Charlie Wilson's War (2007)

Ergens een hele slimme film waaraan niemand zich een bult valt. Fans van Charlie Wilson zien een schelmenverhaal waarin Charlie Wilson wordt voorgesteld als een beetje een een foute man, maar wel iemand die de koude oorlog samen met Reagan wist te winnen. En als ze naar hem hadden geluisterd was 9/11 vast nooit gebeurd. Een fijne, ouderwets patriottische film met een vrolijk toontje.

Liberal America kan er een satire op de Amerikaanse politiek inzien, waar van alles geritseld wordt tussen de drank, coke en vrouwen en budgetten verhoogd worden alsof het niets is met vage verklaringen van onbeduidende congresleden uit Texas. Complexe politieke realiteit teruggebracht tot vrolijke, simpele kritiek.

Is het nu slim dat de film zo op het randje balanceert of is het laf? Daar ben ik nog niet helemaal uit.

Verder keek het lekker weg, maakte Hanks niet veel indruk, maar veel bijrollen al een stuk meer. Aardig gemaakt, absoluut interessant, maar met twijfels.

3.0*

Amuzant filmpje dat gelukkig niet al te lang duurt, waardoor het een prima kijkervaring word. Tom Hanks en Seymour Hoffman zijn erg goed, Julia Roberts vond ik verschrikkelijk, ben nooit een fan van haar geweest. De film mist de scherpe randjes, het echte drama of de goede komedie, maar weet net voldoende te overtuigen om het aangenaam te houden. Hier en daar een geestige dialoog maar niet veel meer dan dat.

Ik vond het al met al een plezierig filmpje om naar te kijken. Het acteerwerk, de dialogen en verhaal voelden prettig aan en pasten bij elkaar.

Tom Hanks doet het aardig, al had ik het ook wel een rol voor Bill Murray gevonden...

Verrassend goede film. Geen film waar je zomaar een voorgekauwd oordeel over klaar hebt. Rechtse rakker die met nog ultrarechtser gepeupel omgaat en toch sympathie weet op te wekken. Het is allemaal niet zo voor de hand liggend.

Hofmann wortd (terecht) geroemd, maar ik vind Hanks toch ook veel beter dan zijn gemiddelde zelf. Een allercharmantste prestatie en een film die vooral grappig is, mag ik wel zeggen. Ik moest toch regelmatig gniffelen. En dan had ik nog niet eens door dat het allemaal 'echt gebeurd' is.

Een prop geschiedenis die zich gelukkig niet de tanden stukbijt op de materie, maar (v)luchtig van leer trekt met een vlotte vertelstijl en rappe dialogen als katalysator. Film krijgt daarmee onmiddelijk een frisse dynamiek en heeft, vooral met de geweldige Philip Seymour Hoffman, nog een dikke dosis ironie in huis. Alhoewel Hanks (plusje voor zijn dames) op z'n minst plausibel is als gladde politicus , geboren voor het pluche en zich sterk makend voor een zaak, is het met Gust Avrakotos écht smullen. Een ruwe bolster die geen vrienden maakt, maar wel oorlogen voor je wint.

De scène met Gust, de fles Talisker en Wilson is een giller, maar er zijn er meer die in het oog springen. Film pruttelt dan ook vooral vrolijk verder als het de geheime oorlog een beetje uit de doeken doet. De oorlogsbeelden geven duiding, maar werpt ook een wat vreemd contrast op met de diplomatieke rest. Had voor mij iets minder gemogen. Het mist uiteindelijk ook wel een vlijmscherp randje, maar dat doet weinig af aan de schwung van Charlie Wilson's War en zijn drive. Samen met die formidabele Hoffman en zijn rollende motherfuckers genoeg voor een heerlijk frank en vrij filmpje over serieuze zaken.

Erg leuk verhaaltje rondom senator Wilson. Hoewel ik Hanks wel beter heb zien doen zet hij toch een charmant Texaans congreslid neer. Toch werd de show gestolen door een zeer overtuigend acterende Hoffman. Ik heb 'm eigenlijk nog nooit slecht zien acteren. Het verhaal in de film wordt luchtig verteld en zelfs tijdens de harde helikopter aanvallen in Afghanistan hoor je een vrolijk deuntje (James Newton Howard) op de achtergrond. Dit om nog meer de afstand tussen de politiek en de harde werkelijkheid te onderstrepen. Toch komt de ellende dichterbij wanneer Charlie op bezoek gaat in Afghanistan, maar ook dit deel wordt luchtig verteld. Het gaat vooral over het "wheeling and dealing" in de Senaat of eigenlijk vooral daarbuiten. De film gaat nooit diep maar is vooral vermakelijk. Er zat genoeg vaart in de film om je niet te hoeven vervelen en het zag er verzorgd uit.

Hij is ook eens iets anders gecast dan doorgaans. Puike prestatie.

Een oorlogsfilm met een interessante invalshoek. Waar titels uit dit genre zich doorgaans voornamelijk concentreren op het gevecht aan de frontlinie, schijnt "Charlie Wilson's War" zijn licht op het politieke spel achter de oorlog. Congresman Charlie Wilson (Tom Hanks) probeert tijdens de Sovjetoorlog in Afghanistan fondsen vrij te maken voor steun aan de Mujahideen-rebellen in hun strijd tegen het Rode Leger. Vooral dankzij een fantastische bijrol van Philip Seymour Hoffman als CIA-agent Gust Avrakotos maakt dit de eerste helft van de film tot een snel, dynamisch politiek drama.

De film zakt echter geleidelijk in en weet het tempo van het begin uiteindelijk niet vol te houden, waardoor het geheel eindigt in een anticlimax en iet wat afgeraffeld aanvoelt. Daar komt nog bij dat, ondanks de relatieve schaarste van gevechtsscènes, de film trapt in een aloude val van het genre: het compleet antagoniseren van de tegenstander. De Russen worden zonder uitzondering neergezet als koelbloedige, moordlustige psychopaten die fluitend hele dorpen uitroeien terwijl ze met elkaar over hun relatieproblemen praten.

Wat misschien nog erger is, is de manier waarop de Afghaanse rebellen worden neergezet: in een scène waarin enkele Mujahideenstrijders een aantal Russische Hind-helikopters uit de lucht schieten met door de Amerikanen aangeleverde raketwerpers, worden zij middels hun kinderlijke vreugd in een komisch, bijna klunzig daglicht gesteld; naïeve, goedaardige mensen die met de hulp van (suiker)Oom Sam de slechteriken tegen de verhouding in wegjagen. Ophemelen en patroniseren tegelijk: voer voor de Edward Saïds van deze wereld en vrij ironisch gezien het hedendaagse vijandbeeld van de Taliban. De film lijkt, getuige de laatste paar scènes, op de hoogte te zijn van deze ironie, maar doet er te weinig mee om de boodschap echt over te brengen.

Juist deze film had een uitgelezen mogelijkheid om de traditionele (christelijke) goed-kwaad-verhouding onderuit te schoppen, maar lijkt zich te veel bezig te willen houden met de Amerikaanse rol in de oorlog. Mede hierom stelt Charlie Wilson's War, goed acteerwerk van met name Philip Seymour Hoffman en Julia Roberts ten spijt, de scherpe kijker zeer teleur.