Reprise (2006)

Ik vond dit echt een prachtige film. Herkenbaar ook. Kan het nog niet zo goed duiden, maar deze wil ik zeker vaker zien...

De soundtrack (met o.a. New Order, Joy Division, The Jam, etc.) en score zijn trouwens ook de moeite waard.

4,5*

Winnaar van de Moviesquad Award (jongeren-jury) op het IFFR 2007.

Prima film, maar vandaag net een paar uurtjes na Red Road gezien, en dan valt wel op dat Reprise afstandelijk is, niet veel diepgang. Wel heerlijk acteerwerk, derhalve 3,5*

Echt een supergoeie film!

Leuk script inderdaad,

De film begint ook lekker losjes. We vangen aan als 2 twintigers hun manuscript in de brievenbus willen stoppen. Lichte twijfel maakt zich meester van hen. Wat zouden de gevolgen van hun daad kunnen zijn? Waarna wij gelijk een fictief scenario voorgelegd krijgen waarin beiden bekende schrijvers worden. Met een fraai zwart - wit gefilmde opening, geinige splitscreenbeelden en een hoop onnozele maar fantasievol uitgewerkt ideetjes zet de film alvast de toon.

De echte wereld is hierna wat minder boeiend omdat een van beide vrienden wel heel snel in een depressie belandt. Wat blijkt? Via flashbacks krijgen we langzaam wat meer inzicht over hoe het allemaal zover heeft kunnen komen. Ondertussen dienen zich nog genoeg creatieve dingen aan en wordt de vriendschap tussen Phillip en Erik op een oprechte en frisse manier uitgewerkt. Dit betekent dat de problemen niet zomaar opgelost zijn en dat beiden elkaars steun soms echt nodig hebben en vaak ook aan elkaar verlenen, en dit zonder de nuance uit het oog te verliezen.

Een film die lekker wegkijkt en bij vlagen best grappig is. Met name de zwempartij met de vrienden was wel grappig, soms werken de andere vrienden wat kleine ergernissen op omdat sommige momenten er wat met de haren bijgesleept lijken te zijn. De openingsmuziek klonk bekend en hoorde ik volgens mij ook al in: Le Mepris (1963). De andere muziek is vooral hip, net zoals de visuele stijl best modern aanvoelt. Hier ook geen jongeren die zich constant terugtrekken als zij een probleem hebben maar er toch op uit proberen te gaan en contact blijven behouden met de maatschappij als het maar even kan. De ontwikkelingen tussen Phillip en zijn vriendin vond ik wat oncharismatisch aandoen. Vandaar een dikke 3,5*

Prachtige film, vooral de hoofdrolspeler met de psychische dip is echt geweldig goed, zelden een persoon met een psychische aandoening zo goed neergezet zien worden.

Ook veel herkenbare scenes, het geouwehoer dat soms bijna te ver gaat onder goede vrienden bijvoorbeeld. Niet alles was even geweldig, inderdaad soms wat te veel onnodige zijsprongetjes, maar over het algemeen toch een fijn modern filmpje.

Ik had me heel erg veel van deze film voorgestelt. Het scenario ziet er immers geweldig uit en films uit scandinavie stellen mij over het algemeen niet teleur. Het belangrijkste euvel bij deze film was voor mij dat alles zo van de hak op de tak springt. Het was gewoonweg verschrikkelijk lastig om alles te volgen en op de een of andere manier ging het allemaal veel te snel langs mij heen waardoor niets bleef hangen. Ik vind dit erg jammer. Want volgens mij schuilt hier toch wel een goede film in. Overigens moest ik heel vaak denken aan Ex-drummer, maar dat geheel terzijde

Verassend goede film. Komt wat chaotisch over, omdat zowat elke scene door elkaar loopt, maar dat maakt het des te interessanter.

Enkele betoverende scenes, die elke goede film nodig heeft. Stuk voor stuk goede acteurs. Een film die bij herziening steeds beter wordt, dat moet haast wel. Bij de eerste keer ontgaan je nogal wat dingen.

Raar dat de film zo ondergewaardeerd wordt, want deze film verdiend minstens een 4*.

Ik begrijp niet zo goed waarom Lost Highway op jouw nummer 1 staat.

Een gedurfde, op veel momenten goede, maar toch wat onvolwassen aanvoelende film.

De film gaat vooral mank op de stortvloed aan ideeën die jammer genoeg grotendeels nogal vlak blijven. De oorzaak van Philip's geestelijke toestand (namelijk zijn obsessieve liefde voor Kari) wordt zo terloops gemeld dat het bijna onbelangrijk lijkt. Als Erik aan het woord is over zijn boek kom je er inhoudelijk niets over te weten, behalve (keer op keer op keer) de interessant klinkende titel, die ook verder niet wordt uitgelegd. Erik besluit krachtdadig om te vertrekken uit Oslo, zonder iemand in te lichten, en is de volgende scene alweer terug met een hele hoop (veronderstelde, wederom niet verder toegelichte) levenservering erbij. Terwijl Philip's psychische toestand en Erik's moeizame schrijverschap toch de pijlers onder het verhaal zouden moeten zijn, ontbreekt het aan details. En dan gaat het in de film maar om de onbelangrijkere zaken daaromheen, die daarmee ook hun betekenis verliezen. De 'zwem-scene' is een goed voorbeeld: het raakt een vrolijke noot, gaat verder eigenlijk nergens over, maar draait uiteindelijk om Philip die er maar een beetje bij zit en weinig zegt. Ik moet er als kijker begrip voor opbrengen dat hij het moeilijk heeft, zo lijkt het, maar kan dit nergens op baseren. Het voelt aan alsof er een ietwat interessantdoenerig beeld wordt geschetst, waarna van de kijker wordt verlangd om het verder in te vullen en het vooral allemaal erg diepgravend te vinden. Ik kan daar niet veel mee.

Misschien flauw, maar ik dacht bijna meteen na het zien van deze film dat Joachim Trier zelf vast ook een melancholische vroeg-twintiger zou zijn (iets wat we herkennen in beide hoofdpersonen, natuurlijk gespiegeld aan de regisseur zelf) die alles wat hij meemaakt maar van zich af schrijft en de betekenisgeving aan anderen overlaat. Maar het zit hem juist in de invulling van al deze details door de regisseur die een film oprecht interessant maakt, behalve interessantdoenerig. Slecht is de film zeker niet, daarvoor zitten er teveel mooie scenes in. Maar onuitgewerkt vind ik hem wel. 3*

Indrukwekkende debuutfilm van regisseur Trier, vol ingenieuze visuele vondsten en met een aparte manier van vertellen. Knap geakteerd ook en mooi in balans qua sfeer. De film is afwisselend grappig, melancholisch en tragisch, maar verliest nooit focus. Het script heeft een hoop zinnige dingen te zeggen over bijvoorbeeld vriendschap en liefde,maar gelukkig ook een hoop onzinnige.

Coming of Age deel 2. Een film over een vriendengroep van twintigers die een nieuwe identiteit aan het zoeken zijn. Geen afscheid van de jeugd, maar eerder afscheid van adolescent zijn. Bij vlagen erg fraai. Bijvoorbeeld hoe herhalingen van situaties ineens andere betekenissen krijgen en hoe herinneringen worden geidealiseerd. Gedrenkt in melancholie.

Frisse en zelfverzekerde en soms ook nogal zelfbewuste film. Gaat speels (en soms bijzonder goed) met chronologie om. Met veel eeuwig hippe muziek op de soundtrack. Uiteindelijk wel een stuk oppervlakkiger dan de film lijkt te willen zijn. Geen film die na het kijken heel lang door blijft werken, maar toch absoluut een leuk debuut.

3.5*

Aparte film uit Noorwegen. De film begint lekker losjes en maakt gebruik van snelle overgangen die, al eerder genoemd, opvallend goed en kloppend chronologisch lopen. Als kijker word je niet expres op een verkeerd been gezet of iets, het is ondanks het ''geheen en weer'' duidelijk wat een groot pluspunt is voor de film. Er hangt een donkere en vooral drukkende sfeer op de personages, alsof ze gaan ontploffen, met name Phillip speelt geloofwaardig zijn rol en Erik doet het ook goed, heeft wat meer diepgang maar laat zichzelf niet zien in de film. Iets om te accepteren, als kijker. Voor de rest geeft de film ook genoeg ruimte voor de acteurs, iets wat me altijd opvalt met films uit de Scandinavische landen. Genietbaar, goed uitgewerkte en onderhoudende film, die niet erg aanvalt op de kijker, waardoor ik denk dat ik deze snel ga vergeten, maar zeker de moeite waard (zeker voor 1 euro )
Bovengemiddeld. 3,5 ster

1 euro? waar?

Bart Smit, in de 5 voor 5 euro bak. Lagen er in Almere 3 exemplaren. Nu 2.

Snel even kijken dan.

Heb hem ook net gekocht voor 1 Euro! Ben benieuwd...

Beetje laat maar dat is Le Tigre met Deceptacon.

Symphatieke film met een lekkere soundtracks inderdaad. Bij de mediamarkt lag hij voor 2 euro.

Mwaa, ik vond het een beetje wisselvallig. De film zelf zat creatief in elkaar en de soundtracks zijn ook de moeite waard, waaronder die grappige punkband. Maar de rest is allemaal wat aan de saaie eentonige kant. De humor is niet echt sterk en alles blijft maar vaak hangen tot een standaard dramafilmpje. Wat mij betreft was deze helaas niet echt geslaagd.

2,5*

Doorgaans haat ik films met stijlmiddelen, van krampachtig zoeken naar iets creatiefs.
Freezeframes, spelen met kleur, zelfs flashbacks vind ik al irritant.
Ook hier wordt de film hiermee aardig verpest, want verder zaten er best mooie scenes in.

Visueel en qua opbouw vond ik de film erg goed gedaan, maar helaas kan het niet verbloemen dat het plot wat minder geniaal is.
Jonge twintigers die van jonge punkertjes zijn veranderd in serieuze volwassenen en met niet één maar wel twee Arnon Grunbergjes in hun midden.
Naar het einde toe begon mijn aanvankelijke enthousiasme iets af te nemen.
Wel sterke individuele scenes en minstens één briljante scene (beelden van een Noorse nationale feestdag begeleid door muziek van Joy Division).

Ik vond het toch wel best een moeilijke film.
En als er toch zoveel verteld moest worden, lijkt het me alsof het verhaal hier niet verteld geraakt.
Het was me ook onduidelijk of het laatste gedeelte echt gebeurde of het hier om een droom ging..
Een grappige scene als er op een feestje zo maar iemand binnenglipt, of moest dit duidelijk maken hoe slecht de vrienden elkaar wel kenden.