Fires Were Started (1943)
Alternatieve titel: I Was a Fireman

2 stemmen | gemiddelde 3,25
Verenigd Koninkrijk
Drama80 minuten
geregisseerd door
Humphrey Jennings24 uur uit het leven van Britse brandweerlieden van de Auxiliary Fire Service tijdens de blitzkrieg van Duitse bommenwerpers over Londen tijdens W.O.II. Het dagelijkse leven en de uiteindelijke heroische daden van zeven brandweermensen en hun nieuwe recruut vormen de basis van deze lofzang aan de A.F. Service.
[permalink] geplaatst op 16 juni 2011, 3:04 uurEven voor de goede orde: dit is GEEN docu maar een film die dusdanig is geensceneerd dat hij overkomt als een docu( incl. stock footage gebruik ŕ la Rossellini ), wat ook de bedoeling is.
Buitendien: hij duurt in de DVD versie een miezerige 73 minuten, geen 80.
Hoe dan ook, net als bij LTB of ADFT zat ik me eerst af te vragen waar de film zijn klassieke status vandaan haalt, maar gaandeweg werd het me duidelijk. Het begindeel gevuld met triviale gesprekjes en grapjes zonder enige cinematografische franje dient slechts als contrast tegenover de latere heroiek van de doorsneemensen, die eerst in hun meest vernietigende alledaagsheid worden getoond, en blijkt zo des te effectiever te zijn.
Dit werk is trouwens baanbrekend in dier voege dat echte brandweerlui zijn gecast als... echte brandweerlui en juist OMDAT ze worden geschetst in hun triviale bezigheden en gesprekken. Een voorloper van neo-realisme en cinema vérité derhalve, die de protagonisten heroiseert door ze opvallend te de-heroiseren.
Dat althans zeker in de eeerste 30 minuten, want daarna gaan de helden de vuurzee in en krijgen we een aardig gemonteerde strijd tegen het vlammende Kwaad te zien..
Dat dit een pure propaganda film uit oorlogstijd is maakt het slot ook voor de simpelste zielen duidelijk, en zo is hij allcht bedoeld. Moest kunnen in 1943, dacht ik zo.
Eigenlijk weet ik niet of FWS destijds echt aansloeg bij het grote publiek, maar aangezien dit een eerbetoon is aan de common man onder uncommon circumstances en ook duidelijk een lofzang op Britishness in de vorm van flegma en good cheer die alleen maar better wordt onder precaire omstandigheden, zou het goed kunnen kloppen.
Echt uitzonderlijk voor een film uit deze periode is de totale afwezigheid van een uitleggerige voice-over.
Ten overvloede: we krijgen hier geen overdreven goed uitziende of welbespraakte mensen te zien die hun emoties uiten via opzichtige retoriek of mimiek( en de Liefdes van hun Leven krijgen we ook niet in beeld ), dus degenen die dit soort soberheid en understatement niet kunnen vatten mogen overslaan.