September me en winter me
Want ik heb je onophoudelijk lief
Morgen me, middag me
Avond me en nacht me
Met andere woorden
Blijf bij me, alsjeblieft

..
Ik was een paar dagen geleden in de V&D in Gouda, waar ik een getypte biografie van Toon doorbladerde. Dat wat ik las, raakte me, en dus besloot ik tot het kijken van Toon Hermans- de Kleuren van een Clown.
Toon Hermans heeft mijn interesse. Ik vind hem geniaal, van de Society ('Leg neer die bal!') tot aan (hoe heet die show ook alweer met)
Wat ruist er door het Struikgewas?
En zoals de smiley al aangaf, kon ik het niet droog houden, en kwamen de tranen, bij het moment dat
Toon het vertaalde liedje van September me zingt. Wat was ik verdrietig, en wat dacht ik weer eens aan mijn eigen situatie, met mijn eigen moeder. Ik herinner me ook dat mijn vader huilde, toen hij deze bewuste scenes zag, maanden/jaren geleden.
Ik kan me er ook best iets bij voorstellen, dat het je raakt, als je zelf in deze situatie terechtkomt. Hoewel m'n vader natuurlijk heel iemand anders is dan Toon Hermans. Maar verdriet is hetzelfde, dat wel.
Het is natuurlijk een hartstikke mooi portret, van een getalenteerde perfectionistische man als Toon. Schetst wel een mooi, bepaald beeld.
'Toon deed niet maar wat.'
Absoluut en volstrekt niet, natuurlijk. Niemand in de showbizz doet maar wat, al lijkt het soms best of het er zo makkelijk uitziet... Een grap maken is moeilijk, zeker een goede.
Carré, Carré...
Ik ben ontzettend geraakt, en vind het een mooi gefilmde documentaire.