Inland Empire (2006)

Super lange film, maar het kijkt wel lekker weg.
De film was ongelovelijk bizar,creepy en emotioneel maar veral bizar!

En het is me ook opgevalen dat er een soundtrack in voor komt die ook in The shining voorkwam.

Haha, oef. xD

Sommigen zeggen dat herbekijken helpt, maar dat ga ik dus echt niet doen!
Hoe kan je hier nu uren aan een stuk naar kijken zonder geïrriteerd te raken?
Ach ja, ieder zijne smaak zeker.

Berichten verplaatst naar David Lynch

Dan is het misschien handig om de filmpjes in de eerste post al op Inland Empire te betrekken, omdat er nu logischerwijze een algemene Lynch-discussie uit voortkwam.

Ik ben een geduldig mens en best wel wat gewend, maar dit raakt bij mij geen enkele snaar.

IDEM

Inland Empire,

Eindelijk dan alles van Lynch gezien. Toch wel één van de meest bijzondere cineasten die we hebben. Mulholland Dr. heb ik jaren geleden gezien en liet een enorme indruk achter. Door de jaren heen werd duidelijk dat hij één van de beste films was die ik ooit heb gezien. Aangezien ik er steeds aan moest terug denken, vaak opnieuw keek en hem steeds aan andere mensen zat aan te raden. Recent heb ik die dan eindelijk in m'n top 10 gezet en kwam tot het besef nog nooit Inland Empire te hebben gezien. Omdat ik er een paar jaar geleden aan was begonnen maar helaas in slaap ben gevallen. (Omdat ik te moe was!) Jammer heeft deze dan nooit meer zijn weg terug gevonden naar mijn dvd speler.

Tot vandaag dan en ik ben werkelijk overdonderd! Wat een intense bijzondere filmervaring. Deze film heeft me eerst en vooral echt bang gemaakt bij momenten zoals geen andere film me in tijden heeft kunnen doen. Met op het einde een zeer heftig FREAK moment. Zelden en lang geleden zo hard verschoten tijdens een film. Tijdens het kijken belanden we in een soort nachtmerrie, dat zo bizar en eng is maar tegelijk heel mooi op een zeer vreemde manier, zoals de meeste van Lynch. De film was eigenlijk helemaal wat ik er van had verwacht (toch vreemd dat ik hem zo lang heb uitgesteld). Ja Lynch gaat hier gewoon all the way waardoor veel op het eerste zicht bij momenten volledig zonder logica lijkt. Maar niets is minder waar zoals we van Lynch gewend zijn. Dus hoewel ik er amper iets van heb begrepen heeft deze me toch helemaal meegenomen in zijn trip en die me toch heel verbazend genoeg emotioneel heeft weten te raken naar het einde toe. En ik weet niets eens waarom ... Het geeft ongetwijfeld een zeer vreemd gevoel met zich mee dat de indruk nog groter maakt. Ik heb zin om bedenkingen, interpretaties en theorieën te lezen over deze zoals Mulholland in de tijd, maar langs de andere kant heb ik hier eindelijk nog eens een film die zoveel te bieden zal hebben bij nieuwe kijk beurten. Het mysterie hou ik nog even voor me zelf.

Als David Lynch echt gestopt is met filmmaken (LAAT ONS HOPEN VAN NIET) en waar ik Mulholland Dr. als zijn magnum opus beschouw, is deze toch een hele mooie emotionele afsluiter. Het voelt ook echt aan als een afsluiter van Lynch waar hij alles heeft ingestopt. Alsof hij het 'beest' in zichzelf eindelijk heeft kunnen loslaten. En dat heeft hem goed gedaan. Dat voelde je gewoon, vooral bij de prachtige aftiteling, waar ik aangenaam verrast was om Laura Harring plots te zien. Stiekem had ik dan gehoopt dat alle personages uit vorige Lynch films in beeld gingen komen. Dan had ik ongetwijfeld een traantje weggepinkt, hoewel het nu heel close was. Trouwens wat was de muziek over de hele lijn toch PRACHTIG!

Ik twijfel nu sterk wat zijn echt meesterwerk is en heb de neiging om Muholland Dr. in mijn top 10 te vervangen door deze. Maar daarvoor moet deze nog wel even inzinken. Over een jaar misschien.

Maar ik blijf het ontzettend jammer vinden dat de keuze is gemaakt om deze in DV op te nemen en niet op film. (wat zeer waarschijnlijk met budget en gemakkelijkheid te maken had). Het geeft natuurlijk een bepaalde sfeer maar kwa beeldkwaliteit kan ik er niet omheen dat hij zo goedkoop en daardoor lelijk uitzag. Jammer dat Lynch daardoor hier ook helemaal niet kiest en weinig aandacht lijkt te geven voor het zeer gestileerde, wat een duidelijke keuze is (geworden), maar zeker niets mis mee is. Verder heb ik het zeker ook niet over de manier van filmen want het camerawerk was fantastisch, en de vreemde belichting en kaders horen er nu eenmaal bij de stijl en gevoel die deze film wil geven. Maar die DV ... Het blijft een keuze, en dat respecteer ik, maar ik ben er echt geen fan van! Om maar een voorbeeld te geven. Op het einde waar Susan de cinema zaal binnenkomt wordt prachtig gebruik gemaakt van de kleur blauw door haar vest en het raam in het plafond, die de donkere grauwe kleur overheerst. Een parel van een shot maar die helemaal niet tot zijn recht komt door de lelijke kwaliteit. De klasse en het bijzondere kleur gebruik die zoveel scènes overduidelijk hebben is gewoon minder voelbaar. Terwijl op film dat wel had geweest. Maar goed, dat is slechts mijn mening daarover.

Als het daar niet aan had gelegen had deze met heel veel potentieel één van mijn favorieten films kunnen worden.

Voorlopig een 4.5*

3 uur Lynch, het is iets waar ik altijd zowel tegenop heb gezien als naar uit heb gekeken. Om je 3 uur mee te laten nemen in de warrige, surrealistische beelden van Lynch zou een behoorlijk sterke trip moeten zijn. Aan de andere kant was ik bang dat Lynch zou vervallen in de eentonigheid van Eraserhead.

3 uur bleken niks. Ik was van plan (vanwege het late tijdstip) de film in twee delen te kijken, maar zowel na 1,5 als na 2 uur kwam ik tot de conclusie dat dat geen optie was. Ik moest en zou deze film afkijken. Geen idee of het de bedoeling van Lynch was, maar mijn gedachtes schoten van hot naar her en er was geen pijl op te trekken. Maar is het denken aan andere dingen geen zwakte van de film?
Zo bij vlagen word je echt in een scène gezogen om een tijdje later jezelf terug te vinden met de vraag waar in godsnaam die afgelopen 20 minuten gebleven zijn. Langzaam verlies je het gevoel van wat echt is en wat niet. Aan het begin denk je dat je het wel aan kunt, maar die ijdele hoop wordt vakkundig om zeep geholpen. Het mooiste is nog dat je je dat pas realiseert als het veel te laat is.

Wederom een meesterwerk of eist Inland Empire toch niet die 100% aandacht die een meesterwerk van je vraagt? Het ik moet doorkijken-gevoel was er zeker, maar ik miste het ik ga mijn ogen absoluut niet van het beeldscherm afhouden-gevoel. Te vaak vond ik mezelf elders dan bij de film.

Sinnerman was overigens wel een behoorlijk sterke afsluiter. Is het het nummer of de film? Het was in ieder geval weer lang geleden dat ik weer eens de ondertiteling af heb gekeken.

Mooie recensie!

ja, precies!

Spijker op de kop. Bij (o.a.) Lost Highway en Mulholland Dr. had ik precies hetzelfde gevoel. Tegen de tijd dat je beseft dat je eigenlijk naar iets heel onlogisch aan het kijken bent, is het al 'te laat'.

Ik denk dat de grootste kracht van Lynch die aantrekkingskracht is. Door een sterke soundtrack, beklemmende sfeer en meesterlijk spannende scènes word je de film in gezogen waardoor je geen tijd hebt om na te denken over wat je nou eigenlijk aan het kijken bent.
Rabbits is hier eigenlijk het perfecte voorbeeld van. Gaat helemaal nergens over, maar tijdens het kijken stond ik hier amper bij stil.

Het is ook om deze reden dat Eraserhead voor mij gefaald heeft. Ja, er zitten een aantal sterke scènes in waardoor je je niet bewust bent van het surrealistische beeld, maar er zitten te veel scènes waarbij het gevoel dat je hierboven beschrijft ("dit kan écht niet"), ontstaat.

P.S. Bedankt. maxroelofs ook uiteraard. Hoewel recensie wel een erg groot woord is.

Ik hoopte mijn score te kunnen verhogen bij herziening, maar het is er helaas niet van gekomen. Dit blijft een lelijk geschoten film (hoewel minder lelijk dan in mijn herinnering) die er af en toe gewoon amateuristisch uitziet - bijvoorbeeld als Lynch zijn lelijke DV-beelden in slowmotion af gaat spelen. Vooral de overgangen van de ene scène naar de andere lopen niet altijd even goed en ook de muziek is niet zo memorabel als in zijn andere films. Dat de film daarnaast alle structuur mist is tegelijkertijd het sterke punt - in de zin van meest in het oog springende en onderscheidende - van de film, als het zwakste. Het is een trip die je moet ondergaan, dat snap ik, maar drie uur is wel erg veel van het goede. Ik dreigde hier en daar, moet ik tot mijn spijt bekennen, ook bijna in slaap te vallen, omdat er gewoon heel wat momenten zijn dat er gewoon niet echt iets interessants gebeurt. Voor sommigen mag het dan Lynch zijn meesterwerk zijn, ik blijf bij mijn mening dat hij hier een paar stappen te ver is doorgeschoten.