Toki o Kakeru Shôjo (2006)

Een film over tijdreizen. Er zijn er al zoveel gemaakt, en telkens komt dat niet goed. De schrijvers zitten steeds vast met het plot en naar het einde toe raken ze het spoor kwijt. Kijk maar naar een film als Butterfly effect dat qua opzet leuk is, maar meer ook niet.

Deze film is gelukkig van een ander level. Leuker verhaal, zeer mooi getekend (rustig en sprookjesachtig) en niet zo chaotisch als Butterfly effect. Niet dat ik werd weggeblazen van de film, maar toch goed heb genoten. Prachtige muziek trouwens ook.

Ik denk wel dat deze film nog kan rijpen en bij een herziening kan groeien tot een 4.5*. Voorlopig hou ik het op 4, maar dit is zeker een film die ik nog eens terug zal grijpen.

Aardige film, high school op zijn tekenfilms, met een scheutje science fiction en drama.

Heb er ook echt van genoten. Prachtig uitgewerkt en heel goede verhaal.

Schattig filmpje over een onderwerp dat natuurlijk al vaker voorbij is gekomen. Eén van de bekendste voorbeelden is The Butterfly Effect, al is het hier allemaal wat minder drastisch. De onhandige Makoto gebruikt het tijdreizen namelijk voor kleine dingetjes zoals haar schoolwerk een herkansing geven, maar vooral om liefdesprobleempjes op te lossen.

De animatie op zich is niet zo bijzonder, maar toch wisten bepaalde shots me erg te bekoren. Bijvoorbeeld de straat naar de spoorwegovergang en de dijk met op de achtergrond de grote weg waar continu auto's in beweging zijn. Fijne stijl ook verder.

Natuurlijk gaat er met het tijdreizen het een en ander mis en soms kreeg ik toch wel een beetje met Makoto te doen. Zeker het einde was goed, niet té sentimenteel maar wel rakend. Mooie ondersteunende muziek ook. Af en toe verslapte m'n aandacht wel iets omdat de film iets té dromerig is. Want zo heel veel gebeurd er namelijk niet. Lief filmpje wel.

Lekker filmpje.

Super relaxt, zelfs het drama is eigenlijk niks meer dan een kapstok en heb je nooit het gevoel dat er ergens iets slecht zal aflopen. Hoewel ik dat soms wel eens te simplistisch en slap kan vinden, vang het sfeertje hier alles op.

Erg mooi gemaakt, de animatiestijl is niet erg gedetailleerd, maar wel vloeiend en effectief. Sommige shots zijn vreselijk mooi, en ook de structuur van het tijdreizen werkt best goed. Zo nu en dan nog wel een grappig momentje zelfs.

Het is verder zo nu en dan ook wel weer best cliché hoe er toch ook nadelen aan het tijdreizen zitten, dat hebben we nu dan ook wel weer gezien, maar verder echt wel een aangenaam filmpje. Het is bepaald geen zomer meer, maar met filmpjes als deze doen we gewoon nog alsof.

3.5*

Zoals Mochizuki Rokuro al schreef is het een echte dagdroomfilm en als zodanig werkt hij ook het beste. Het eerste uur is dan ook heerlijk. Ik vond het daarin nooit briljant worden, daarvoor zitten er teveel welbekende animehighschoolperikelen in en is het ook een beetje teveel een minder gedetailleerde variant op Groundhog Day. Ook vond ik de regels van het tijdreizen nogal inconsistent. Zo gaat Makoto na haar tweede tijdsprong (met het toetje) weer terug in de tijd waarin ze was zonder te springen, maar dit gebeurt nergens anders. Ook vergeet Makoto niet wat er gebeurt is voordat Chiaki haar tijd terugdraait, maar als zij hetzelfde bij hem doet gaat zijn geheugen mee. De regels van het tijdreizen waren telkens zo ingesteld op hoe het de schrijver goed uitkwam en dat maakt het toch wel wat zwakker, omdat alles dan mogelijk wordt.

Veel deert het niet, want het eerste uur probeert nooit de indruk te wekken dat het serieus gaat om tijdreizen en de gevolgen daarvan. Het is gewoon een zomers filmpje over het puberleven. Tienermeisjes spelen de hoofdrol in waarschijnlijk meer dan de helft van alle animes, dus het is moeilijk om er nog met een te komen die werkelijk opvalt, maar Makoto is misschien wel de meest charismatische die ik tot nu toe zag. Een erg leuk personage, die op zichzelf de film al wel de moeite waard maakt. Ik vond de chemie met haar twee vrienden ook iets naturels hebben. De animatie en de beelden in het algemeen behoren niet direct tot het mooiste dat de stijl te bieden heeft, maar hebben toch iets fris. Daarbij waren de meeste scènes goed voor een glimlach.

Het ging voor mij echter de mist in na het eerste uur en de onvermijdelijke 3,5* werd toch vermeden. Er moet dan namelijk ineens meer plot in komen. Op zich niet erg, maar kom dan toch met iets aanzetten dat ergens op lijkt te slaan. Het erg luie script verteld ineens over een man uit de toekomst die een schilderij komt zien om onduidelijke redenen, die terug moet naar de toekomst om evenzeer vage motieven, die kennelijk gestraft kan worden als hij de hoofdpersoon er over verteld, maar die er toch mee wegkomt ondanks dat zij aan het einde aan hem verteld wat hij verteld heeft. En dan werkt zijn manier van tijdreizen ook nog eens met totaal andere regels. Iedere scène is in het laatste half uur geschreven om de scène zelf, maar als geheel wil het niet aan elkaar plakken, wat iets weg heeft van valsspelen. Het ging er duidelijk om dat het koppel aan het eind gescheiden moesten worden, maar Hosada wist kennelijk nooit te bedenken hoe en waarom. Het grootste probleem is dan vooral dat het lekkere, rustige sfeertje verstoord wordt door een rommeligheid die maar niet boeiend wilde worden. Probeer bijvoorbeeld maar eens de vraag te beantwoorden waarom Chiaki het schilderij niet ziet. De restauratie is bijna voorbij weten we. Waarom niet die één of twee dagen wachten?

Als er wat meer werk gedaan was op het scenariogebied was het vast aangenamer geweest. Nu blijft de film steken op drie sterren, door het erg sympathieke eerste deel.

Noot: Niet gedacht dat ik dit ooit zou zeggen over een animepersonage, maar die Makoto lijkt als twee druppels water op iemand die ik in het echt ken, in bijna alles behalve leeftijd en de Japanse stem. Kapsel, postuur en zelfs voor het grootste deel de lichaamstaal en het karakter komen overeen (al is Makoto wat hysterischer). Alsof iemand die meid die ik ken heeft gebruikt als voorbeeld om Makoto te tekenen. Grappig toeval.