Swamp Water (1941)

Swamp Water is een intrigerende speelfilm van Jean Renoir. Alleen al de aanwezigheid van enkele acteurs in de film vond ik de moeite van het zien waard. Walter Brennan, het leuke sympathieke mannetje uit o.a.: To Have and Have Not (1944) en Rio Bravo (1959). Walter Huston, de vader van John Huston, met zijn onvergetelijke rol in The Treasure of the Sierra Madre (1948). En verder nog Dana Andrews (Laura (1944)), Anne Baxter en John Carradine.

Als gesettelde Franse regisseur zal het op filmgrammaticaal gebied waarschijnlijk wel even wennen zijn geweest om op de professionele knietjes een Amerikaanse film te moeten draaien. Een geheel ander filmvocabulaire en een andere mentaliteit van de medewerkers heeft er tijdens het maken van Swamp Water misschien voor gezorgd dat de film af en toe overkomt als een film voor de jeugd met soms mooie uitschieters van een nog niet heel sterk door de wol geverfde regisseur. En in Frankrijk heeft Renoir dan toch al enkele prachtige klassiekers op zijn naam staan.

De film van Renoir doet me qua verhaal denken aan Fury (1936), de tweede speelfilm die de van origine Duitse regisseur Fritz Lang in de V.S. gedraaid heeft. In allebei de films is één van de thema’s: een harde genadeloze agressie in een kleine geïsoleerde gemeenschap naar een onschuldig persoon door valse vooroordelen.

Deze zelfde thematiek roept ook herinneringen op aan To Kill a Mockingbird (1962). In verschillende reacties op MM staat te lezen dat deze laatste film kinderlijk gevonden wordt. Ik kan me daar niet in vinden, omdat het verhaal in de film met o.a. Gregory Peck en zijn twee filmkinderen met een volwassen afstand verteld wordt. Er worden veel meer contrasterende details door de Amerikaanse regisseur Robert Mulligan met een groter raffinement uitgewerkt, waardoor deze film uit 1962 minder een film voor de jeugd lijkt dan Swamp Water van de fransman Jean Renoir.

Er zitten inderdaad duidelijke "Europese" (= Renoir à la Lang - zie BASWAS' bijdrage) in deze film die ook sterk doet denken aan de beide Johns (Ford en Huston) al is het maar door de overbekende acteurs.

De mix werkt bijna. Renoir heeft scherpe observaties in het milieu waar het zich afspeelt in de Zuidelijke VS en de zeer aanwezige acteurs (Walter Huston is té aanwezig zou ik zeggen) geven het een dwingend sausje. Het verhaal vond ik minder interessant, het is vooral Renoir eerste film buiten Frankrijk die de film zijn status geeft, verder is het te onopvallend.

De vriendschap tussen een jonge jager en een voortvluchtige, die ten onrechte van moord beschuldigd werd en jaren teruggetrokken in een moerassige bosstreek moest onderduiken. Meeslepende prent met een boeiend verhaal, overtuigend vertolkt en in beeld gezet. Ik heb er zeker van genoten.

Bij The Adventures of Tom Saywer, uit 1938, prikkelde het gekunstelde spel, van vooral de jonge cast, mijn gemoed wel. Bij Swamp Water werkte het niet. Ondanks de qua plot-setting interessante omgeving, bleef het spel te gekunsteld en vond ik het verhaal te schematisch uitgevoerd. De toonzetting haperde.
Wat jammer is want de (studio) omgeving van het moeras bevat mooie broeirige plaatjes wat goed past bij de beklemmende sociale sfeer. Een tragere tempo past beter bij de klamme sfeer....
3*

I got Trouble on my mind

De hoofdrolspeler zoekt (zijn hond genaamd) Trouble en dat vindt hij snel genoeg, natuurlijk óók in de letterlijke betekenis van het woord. Het verhaal moest even op gang komen, maar dan gaat het ook in een flink tempo voort en zat ik tegen het einde flink in spanning om die Tom en Ben.
De Hollywood invloed(acteerwerk, muziek en decors) is onmiskenbaar maar stoorde me, vooral naarmate het verhaal vorderde, weinig.
'Swamp water' is mijn eerste kennnismaking met Jean Renoir en misschien had ik beter kunnen beginnen met zijn pre-Hollywood werk, maar toch mij hoor je niet klagen!
Dikke 4,0*