Jason and the Argonauts (1963)

Lachwekkend?! Ik vind ze nog steeds bijzonder indrukwekkend eigenlijk. Natuurlijk weet je dat het nep is, maar dat weet je bij alle computeranimaties ook. En in vergelijking vind ik dan dat stopmotion-effecten een zekere charme hebben die CGI toch mist. Persoonlijk zie ik dan liever dit dan een overdreven gelikt uitziende Gollum.

(al moet ik toegeven dat de CGI in Jurassic Park wel erg mooi was)

Dit is een aanrader voor iedere zichzelf respecterende filmliefhebber.

Hoewel de film voor de gehele duur een soort B-film-sfeer uitademt (waar de rijke, fantasievolle Griekse mythologie als dankbaar onderwerp voor de toen in trek zijnde spektakelfilms gebruikt werd) is de uitvoering bijna subliem, dankzij de medewerking van enkele meesters op hun vakgebied.
Zo is de allergrootste ster van deze productie feitelijk Ray Harryhausen, de legendarische trucage-filmer die het vak op zijn beurt weer geleerd heeft van de absolute koning der miniatuurmodellen-animatie: Brian O' Brien verantwoordelijk voor King Kong (1933). Ray Harryhausen creeert met zijn van hout, klei, metaal en van wat al niet vervaardigde poppen en armaturen een verbluffende, zij het thans ietwat gedateerde, maar nog altijd uiterst geloofwaardige bewegende wereld van torenhoge, angstaanjagende monsters, wandelende standbeelden, drakerige goden en nog een rij wezens die je liever niet tegenkomt. Tegenwoordig zijn dergelijke effecten relatief makkelijk te maken met de luxe van de computers, maar toentertijd moesten al deze creaturen (zoals bijvoorbeeld de gedenkwaardige vechtende skeletten) stap voor stap met de hand geanimeerd en gefotografeerd worden, zodat bij een projectie van 24 beelden per seconden, een natuurgetrouwe illusie ontstaat. Dit is misschien wel het allermoeilijkste wat er bestaat wat filmtrucage betreft. Vergeet niet dat ook nog rekening gehouden moet worden met lichtval, perspectief, grootte-verhoudingen enz. Op al even doeltreffende wijze zijn deze animaties naadloos met de (buiten)opnames van de menselijke acteurs gemengd. Naast Walt Disney ken ik niemand die deze visualties zo perfect kon uitvoeren met de voorhanden zijnde middelen, als Ray Harryhausen. Petje af.

Een tweede, groot voordeel is de aanwezigheid van componist Bernard Herrman voor de muzikale begeleiding! Ook het (kleuren)camera-werk, de decors zijn over het algemeen een lust voor het oog. En de echte hoofdrolspelers? Die zijn aardig tot goed, maar staan dus veelal letterlijk in de schaduw van hun omgeving! Met uitzondering dan van een zeer appetijtelijke Medea.

Medea? Vond vooral de godin Hera mooi!

Ik ben het helemaal met w.w. eens

4,5*

Tim Burton heeft een clip gemaakt voor The Killers waarin hij fragmenten uit deze film gebruikt op een bioscoopscherm. In de clip heeft-ie zelf ook zulke skeletten gemaakt die ook erg mooi geworden zijn! Die clip is een absolute aanrader. 'Bones' het nummer, hier een link van youtube: http://www.youtube.com/watch?v=c0xXCqi8lvg

Dan nog een vraagje: weet iemand misschien waar ik deze film kan vinden? Ik wil m erg graag zien nl!

Een leuk sfeervol avontuur in een setting die altijd mijn interesse heeft. Soms voelt het ietswat gedateerd aan, maar toch heeft het niets van zijn charme verloren. Grootste pluspunt zijn natuurlijk de effecten, welke voor mij vaak echter aanvoelen dan CGI. Andere pluspunten zijn de decors en de muziek.

Minpunten zijn de acteerprestaties die variëren van slecht tot goed en sommige 'stunts'. Zelden zie je bijvoorbeeld mensen zo overdreven van een schip vallen . Als deze twee punten in orde waren, dan was een 4,0* gerechtvaardigd geweest. Desalniettemin:

3,5*

Afgelopen weekend weer eens bekeken, en wat blijft het toch heerlijk top entertainment.

Ray Harryhausen wordt altijd in één adem genoemd met deze film, en dat is ook terecht. Hij is verantwoordelijk voor de nog steeds zeer indrukwekkende special effects. De scene waarin Talos (de bronzen reus) tot leven komt blijft voor mij één van de meest spectaculaire scenes ooit.

Toch mogen ook wel eens twee andere namen genoemd worden.

In de eerste plaats regisseur Don Chafffey, die het verhaal lekker op gang houdt en het werk van Harryhausen op een overtuigende manier in de film plaatst.

In de tweede plaats componist Bernard Hermann die zo'n typisch 'spannend' terugkerend motief in de film heeft verwerkt. Prachtige dramatische muziek.

Ook dit komt het meest tot uiting in de scene waarin Talos tot leven komt. Die scene is hier te bekijken: Talos

Ik verkies toch nog steeds met het grootste gemak de mechanisch bewegende stop-motion effecten van Ray Harryhausen, dan de digitale looks van Avatar. Natuurlijk is het realisme gehalte in de tussentijd wel wat minder dan het vroeger was, maar ik was toch nog steeds best onder de indruk van de manier waarop de monsters in beeld gebracht worden.

Echter, de film valt in de tussentijd toch een beetje tegen door het feit dat de personages (met uitzondering van Hercules) niet heel veel diepgang hebben. Er wordt af en toe best goed geacteerd (Patrick Troughton was weer leuk om te zien), maar uiteindelijk valt het allemaal een beetje dood qua karakterontwikkeling. Helemaal het verhaal van Jason en Medea, wat toch uiteindelijk de aanzet is tot een grootse tragedie, wordt bijzonder erg afgeraffeld dat het toch jammer is.

Dit maakt Jason And The Argonauts overigens niet minder een klassieker, want het staat nog steeds garant voor spectaculaire fantasy. Gewoon iets minder goed dan ik me herinner, maar nog steeds erg leuk.