Le Scaphandre et le Papillon (2007)

Nog steeds die film haha die moest ik 3 jaar geleden voor dat vak ook al kijken..

Hele bijzondere ontroerende film, waarvan je op het eerste gezicht zou denken dat het een normale drama is waarbij mensen gewoon een gehandicapte man steunen. Maar het is toch net weer even wat anders.... De film word grotendeels gezien vanuit de ogen van Bauby en dat geeft de kijker zelf ook wel een beetje het claustrophobische gevoel van verlamd zijn. En we krijgen natuurlijk ook Bauby's stem te horen, maar dan in zijn hoofd want hij kan zelf niks uitbrengen. En zo volgt de film een lange emotionele trip in het leven van een zogehete "kasplant". Die van alle kanten word gesteund en toch bepaalde dingen nog mag meemaken ook al kan ie niks. En uiteindelijk zelfs nog een heel boek schrijven door alleen met zijn ogen te knipperen bij een bepaalde alfabet. En zo zie je ook dat het allemaal wel makkelijker is dan we zouden denken.

Gewoon een erg prachtige film die veel aandacht schenkt aan gedachtes die verlamden proberen uit te wisselen en dat gehandicapten ook meer kunnen dan mensen zouden denken. Hele sterke film.

4,0*

Variant op Johnny Got His Gun (1971) ?

Mja maar niet kijken want die wilde ik je tippen

Ik zal me proberen in te houden

Goede film, die je de wereld van een kastplant intrekt. De film deinst er niet voor terug tot vervelens toe het alfabet naar letter-populariteit te reciteren. Maar we komen nog goed weg aangezien de man al ogen knipperend een heel boek hiermee heeft geschreven.
De film blijft toch redelijk licht verteerbaar door de subtiele humor die er voortdurend doorheen zit.

Ben je het vergeten of vond je Grande Silenzio nog beter bij mij passen?

Zware film. Wel erg goed natuurlijk.

Heb net 60 filmhuis films gekocht ( Ster video hield er mee op ) en daar zat deze ook tussen.

Gewoon prachtig en aangrijpend.

Terecht winnaar beste Director.

Tegelijk interessant en mooi. Behalve dat ik het hoofdpersoon een behoorlijke zeur vond, heb ik gefascineerd toegekeken hoe Jean-Dominic Bauby omgaat met de verlamming na aanleiding van een beroerte. Zeker door het begin had ik eigenlijk weinig medelijden met Bauby. Wel een vrouw hebben, maar duidelijk ongeneerd gluren en fantaseren. Het kwam op mij een beetje over als een omgekeerd Komt Een Vrouw Bij De Dokter. Vanaf het moment van acceptatie en toevoeging van het literaire aspect, werd het een echte 'quality film collection'film. Vooral het einde was stiekem wel ontroerend, maar voor een top 250 film wel wat overgewaardeerd. Wat betreft het Locked In Syndroom vond ik Lorenzo's Oil (al gaat het daar over een andere aandoening) een stukje beter.

Hier kan ik met weinig meer dan lof over schrijven. Een uitstekende film.

Het beklemmende gevoel dat iemand met het Locked In - Syndroom moet hebben, wordt in het eerste deel prima overgebracht door het camerastandpunt en de suggestie van ogen die knipperen. Ik kreeg het er benauwd van. Alles wordt met ijzingwekkend realisme gespeeld en overgebracht. De gedachten van de hoofdpersoon, nog steeds ongezien, suizen door de film heen. Ze amuseren me of ze vullen me met begrip. Ik vorm langzaam een beeld van de man. En dan na toch zeker een half uur zie ik zijn gezicht. Wat was ik op dat moment verbaast. Verbaast dat die nog steeds intelligente gedachten uit een man kwamen die er geestelijk dood uitzag. Een goede keuze van de regisseur om eerst de gedachten van de hoofdpersoon te laten horen, om pas daarna de hoofdpersoon te laten zien. Je luistert dan zonder vooroordeel naar de gedachten.

De flashbacks waren ook interessant, en je ziet echt hoe de beroerte een gelukkige man kapot heeft gemaakt. De beroerte zelf was, gecombineerd met die oude muziek, een ijzingwekkende maar geweldige scène. In die scène zie je hoe het knappe gezicht van Bauby zich vervormd naar dat geestelijk dode uitziende gezicht. De film ziet vol met gruwelijke waarheden over hoe het leven moet zijn als je zoiets hebt. Wat een verschrikkelijke heeft de echte Bauby ondergaan: ik denk er liever niet aan. Le Scaphandre et Le Papillon: zwaar, deprimerend, maar bovenal: prachtig.

31 juli op NL2

Vanavond maar weer eens deze prachtige film herzien...

Naar aanleiding van de Zomergastenaflevering met Dick Swaab gezien. Ik had niet al te hoge verwachtingen van te voren, want wordt een film vanuit het oogpunt van iemand die niet kan bewegen niet enorm saai? Had men het niet beter kunnen laten bij het boek, want is dat niet een medium dat beter geschikt is voor dit onderwerp?

Nou, dat blijkt enorm mee te vallen, want ik vond dit audiovisueel toch een behoorlijk gevarieerde film. Interessante camerastandpunten, mooie overlays en de muziek was soms poppy, maar wel aangenaam. Het onderwerp is natuurlijk erg interessant en met het meermaals opzeggen van het alfabet dreigt natuurlijk de verveling van de herhaling, maar door te variëren door middel van of geluidseffecten of visuele trucage bleef het voor mij boeiend.

Wat de hoofdpersoon overkomen is, gun je vanzelfsprekend je ergste vijand niet, maar de humor houdt de film gelukkig luchtig. Mooi zo'n moment waarbij de logopediste verontwaardigd is over een lompe grap van een telefoonmonteur over de hoofdpersoon, die vervolgens in de voice-over haar van humorloosheid beschuldigd. Maar ook vond ik het gedeelte over Lourdes aardig. Ben er nooit geweest, maar heb mijn ouders dikwijls spottend horen praten over Heilige Maria Knipperlicht. Na het zien van deze film begrijp ik wat ze ermee bedoelen . Maar toch zeker ook momenten van emotie, vooral met z'n vader.

Uiteindelijk hangt de film ergens tussen 3,5* en 4*, maar ik deel graag het laatste uit vanwege het interessante onderwerp en de wijze waarop het is uitwerkt.

Geweldig indrukwekkende film! De film geeft een goed en een (bijna eng) realistisch beeld, hoe het moet zijn voor iemand met het locked in syndroom.

Deze film laat op een sterke manier zien hoe het moet zijn om van de ene op de andere moment quasi volledig verlamd te raken. Vooral het sterke camerawerk is hiervoor verantwoordelijk, naast de gedachtegang van Jean-Dominique Bauby. Voor een man als hem moet je toch wel veel respect opbrengen...wat een doorzettingsvermogen moet hij wel niet gehad hebben om toch nog een boek te "schrijven".

Prachtige film over een man die, na een beroerte, geheel verlamd raakt. De eerste helft van de film is bijna geheel subjectief en je wordt als kijker bijna letterlijk in het lichaam van de verlamde man geplaatst. Hierdoor komen de frustratie met betrekking tot het niet kunnen communiceren en de machteloosheid extra goed over. In het tweede gedeelte leren we de man zelf ook kennen door middel van zijn herinneringen en fantasieën. Aangrijpend, ontroerend en de film heeft een bijzondere cameravoering.

E, S, A, R, I, N, T, U, L, O, M, D, P, C, F, B, V, H, G, J, Q, Z, Y, X, K, W.

Tijdje geleden gezien. De film stond daarvoor hoog op het nog-te-zien-lijstje. Helaas kwamen de verwachtingen niet helemaal uit.

Natuurlijk voelt het begin claustrofobisch aan, doordat de camera het oog van Jean-Dominique Bauby is en hij zich - op zijn oog na - niet kan bewegen, na zijn inzinking. De stijl kan vermoeiend werken. Je voelt je op momenten gehandicapt. Alsof je zelf opnieuw moet leren praten - en wie heeft daar zin in? Helaas irriteert de stem van Mathieu Amalric nogal (zijn gedachtegang), waardoor ik moeite had om in het verhaal te komen.

Visueel is de film een plaatje, zoals ik die graag zie (wapperende haren in een cabrio). Net zoals de fantasievolle intermezzo's en de overige prettige vondsten. Helaas voelt Le Scaphandre et le Papillon wat rommelig aan, waardoor er geen binding is met bepaalde karakters. Het gevoel was grotendeels niet aanwezig, en dat is toch wel het grootste mankement van de film.

Sterke film, met genoeg innemende scènes. Maar niet de film waar ik op had gehoopt.

3,5*

De film viel me wat tegen. Hij raakte me niet op een manier zoals ik het stiekem had verwacht. Voor een waargebeurd verhaal vond ik hem zelfs af en toe een beetje saai. Hierdoor merkte ik dat ik niet echt meeleefde met Bauby. Tevens viel het me op dat deze man bijna continue omringd was met prachtige vrouwen. Ondanks dat dit in het echt misschien ook wel zo geweest zou zijn kwam het een beetje "filmset-achtig" over.
Het punt is ook dat ik me afvraag of dit een boekverfilming is of een film over de totstandkoming van het boek. Het zou niets uit moeten maken maar ik heb het idee dat ik nog steeds niet weet wat er allemaal in het boek staat.
De meest voor de hand liggende vergelijking is voor mij Mar Adentro. Die film pakte me echter op en nam me mee waar Le Scaphandre me liet liggen.....