Ook alweer sterk
Het moet niet gekker worden.
Yamada doet wat
Wong Kar Wai al eerder deed voor mij: Een trilogie maken met alleen maar prachtige films. Niet verbonden qua verhaal, maar wel qua setting, weet de samurai-trilogie mij in alle delen te raken.
Het verhaal dat wordt verteld is prachtig. Gesteund door het decor en weer die fantastische soundtrack van
Isao Tomita heeft de film een heerlijke sfeer. Je waant je als het ware in de samurai-periode, vol met tradities en gewoonten.
Het einde van de film zie je al een beetje aankomen, maar is daarom helemaal niet minder ijzersterk. Mocht het anders zijn gelopen zou het niet half zo goed zijn geweest waarschijnlijk.
Mochten
Rie Miyazawa en
Hiroyuki Sanada niet alleen de hoofdrollen hebben vertolkt in
Tasogare Seibei, maar ook in de andere twee delen zouden ze wellicht allemaal op 5* uitkomen. Het enige minpuntje dat mijn aandacht deed verslappen in die films was het charisma dat ik miste van de hoodspersonages. Door
Rie's rol in die ene film is ze meteen een van mijn favoriete actrices geworden, bevestigd door haar rol in
Tony Takitani.
Yoji Yamada zet ook in deze film 'de vrouw' prachtig neer. Subtiel, stijlvol, van grote schoonheid en klasse!
Schreef ik bij
The Hidden Blade. En dat is in deze film weer niet minder. Duidelijk dat
Yamada enorm veel respect had voor de vrouwen uit die periode. In weinig andere films heb ik 'de vrouw' zo prachtig zien worden neergezet.
Ook voor
Bushi no Ichibun met een 4,5* een ruime score. Misschien niet verwonderlijk, maar een aanrader voor de liefhebbers van de eerdere twee delen.
De poster, prachtig als hij al was, is na het zien van de film enkel mooier geworden.