icoon te creëeren en ditmaal zelf de rechten te behouden. En dus maakte hij Shocker, wat het begin moest worden van een nieuwe filmreeks met een nieuw karakter dat zich moest gaan meten met karakters als Freddy, Jason en Michael. Zo ver heeft Shocker het echter nooit geschopt. De film werd matig ontvangen en bij het horen van de naam Horace Pinker gaat er ongetwijfeld bij vrij weinig mensen een belletje rinkelen.

En toegegeven, Shocker komt ook in de verste verte niet in de buurt van een Nightmare on Elm Street of Halloween. Het is vooral een rommelige film, die allerlei verschillende stijlen en experimenten lijkt te willen combineren. Het begint als een vrij straight forward seriemoordenaar- plot, waarin Mitch Pileggi duidelijk de show steelt als Horace Pinker. Echt een memorabel karakter is het niet, maar hij weet er nog best wat van te maken. Wellicht komt het ook door zijn vele tegenspelers, die stuk voor stuk vrij belabberd zijn. Met name Peter Berg, inmiddels beter bekend als regisseur, is behoorlijk matig. Maar ook zijn vriendin is alles behalve overtuigend. Nee, dan is die kale bruut met het slepende been en vrijwel altijd gewapend met een mes nog het meest uitzonderlijk.

Na de executie van Pinker lijkt de film echter alle kanten op te gaan. Waar de regels binnen Craven's Nightmare on Elm Street nog duidelijk waren bij een bovennatuurlijke seriemoordenaar, bij Shocker lijkt er geen enkele duidelijke lijn te zijn. Rondspringen door TV-programma's, kleine meisjes overnemen, transformeren in een stoel, bewegen via een afstandsbediening; het zijn zeker bijzondere krachten die Pinker heeft gekregen. En dan is er nog een plotelement met zo'n hangertje. Echt geen idee waar dat op sloeg. Daarnaast wordt er ook nog alles behalve subtiel een 'Nightmare' element in verwerkt, waarin de hoofdpersoon in een droom ziet wat er gaat gebeuren. Daarnaast lijkt de film ook niet te kunnen kiezen tussen flauwe komedie en (ontzettend slecht) serieus drama. Vreemde combinatie, de keuze voor enkel die eerste was een stuk beter geweest.

Maar ondanks al deze kritiek is Shocker als pulp- tussendoortje helemaal zo gek nog niet. Ze zijn er in ieder geval erger. Zoals gezegd zijn Mitch Pileggi en zijn alter-ego geestig en komt Craven gelukkig nog met genoeg geinige scènes op de proppen. Zo'n moment dat Pinker in de gevangenis zit zijn wellicht nog wel het leukst. Had daar wel meer van willen zien.

3 sterren.

Wes Craven is iemand van uitersten en dat bewees hij nog ns met deze 'shocker'. Het verhaal is op zich wel goed en de film begint ook wel leuk, maar eens seriemoordenaar Pinker (Skinner van de X-files) gevat is gaat de film zeer fel bergaf. Het hele verhaal word ineens precies een slechte science-fiction klucht in plaats van zich bij het horrorachtige te houden waarmee de film begon. Dieptepunt was voor mij de scene met Jonathan en Pinker in dat tv-toestel, compleet erover gewoon. De als grappig bedoelde one liners van Pinker zijn soms wel leuk en sommige zouden in een Freddy Krueger film niet misstaan. Uiteindelijk was het in deze film allemaal zo overdreven dat het eerder lachwekkend dan griezelig werd. 1,5*