The Eternal Children (2006)

30 stemmen | gemiddelde 3,31
Nederland
Documentaire60 minuten
geregisseerd door
David KleijwegtIn het New York van begin deze eeuw werden ze vrienden, een stel muzikanten dat vooral een gevoel voor spiritualiteit met elkaar deelt. Ze hadden het zelf nooit kunnen vermoeden, daarvoor leek hun muziek te onaangepast, maar nu veroveren Anthony & The Johnsons, CocoRosie en Devendra Banhart langzaam maar zeker de wereld. En dat op hun eigen voorwaarden en op geheel eigen vrijgevochten wijze.
Als centraal vertrekpunt heeft de film van regisseur David Kleijwegt het appartement in Brooklyn van CocoRosie, waar Sierra en Bianca Casady muziek opnemen voor hun nieuwe, volgend jaar te verschijnen cd. De excentrieke zussen zoeken bewust naar de imperfectie: ze werken met gammele cassetterecorders, kinderspeelgoed en overstuurde microfoons, om zo tot unieke muziek te komen. Een ruimhartige inkijk op de kleurrijke wereld van een groep 'eeuwige kinderen'.
[permalink] geplaatst op 16 december 2006, 11:42 uur
3,5
[permalink] geplaatst op 16 december 2006, 14:16 uurKlinkt leuk, best wel interessante groep artiesten.
2,0
[permalink] geplaatst op 17 december 2006, 18:44 uurVideo staat klaar...
[permalink] geplaatst op 18 december 2006, 11:46 uurVervelend dat ik deze gemist heb. Zowel de eerste uitzending als de herhaling..
Het uur van de Wolf komt doorgaans met zeer boeiende documentaires, en één met dit onderwerp had ik niet willen missen.
Edit: Herhaling niet gemist dus.
3,5
[permalink] geplaatst op 18 december 2006, 11:55 uurKomt hij niet ergens online te staan?
[permalink] geplaatst op 18 december 2006, 13:24 uurLaten we het hopen. Ook gemist.

Herhaling aanstaande vrijdagmiddag overigens.
[permalink] geplaatst op 18 december 2006, 15:45 uurIntrigerende documentaire over mensen die lekker intuïtief aan het klooien zijn met het maken van geluid. Vooral Antony maakte een sterke indruk met zijn stemklanken om zijn publiek eventjes heel soepel en simpel te ontroeren. De film zelf maakte als geheel niet zo’n erg diepe indruk, de personages bleven teveel overkomen als wat losdrijvende zandkorrels in verschillende oases.
Wat een enorm verschil trouwens met een uitzending daarna van het programma wereldgasten met de directeur van de Arabische nieuwszender Al Jazeera. Of je probeert met elfjesbenen in de lucht te zwaaien in een schijnbaar veilig eigen wereldje of je probeert met reporterbenen op de grond te blijven in een wijde wereld vol spannende woestijnen met valkuilen.
3,0
[permalink] geplaatst op 22 december 2006, 17:52 uurWat een grappige mensen.

Allemaal bezig aan de welhaast afgezaagde, want oeroude poging een oorspronkelijk mens te zijn. Vooral die Devendra neemt zichzelf daarin wel erg serieus: zit met een stalen gezicht te vertellen dat bepaalde muziek hem op meerdere manieren het leven heeft gered. Alsof één manier niet ruim voldoende is.

Muzikaal vond ik de Casady-zusters het sterkst, hoewel wisselvallig.
De muziek is ook wel het belangrijkste waarop deze docu drijft eigenlijk. Het geeft sfeer en swung. Qua filmkunst is het verder wat mager. Zo wordt nooit duidelijk wat het verband is tussen de verschillende personages. Ik zat eigenlijk te wachten op een ultiem samenwerkingsproject maar dat viel waarschijnlijk net onder de reclame ofzo.
Aangename verpozing in ieder geval. Al is het alleen maar om je te verbazen over andere mensen. Zoals Toergenjev het treffend zegt: "De mens kan alles begrijpen - aethertrillingen en wat er op de zon gebeurt; maar dat een ander mens anders zijn neus kan snuiten dan hijzelf, dat gaat zijn begrip te boven."

3*
2,0
[permalink] geplaatst op 7 mei 2007, 20:28 uureRCee schreef:
Zo wordt nooit duidelijk wat het verband is tussen de verschillende personages.
Dat had ik ook wel. Hype, beweging, stroming, wat is de bindende factor, waar blijkt dat uit? Muziek als vorm van escapisme, of toch worstelen en misschien wel niet boven komen. Banhart zegt het ergens ook; ik wil alles zeggen en tegelijkertijd niets, mijn hoofd is leeg en overstroomd tegelijkertijd. Ongemakkelijk gevoel bij het kijken van deze docu. De artiesten blijven als mens eigenlijk ver weg (muzikaal kan ik er overigens wel veel mee).
2 sterren dan maar, ik weet het ook niet meer

3,0
[permalink] geplaatst op 20 september 2007, 5:26 uurTja.. gemengde gevoelens. Ben het ook compleet eens met mijn twee voorgangers over het ontbreken van een verband/bindende factor.
Voor een documentaire over het begrip 'freakfolk' is dit te mager. Freakfolk telt uiteraard veel meer artiesten dan de drie die voornamelijk te zien waren. Voor mij was het meer een kijk in de eigenzinnige gedachtegang van ze. Daarnaast was het voor de kijker moeilijk om een band te vormen met de muzikanten, omdat de gesprekken van ze een onsamenhangend geheel vormden.
Qua muziek vond ik het echter geweldig om naar te luisteren en zorgde er toch voor dat ik het 3* geef.
3,5
[permalink] geplaatst op 20 september 2007, 9:59 uurkos schreef:
Komt hij niet ergens online te staan?
[permalink] geplaatst op 20 september 2007, 10:47 uur
3,5
[permalink] geplaatst op 20 september 2007, 11:29 uurDank u!
3,5
[permalink] geplaatst op 20 september 2007, 12:59 uurLeuk om te zien. Vooral als je de betreffende artiesten en hun muziek al een beetje kent.
Toch geinig hoe ze zich zonder enige vorm van schaamte zo creatief proberen te uiten. Prima counterculture in de huidige maatschappij.
Wat betreft de voorgaande sprekers: de vorm van verbondenheid tussen de getoonde artiesten is vooral hun eigen relatie. Ze kennen elkaar gewoon erg goed en daarin ligt ook hun creatieve verbondenheid.
5,0
[permalink] geplaatst op 21 juni 2008, 12:36 uurgeweldig gewoon, cocorosie is gewoon de shit! enorm genoten,
3,5
[permalink] geplaatst op 10 februari 2009, 1:35 uurAntony, echt een wonder is hij. Deze documentaire versterkt dat idee.
3,5
[permalink] geplaatst op 10 februari 2009, 1:36 uurde beste vrouwen zijn mannen inderaad
3,5
[permalink] geplaatst op 10 februari 2009, 1:49 uurAndersom.