Die Letzte Rache (1982)

Verschijnt 25 oktober op dvd bij De Filmfreak.
Verwachte winkelprijs: 19.95 euro

Film kon me totaal niet bekoren , ik vond het echt een gedrocht van een film.

Ik vond het juist een zeer aangename verrassing. Erg vreemd en vaag, visueel mooi maar extreem zelfbewust van zijn eigen gekunsteldheid. Dit alles in combinatie met een fikse dosis absurde humor, en het resultaat is bijzonder vermakelijke surrealistische schlock. Omvat elementen van alle extremen van het Duitse erfgoed, van Nietzsche tot New Wave. Net als Woody Allen's ode aan het expressionisme Shadows and Fog zal ook deze film niet iedereen bekoren (zie stinissen's reactie), maar mij zeker wel. Een cult-hit die nog ontdekt moet worden. 4*

Visueel behoorlijk aantrekkelijk, maar een zeer dun/wazig verhaal en matig acteren.
Had hier eigenlijk meer van verwacht.

Probleem met dit soort films voor mij is vaak dat het experiment snel zijn waarde verliest en er een theatraal klucht overblijft. Expressionistisch qua decors (die soms mooi in elkaar zaten, andere keren erg amateuristisch oogden), deed me soms wat kafkaiaans aan, en zelfs Eraserhead kwam in me op. Toch had ik het snel gezien, en bleef het teveel een toneelstuk met veel drukdoenerij, wat vaak sfeerverpestend werkt. Leuk om gezien te hebben (visueel vaak mooi en een inventief gebruik van decors), maar echt bekoren deed het mij niet..

Opmerkelijke film. In expressionistische decors lopen de acteurs (incl. make-up refererend aan de expressionistische Duitse hoofdzakelijk stille cinema) rond. De decors zijn prachtig.

Leuk experiment, waar de gloriedagen van de Duitse expressionistische cinema verbonden wordt met de (destijds) huidige gloriedagen van de new wave.

Zo is er überkitsch in de vorm van zingende 'vruchten van het lot' (Grieks koor). En ge-experimenteer met computer-animatie.

Het is kijken met drie ogen, echter het flinterdunne en vage plot (en irritante mad professor) wisten mij ook niet te bekoren. Genoeg kijkplezier in ieder geval voor de knutselaars onder ons. Anders is het spotten van cult-held Andreas Dorau al een glimlach waard.

Eigenlijk geheel mee eens. Soms visueel interessant, dan weer lelijk. Maar het verhaal wist mijn interesse niet altijd te wekken en de film verloor me tegen het einde zelfs. Ik denk dat Das Cabinet des Dr. Caligari er een voordeel bij had dat er niet in gesproken werd. Spraak lijkt afbraak te doen aan het expressionisme, althans in deze film. Uiteindelijk blijft er een film over die eerder zichzelf interessant lijkt te vinden, dan dat hij ook daadwerkelijk interessant is. Geef mij dan toch maar Caligari.
2*

Ik sluit me daar eigenlijk ook bij aan. De eerste 45 minuten waren erg vermakelijk. Mooie/aparte decors en bizarre personages. Maar helaas blijft het daar ook bij en heb je nog de helft van het oninteressante verhaaltje te gaan, waar diezelfde personages me ook nog eens begonnen te irriteren. Met tegenzin uitgekeken, 2*

Als expressionistisch en theatraal curiosum (de grens met het theater is minuscuul en verwaarloosbaar) heeft 'Die Letzte Rache' te kampen met een te koldereske sfeerschepping en het onevenwichtige vormexperiment an sich. Met als gevolg dat de potentiële hypnotiserende kracht geen vrijgeleide krijgt om de kijker te overdonderen.

1.5*