Au Revoir les Enfants (1987)

Wil deze al jaren zien, nu toch eens wat meer werk van maken

Erg innemend relaas over jongensavonturen en de keiharde realiteit. Over De Drie Musketiers en varkensvlees. Sober geschoten, klein gehouden, met Schubert's prachtige pianostuk als emotionele wedersamenstelling.

(Dank Hannibal voor het uitlenen van de film.)

Waarom altijd die Mooie & Prachtige films zo laat op de televisie ??
(zoals nu Au Revoir les Enfants van Louis Malle)
Getverdegetver.
Is daar wat aan te doen ???

Ik denk het niet. Bij de publieke omroepen komen andere programma's voor. Ik wilde de film ook zien maar het was gewoon te laat. Was erg moe en viel bij een andere film dan ook al om 1.00 in slaap.

Beste DeCol,

Er is niets aan te doen, dat weet ik; de commercie en de kijkcijfers.

Maar ik blijf het toch wel jammer vinden dat zulks moois altijd zo laat wordt uitgezonden.... en dit terwijl het in de zogenaamde "prime-time" over het algemeen (en zeker in Nederland) bol staat van de programma's die elkaar in domheid, stupiditeit en saaiheid amper overtreffen.

Mijn vriendelijke dank voor je medeleven,

Darbie.

Zelfs bij de zogenaamd 'betere zenders" als Canvas lijkt het wel 'hoe beter, hoe later'. Want we moeten natuurlijk eerst met zijn allen naar scheefsmoel Phara kijken of nog maar eens een intellectueel rondje 'Terzake'.
Als je bij canvas de meerwaarde moet zoeken, moet je wel héél laat opstaan.

Oops, off topic.
FAN-TAS-TISCHE film. Ben trouwens blij ergens in een bespreking gelezen te hebben dat deze film de manier is om te vertellen wat men in 'The Pyjama Boy' een beetje te demonstratief poogt te doen.

Zoals je zult begrijpen kan ik het natuurlijk alleen maar helemaal met je eens zijn.

Wat ik niet zo begrijp is de 'The Pyjama Boy' en een beetje demonstratief proberen te doen ?

Voorspelbaar, maar aardig uitgewerkt drama. Redelijk mooi, maar voelt toch wat te leeg aan, kan er verder niet zoveel mee en heb er ook niet zoveel over te melden.

3*

Keihard en ingrijpend. Indrukwekkende film.

Ik begeef me op glad ijs en off topic, want ik heb de 'Pyjama boy' niet gezien, maar ik denk: de gruwel van de oorlog en in het bijzonder de Jodenvervolging proberen uit te leggen aan de hand van de onschuld van de kinderwereld die onherroepelijk aan diggelen geslagen wordt door die gruwel. Of zoiets…

Ik ga ervan uit dat je de "The Boy In Stripped Pyamas" bedoeld.
Heb ik nog niet gezien, kan dus geen oordeel geven.
Oorlog is erg, Jodenvervolging is erg, Gruwel is erg.... er is is héél véél erg !!
Dat er films gemaakt worden die mensen aanzetten te gaan denken over dit alles, in de hoop dat we ervan leren, dat is een mooi en nobel streven.
Maar ik ben er erg pessimisties over. (Zet het Journaal maar eens aan).

Pardon, typfoutje....."The Boy in the Striped Pyjamas".

Helemaal met je eens. De film heeft mij niet echt geraakt. Ik vond het bepaald niet indrukwekkend en eigenlijk erg vlak. De nadruk lag met name op het leven in een kostschool. Niet te vergelijken met toppers over de jodenvervolging in WOII als schindlers list, the pianist, La vita et bella.

[quote]tonnyhk schreef:


Die laatste films die je daar aanhaalt vind ik dus helemaal geen toppers. Ik voel echt niet mee met de hoofdpersonages, omdat het zo moeilijk te vatten is die gruwel. Het is net dat waarin deze film zo goed is. Je ziet maar een glimp van het monsterlijke, maar komt daardoor precies veel beter door. Bij The Pianist werd het allemaal een beetje uitgesmeerd, oké, het is waar gebeurd, maar ik had toch heel de tijd het gevoel naar een film te kijken. La Vita é bella is gewoonweg onnozel in deze zin…

Degelijke film, met een interessant onderwerp. De personages in de film blijven echter te oppervlakkig en worden niet goed genoeg uitgewerkt om mij als kijker echt te raken. Het acteerwerk van de meeste jongetjes is echter wel goed en de film komt verder wel authentiek over. Het einde is dan ondanks dat het erg voorspelbaar is best sterk, maar had met een betere karakteruitwerking waarschijnlijk meer indruk op mij gemaakt.

3,0*

Ach hou toch op je hebt hem gewoon verkeerd begrepen Lege personages, matige cast, oppervlakkig? Zelden een film gezien met zulke gedetailleerd goed geschreven en gespeelde karakters. Je mist misschien wat persoonlijke achtergrond, maar dat vind ik hier niet nodig. in plaats daarvan krijg je een schitterdend sociaal drama over hoe kinderen met elkaar omgaan. Zaken als macht, vriendschap en pikorde worden schitterend uitgewerkt. Met op de achtergrond dat zwaard van Damocles die de laatste paar minuten alles uiteen slaat. Zeldzaam doeltreffende film.

Zeer eens met Querelle. Zeker dat stukje over macht, vriendschap en pikorde ook.

Ik ben het ook zeer eens met Querelle.

En Legan : Je hoeft nooit films "automatisch" goed te vinden 'vanwege het gebeurde'. Ik denk Au Revoir les Enfants gewoon niet past in je gevoelsbeleving.
En dan houdt (qua Film) alles op.

Juist. Er liggen talloze valkuilen op de loer om er een sentimentele, morele of overdramatische draai aan te geven, maar nergens trapt Malle er in.

De onervaren cast doet het prima, maar het is vooral de regie en de autobiografische vertelling zelf die je onder de huid gaan zitten.

Het was even inkomen in het begin. Ik zat me af te vragen of dit toch niet een redelijk standaard film was over een kostschool vol opgeschoten kinderen in 'toevallig' een WOII-setting. Door de mooie opbouw van het bekend worden van Jeans afkomst, raakte ik echter steeds meer betrokken. Jean en Julien zijn ook niet meteen elkaars beste maten en hun vriendschap is ook nooit een vanzelfsprekendheid. Hierdoor blijft Au revoir les enfants boeien en ben je benieuwd hoe de relatie tussen hun tweeën verder verloopt. De film vliegt daarbij gelukkig nooit uit de bocht met overdreven aangedikt drama en dat werkt alleen maar in het voordeel van het treurige en hartverscheurende einde.

Geweldig dat Canvas deze film vanavond uitzendt. De Nederlandse publieke omroep mag daar van mij een voorbeeld aan nemen. Prachtige film!

Zo'n films beroeren me. De bezetting en Jodenvervolging bekeken door de ogen van kinderen. Het is niet zo dat je daar veel van merkt. Het verhaal blijft braaf hangen rond de dagelijkse beslommeringen van de schoolkinderen. Je voelt wel het drukkende taboe aan over het feit dat er ook Joodse jongens zitten : het woord "jood" is bijna onuitspreekbaar. Het einde kwam hard aan, omdat ik intussen zoveel voeling had met al die personages en niet in het minst met de vriendschap tussen Bonnet en Quentin. Zo'n film helpt beter de pijn te begrijpen die iemand ondergaat wanneer hij van een dierbare vriend gescheiden wordt. Quentin beseft al te goed dat zijn vriend weg is voor altijd. Een film die buitengewoon meeslepend is en waar weinig op aan te merken is.

Mooie film. Op sommige momenten hadden ze wat dieper op de personages in kunnen gaan, maar hoe men in die tijd over Joden dacht is mooi in beeld gebracht. Ook de vriendschap tussen Bonnet en Quentin werd mooi opgebouwd.

Mooi verteld verhaal over het leven op een Franse kostschool gezien vanuit het perspectief van de kinderen. De leef- en denkwereld van de kinderen bestaat uit spelen, pesten, leren, vriendschap, en ontluikende sexuele gevoelens. En heel en passant komen de grote mensenvraagstukken erbij. Echt goed laten zien dat het rassenonderscheid geen natuurlijke denkwijze is en een gekunsteld denkbeeld is van verwrongen geesten niet passend bij de mensheid.

Heel subtiel gebracht de verwarring die ontstaat bij kinderen als ze voor het eerst worden geconfronteerd met de gedachte dat er onderscheid wordt gemaakt op grond van afkomst en de twijfel over hoe hiermee om te gaan.
De confrontatie met de "grote mensenwereld" is hard en maakt aan de onbezorgdheid en zuiverheid van de jeugd voorgoed een eind.

Door z'n ingetogenheid een erg sterke film die knap alle clichés mijdt.

Op mooie wijze wordt het leven van 2 jongens op een kostschool getoond, waarbij vooral de jonge acteurs een stempel op de film weten te drukken. Zonder overdreven sentiment zetten ze een geloofwaardige vriendschap neer die gaandeweg steeds hechter en vooral oprechter wordt.

Met name het besef van de personages, en met name van de 2 jongens, dat er op dat moment een verschil in 'mens' bestaat is mooi getoond. Het proces van pure onschuld tot het in bescherming nemen van elkaar (in tegenstelling tot een aantal volwassenen) zorgt voor een aantal sterke scenes waarbij je als kijker niet meer dan hulpeloos kunt toekijken.

De film begon wat traag maar maakte dat al snel meer dan goed. Erg goed acteerwerk, mooie settings en een verhaal dat zonder overdreven sentiment wordt verteld maken dit voor mij een onverwachte verrassing.

3,5*

Sobere vertelling, gespeend van valse sentimenten en andere opsmuk. Film spitst zich lange tijd toe op de ontluikende vriendschap tussen de twee. De oorlog is er, maar tevens een soort bijzaak. Althans in het leven van de jonge Julien, die tamelijk zorgeloos de tijd doodt in het internaat. Hem ontbreekt bijna niets, hij weet eigenlijk niet zo goed wie of wat Joden zijn en de Duitsers die zijn pad kruisen, komen om te biechten.

Roept een wrang contrast op met Jean, die in dezelfde omgeving dagelijks doodsangsten doorstaat. Mooi gespeeld door beide jongens. Menselijk, zoals dat elders ook het geval is. Het rolletje van de pater spreekt wat dat betreft boekdelen. Naarmate de vriendschap hechter wordt, komt de oorlog dichterbij en de uiteindelijke blik is een klap in het gezicht. Malle's herinneringen hebben een serene, oprechte en verdrietige film opgeleverd.

Prachtige film, de kinderen deden het heel goed ze moesten zich meer dan 40 jaar in de tijd zien terug te plaatsen en dat deden ze heel goed.Maar ook de onderlinge pesterijen gewoonweg prachtig.

Dramatische film. Zeer goede sfeerweergave van zeden en gewoontes van het Frankrijk uit die tijd. 3,5*

Een rustig en degelijk, maar uiterst ontroerend coming-of-age verhaal (een vaarwel uit de kindertijd) over moed, lafhartigheid en tragisch bewust worden. Omdat deze intrigerende film, met ingetogen beelden en stemmige muziek, gebaseerd is op jeugdherinneringen van Louis Malle zelf is ie persoonlijk en als kijker raak je emotioneel betrokken: naast hartverscheurend maakt het je kwaad. "Malle's meesterschap toont zich opnieuw door het subtiele samenspel van gebaren, blikken en veelzeggende stiltes", las ik. De regisseur (in 1995 overleden) kreeg er o.a. een Bafta, een César en De Gouden Leeuw voor.