Abhijaan (1962)

Deze film van Satyajit Ray schijnt zijn meest succesvolle in India zelf te zijn geweest, maar in het Westen was het juist een wat onbekendere Ray, tot de release op DVD in ieder geval. De film heeft, zoals het hele werk van Ray, niets te maken met uitbundige Bollywoodfilms met zang en dans, maar is een veel realistischer beeld van arme mensen in India die ervan dromen hogerop te komen.

Het verhaal zoals hierboven is vooral een kapstok, de film laat een slice of life zien, maar verweeft ook vooral religie, status en zonde als thema's door de film. In het dorp wonen Hindoes, Moslims en Christenen. Vooral die laatste, veruit kleinste, groep worden als eigenaardig gezien. De Hindoes hebben het kastesysteem, waardoor iemand uit een lage kaste zich moet schikken in zijn weinig hoopvolle lot en iemand uit een hogere kaste, die door sociale omstandigheden niet naar die stand kan leven ook met de nek wordt aangekeken. Aanzien verkrijgen is de voornaamste drijfveer van Narsingh om aangesproken te worden door de verleidingen.

Het einde is mooi, maar niet erg subtiel. Narsingh raakt achter elkaar alles en iedereen waar hij om geeft kwijt als hij opium gaat vervoeren. Uiteindelijk, en dat is toch een beetje Bollywoodachtig volgens mij, redt hij als een prins het meisje.

De film maakt niet de indruk die de Apu-trilogie op me maakte. Minder puur en ontroerend en zeker geen meesterwerk. Maar zeker wel een boeiende en mooie film.

3.5*