Suspicion (1941)

Aah. Maar mocht je de DVD met North By Northwest ook hebben liggen kan ik wel de Soundtrack Only-optie aanbevelen. Psychalicious

Een mindere Hitchcock. Camerawerk is wel weer sterk, alleen schaduw en belichting vind ik minder. Vooral die lijnen in het huis zijn gewoon niet mooi. Het zou een web kunnen voorstellen, logische verklaring die ik las, maar dan had het er wel anders eruit mogen zien.
Sterkste punt is wel dat het einde tijdens de gehele film een raadsel blijft. Je weet niet of Grant de moordenaar is of niet. En dat zorgt voor de nodige spanning in de film. Grant zelf speelt dan ook goed, een vreselijk naar persoon, maar met zoveel charme dat je soms Fontaine begrijpt dat ze er steeds intrapt. En toch niet helemaal. Fontaine vind ik dat niet heel sterk spelen en het issowieso nogal ongeloofwaardig. Je zou zeggen dat ze eens wel weggaat.
Dan nog enkele leuke trucjes (glas melk) en leuke bijrollen. Maar hoofdverhaal zelf is niet goed genoeg uitgewerkt. Het begint nog veelbelovend, maar langzaamaan meer van hetzelfde en niet geheel geloofwaardig.

Keurige huiselijke thriller van Hitchcock met prima samenspel van Gary Grant en de hier neurotische Jean Fontaine die alsmaar denkt dat Gary Grant haar wil vermoorden . Mooiste en ook meest beroemde scene; Grant die de onheilspellende gefotografeerde trap op gaat met op het schaaltje een glas melk, waar misschien wel - of ook weer niet - vergif in zit.
Film had nog meer aardige scenes die zo kenmerkend zijn voor de stijl van Hitchcock, hoewel ik deze film toch niet tot zijn beste werk uit die periode - de jaren veertig - vond behoren.

3,5* na herziening.

Tegenvallertje van Hitchcock. Zijn films moeten het natuurlijk vooral hebben van het verhaal en van de suspense. Beide elementen zijn niet aanwezig in deze film. Het plot wordt vanuit Joan Fontaine verteld en dat maakt het er niet interessanter op. Na even een twijfeling blijft ze maar weer in de goedheid van de te gladde Cary Grant geloven. Het wekte bij mij irritatie op, omdat ik van haar verwachtte dat ze veel meer tegengas zou geven en niet zo lijdzaam zonder reden de zoveelste leugens van Grant ondergaan. Spannend wil het daarbij ook niet worden. Jammerdebammer dus.

Aan de andere kant is Suspicion lang zo slecht niet. De typische Hitchcock-stijlkenmerken, zoals een treinscene, een grote villa op zijn filmnoirs en een climax vlak voor het einde van de film blijven een feest om te zien. Helaas bleven andere kenmerken, zoals een paranoïde sfeer en dubbelzinnigheid van wat er nou aan de hand is, teveel achterwege.

Goede rollen van Cary Grant en 'monkey-face' Joan Fontaine.
Ik wacht met smart tot er ooit nog een R2NL release verschijnt.

Zoals zoveel films van zo'n zestig, zeventig jaar geleden, is ook Suspicion tegenwoordig haast onkijkbaar vanwege de schrijnende traagheid waarmee het verhaal verteld wordt. Echter, wie daar doorheen weet te prikken, ontdekt een aardig thrillertje, dat helaas niet helemaal weet te overtuigen. Wel twee hoogtepunten: de scène met het glas melk en het eind, dat ik echt niet aan zag komen. Chapeau voor Hitchcock daarvoor: hij weet beter te verrassen dan met Psycho, maar levert deze keer simpelweg een veel minder spannende film af.

3,0*

Dit is mijn 25e Hitchcock en natuurlijk hoopte ik ook daarom op een goede film.

Het viel me niet tegen moet ik zeggen. Ik lees hier bij sommigen dat ze de film te weinig spanning vinden bevatten, maar dat vond ik reuze meevallen. Hitchcock weet hier net als in zijn meeste films een sterke sfeer te scheppen, aangevuld met een vleugje mysterie. Dat mysterie hangt vooral rondom het personage dat Gary Grant speelt en voortreffelijk neerzet. Het is uiterst onvoorspelbaar wat hij nu telkens weer van plan is en het blijft eigenlijk tot het einde toe onduidelijk hoe hij nu daadwerkelijk is. Ook Joan Fontaine doet het gewoon goed als de vrouw, die steeds meer twijfels krijgt over haar man.

Ja best wel weer een goede film dus, waarbij ik het einde vrij onverwacht vond, maar wel goed. Een leuke en best spannende film dus.

Dikke 3,5*

In een korte (Amerikaanse) Cary Grant-documentaire op de Suspicion-dvd die ik enkele jaren geleden in Duitsland kocht wordt beweerd dat het eind van de film is aangepast op verzoek van Grant zelf, omdat het originele eind niet goed zou zijn voor zijn imago - voor het merk Cary Grant, zouden we tegenwoordig zeggen.
Ik denk dat het een gelukkige greep is geweest. Dit eind is zo prachtig open. Omdat het verhaal bijna volledig wordt verteld uit het perspectief van Lina en je bijna automatisch met haar sympathiseert wil je zelf graag Johnny geloven, maar zeker weten zul je het nooit...
Prachtige mysterieuze Hitchcock weer, met vooral in het begin heerlijke humor - die minder wordt naarmate Lina's twijfel groeit, ook dat is weer zo mooi gedaan. En die scène met de oplichtende melk: ik zou niet graag de regisseurs de kost moeten geven die voor zo'n ingeving een moord zouden doen.
Ik blijf bij 4*

Fijne mysterieuze sfeer en met een goed verhaal omgeven film.
Sterk geacteerd en prima opbouw naar een mooi einde.
Je denkt echt dat Lina gelijk gaat krijgen en dat is goed gedaan.

3,5 ster

Verdacht ouderwets,

Goed verzorgde Hitchcock muziek, maar soms erg stoffig en oninterressant. Af en toe wat flitsende en mooie beelden, maar verder erg standaard a la master of suspense. Ondanks de rimpels gelukkig wel vermakelijk standaard.