Akahige (1965)

Ik heb pas de Criterion dvd aangeschaft. Ik heb 3 uur aan een stuk met open mond naar het beeldscherm zitten staren. Wat een meesterwerk! Ik heb trouwens mijn gehele top 10 (Kurosawa-style) aangepast. Ik heb ook enkele ex-twijfelgevallen naar mijn 5*rijtje verplaatst. Dus schrik niet. Binnenkort maar eens echt de bezem door mijn stemmenlijst gooien.......

de plotbeschrijving hierboven mag iets objectiever btw...

De 4000e film op de site!

Een goede Kurosawa. Ondanks de zeer lange speelduur geen moment vervelend. Een tikkeltje te cliché en van tevoren te duidelijk om dat beetje beter te zijn (4*--->4.5--->5*), maar de film is toch heel sterk. Zoals Kurosawa vaak 'simpele dingen' goed kan weergeven.

Ik weet niet of het mis ging, maar het was wel hun laatste samenwerking.

Voor de geintresseerden kom ik even terug op dit vorige berichtje.

Voor ik aan deze film begon even wat research gedaan.

Kurosawa en Mifune hebben inderdaad ruzie gekregen tijdens het maken van deze film. Zoals bekend moest Mifune voor deze rol zijn baard laten staan waardoor hij geen andere rollen kon aannemen. Doordat het filmen van Red Beard 2 jaar in beslag nam kwamen Mifune en zijn productie maatschappij in de financiele problemen, dit resulterend in ruzie's met Kurosawa.

Bron: wikipedia

Van deze ruzie's is in ieder geval niets van terug te zien in de performance van Mifune; hij zet van de charismatische dokter Red Beard perfect neer. Bijzonder opvallend hoe veelzijdig Mifune als acteur is, niet verwonderlijk dat Kurosawa zoveel met hem samengewerkt heeft.

De overige rollen zijn ook prachtig geacteerd, hoewel ik nog altijd wel wat moeite heb met het overdreven reageren van (voornamelijk) de "boeren" in Kurosawa's films.

Verder vond ik de film er prachtig uitzien; neem bijvoorbeeld de scéne met het dialoog tussen het stelende jongetje (otomo als ik me niet vergis) en het meisje, fantastisch mooie compositie met de waslijnen. Ook opvallend vond ik de shot waarin de voet van Yuzo Kayama boven de kaars lijkt te hangen.
4,5*

Grappig om deze film vlak na Michael Moores Sicko te zien. Kurosawa pleit hier min of meer ook voor een socialere gezondheidszorg, alleen wel op zijn manier natuurlijk.

Indrukwekkend verhaal met een wederom geweldige rol van Mifune (die gezichtsuitdrukking!) . Erg lang maar wel prachtig rustig opgebouwd.

Bij tijd en wijle langdradig maar toch een prima Kurosawa, zoals je dat van hem kunt verwachten.

Akahige is een prachtig, rustig drama. Toch blijf ik de meeste films die drie uur duren vrij pittig vinden om doorheen te komen. Zo was ook Akahige niet altijd even boeiend en werd het soms ietwat langdradig. Mifune speelt wel weer de sterren van de hemel. Als samurai is hij altijd wel in zijn element, maar ook in deze film doet hij het weer ongelofelijk goed. Leuk om hem ook nog even te zien vechten, dat vond ik een fantastische scène. Naast dat stukje was er nog genoeg moois te zien in die drie uur. Er wordt hier en daar gespeeld met licht, schaduw en symmetrie, erg mooi.

Dan is het echter extra zuur als je een slechte Hong Kong import DVD hebt. De beeldkwaliteit was vaak erg slecht; veel overbelichting. Ook het geluid was niet om over naar huis te schrijven. Hier en daar klonk het alsof ik een oude LP had opstaan. Zonde van zo'n mooie soundtrack! Helaas was het allergrootste minpunt de ondertiteling. Er waren Chinese en Engelse ondertitels beschikbaar, prima dus. Helaas was het Engels echt dramatisch. Het was waarschijnlijk vanuit het Chinees vertaald. Namen van personages waren Chinese varianten, in plaats van de originele Japanse namen. Er kon niet meer dan één zin tegelijk op het beeld en op sommige vertalingen viel werkelijk geen pijl te trekken. Zo is het verhaal wat lastiger te volgen en zijn vooral dialogen wat minder boeiend. Hier en daar kwamen echt bizarre dingen langs: Bitch! I use the rope to rope her!

Ik denk dat ik dus toch maar wat meer geld moet gaan neerleggen voor een goede uitgave van Akahige. Dan kan ik hem nog eens in al zijn glorie herzien. Toch denk ik dat ook dan vier sterren zullen blijven staan.

In de plotbeschrijving hierboven gaat het over een arrogante jonge dokter. En die beschrijving klopt ook wel. Yasumoto is naast het personage van Toshirô Mifune de centrale figuur van de film. Hij komt aan in een kliniek waar hij liever niet wil werken en zijn eerste kennismaking met het hoofd van die kliniek is niet al te vriendelijk. Dr. Niide lijkt op het eerste gezicht een erg norse man te zijn. En Yasumoto is dan ook niet van plan om er lang te verblijven en weigert zelfs om zijn doktersuniform aan te trekken en trekt zich niets van de regels aan.

Als de film langzaamaan op gang komt krijgen we als kijker een beeld van hoe het er in deze kliniek aan toe gaat. Patiënten zijn vaak arme mensen die een zwaar leven hebben gehad. En elke patiënt heeft zo zijn eigen tragische verhaal. Enkele van die verhalen worden uitgediept. En hoe meer je als kijker in de film wordt meegesleurd, des te meer raakt Yasumoto bij het leed van de patiënten betrokken en trekt na verloop van tijd zelfs zijn doktersuniform aan. Hij krijgt ook steeds meer bewondering voor Dr. Niide, die een erg bekwaam man blijkt te zijn die zeer begaan is met zijn patiënten. Maar deze oudere dokter is niet zomaar een dokter, hij helpt mensen ook met andere probleemsituaties, denk aan de dochter van Rokusuke en het meisje dat hij uit het bordeel mee neemt. En hij wordt hoe langer hoe meer een voorbeeld voor Yasumoto die op het einde van de film de kliniek niet meer wil verlaten.

Het acteerwerk is van de gehele cast goed te noemen. Natuurlijk steekt er in deze film één man bovenuit. Toshirô Mifune acteert uitmuntend en laat maar weer eens zien hoe veelzijdig hij is. Zijn personage is Dr. Niide die de bijnaam Akahige (Red Beard) heeft gekregen door zijn toch wel woeste baard. Toshirô Mifune wrijft dan ook regelmatig eens in deze baard. De eerste keer dat hij in beeld komt is hij al indrukwekkend op de manier hoe hij met die norse blik Yasumoto aanstaart. En de allerbeste en eigenlijk meest opvallende scène van de film is ook voor hem. Ik heb het natuurlijk over het gevecht.

Zoals in meerdere van zijn films tovert Akira Kurosawa extreme weersomstandigheden op het scherm. Wat sneeuw, veel regen, maar vooral de wind die over het scherm blaast was indrukwekkend. Dat geeft toch weer een bepaalde sfeer aan zijn film. Dit is de tiende film die ik zie van deze regisseur en het zal zeker niet de laatste zijn. Ik heb hier nog enkele films van de man liggen, gewoon het juiste moment uitkiezen om te kijken. Want een Kurosawa film kijk je niet zomaar. De meeste van zijn films hebben een redelijk lange speelduur waardoor je toch wat tijd moet vrijmaken. Toch is het keer op keer weer genieten van wat deze man op het scherm tovert.
Akahige is een uitstekend drama dat de meesten wel zal weten te raken. In elk geval zeker een aanrader.

I Can Explain....Oh nee, doe toch maar niet!

Kurosawa heeft soms teveel de neiging om het verhaal voor 100% te verklaren en vergeet daarbij om een beroep te doen op de eigen interpretaties van de kijker. Een voorbeeld: Op een gegeven moment worden ''de kleine rat'' en zijn familie vergiftigd de kliniek binnengebracht. In plaats, ervoor te zorgen dat iedereen weer snel opknapt geeft Kurosawa de jongen een podium om alles uitgebreid uit de doeken te doen. Terwijl ik nog dacht dat de familie hun kinderen liefdevol hadden voorgehouden dat ze naar een andere plek vertrokken waar genoeg te eten was, om ze daarna noodgedwongen te vergiftigen omdat ze alle monden niet meer konden voedden. Die theorie kon dus gelijk overboord.

Uiteindelijk wel een bovengemiddelde film, al lag dat niet aan het 1ste uur waar alles en iedereen wel heel langzaam uit de startblokken kwam en ik mij nu al geen bijzonder moment meer kan heugen. De armoedige setting met allemaal lepralijders stond mij aanvankelijk ook niet zo aan, net zoals dat gejammer met zijn allen, om het sterfbed van iemand heen. Gelukkig krijgt de film wat meer visuele flair over zich als het gaat sneeuwen en speelt er zich een mooie scene af als een meisje een paraplu aan een man afgeeft. Het levensverhaal van dezelfde man die inmiddels op sterven lag was ook goed getroffen, al was de aardbeving mooier dan de chemie tussen de man en de vrouw die er gewoon niet was.

In het 2 en 3de uur bloeit de film ook wat meer op. De stemming in het ziekenhuis wordt wat gemoedelijker, er wordt wat meer gelachen.....Als de dokters zich ontfermen over iemand die de slaaf moet uithangen, dient er zich een prachtige episode aan waarin het meisje langzaam opbloeit en tot slot op fijne wijze wat sneeuw in een emmer gooit om het gloeiende hoofd van een dokter te koelen. De film wordt steeds humaner, maar dat kon ik goed hebben. Zelfs wat opzichtelijke moralen als: ''je mag niet stelen!'' vond ik in de context waarin hij gegoten was, goed te doen.

Waar de film uiteindelijk naartoe wil is redelijk voorspelbaar, maar dat doet weinig af aan de kracht waarmee het gepaard gaat. Een mooi drama, waar ik op basis van het 1ste uur weinig meer voor gaf. Gelukkig blijkt het tegendeel waar, alhoewel deze film zeker niet tot het beste werk van Kurosawa gerekend mag worden. 3,5*

Alweer een film van Akira Kurosawa die me zeer goed bevalt. Ondanks de lange speelduur. Dat Japanse melodramtische ligt me wel.

Opvallend shot vond ik overigens dat waar de vrouwen in de put het jochies naam schreeuwen. Dat shot in de put, waar je hun weerspiegeling ziet: een knipoog naar Tarkovsky's 'Ivanovo Detsvo'?

Mifune doet het weer heerlijk als bullebak. Grappig de rollen/cameo van Ozu-getrouwen Haruko Sugimura (weer een verzuurd kreng!) en Chishu Ryu!

Een erg mooi en rustig drama dit.

Toshirô Mifune is en blijft mijn favoriete Japanse acteur. Geweldig hoe veelzijdig hij is. Zo onbesuisd en vol humor hij in bijvoorbeeld een Shichinin no Samurai te werk gaat, zo rustig en volwassen oogt hij hier als Red Beard. Zijn gezichtsuitdrukkingen zijn ongeëvenaard. Een film als deze, die ruim drie uur duurt moet je altijd even goed voor gaan zitten, maar toen ik eenmaal in de film zat werd ik al snel geboeid door het schouwspel. Ondanks dat het tempo van de film erg traag is, verveelt het geen moment.

Het verhaal van de film is best sterk. Een oude ervaren dokter en een jonge dokter, Yasumoto die in het begin vooral zijn eigen weg lijkt te willen gaan en tegen Red Beard in gaat. Naarmate de film vordert, groeit echter zijn respect voor hem, en dat is erg mooi om te aanschouwen. Yuzo Kayama speelt de jonge dokter en doet dit ook behoorlijk goed. Naast goed acteerwerk en een goed en interessant verhaal, bevat de film ook een rustige, maar wel aangename soundtrack.

En Kurosawa zou Kurosawa niet zijn, als hij niet visueel ook enkele mooie zaken op het scherm zou weten te toveren. Zo ook in deze film, waar soms best mooie plaatjes voorbijkomen. Red Beard oftewel Akahige is een erg sterke film, die ook duidelijk een boodschap uitdraagt. De film past perfect in het werk van Kurosawa en en is ook zeker een aanrader wat mij betreft.

4,0*