Wild Tigers I Have Known (2006)

Er schijnt een hele mooie soundtrack bij deze film te zitten, met tracks van Current 93 en Pantaleimon. Ben benieuwd.

Bovenstaande reactie bewijst dat deze film dus wel degelijk niet gemaakt is voor het doorsnee popcorn publiek, dat alles graag voorgekauwd krijgt. Het is niet omdat je een film niet snapt dat hij daarom slecht is, Naduah.

'Wild Tigers' speelt zich vooral af in het hoofd van de dertienjarige Logan die worstelt met zijn verlangen naar de wat oudere tiener Rodeo. Maar debuterend regisseur Cam Archer (tijdens het draaien amper 10 jaar ouder dan zijn hoofdpersonage!) weet Logans gedachten, dromen en verlangens op zo'n poëtische en indringende manier in beeld te brengen dat je gewoon moet blijven kijken.

Archer schildert met kleuren, beelden en klanken; soms verwarrend en symbolisch, zoals het er doorgaans aan toegaat in het hoofd van jonge pubers. Zijn filmstijl is realistisch en sensueel en bij wijlen ook experimenteel en bevreemdend, maar altijd in functie van het verhaal.

Verwacht dus aub geen voorgekauwd Hollywood verhaaltje, want dat is 'Wild Tigers' absoluut niet! Dit is Amerikaanse independent cinema op z'n best!

De film werd geproduceerd door Gus van Sant en als je van zijn werk ('My Own Private Idaho', 'Elephant') houdt, dan zal 'Wild Tigers' je ook zeker weten te bekoren.

Er zit veel symboliek in de film waardoor een ieder wel een eigen interpretatie heeft.
(De leeuw, de grot, de spin, het telefoongesprek, ) je moet er echt even goed voor zitten wil je de film in z'n totaliteit in je opnemen. Pluspunt is dat er aan het eind een mooi boodschap wordt meegegeven zonder te verzanden in goedkoop moralisme.
Een *3.0

Een abstracte mengelmoes van scènes die me geen moment konden boeien in een verhaal over een jongen die idolaat is van een klasgenoot, maar dat eigenlijk nergens over gaat. 1 ster is nog te veel waardering.

Na het zien van Cam's Shit Year besloot ik om deze nog een kans te geven. Had hem enkele jaren geleden al eens gezien, maar daar herrinerde ik me bar weinig van - behalve dat ik er niks aan vond. En dat gevoel werd weer bevestigd. Er zijn wat parralen te trekken met bijvoorbeeld Van Sant's cinema, maar ook met een film als The Heart is Deceitful above All Things. Toch weet dit werk me voor geen seconde te boeien, liet het me volkomen lethargisch achter en kreeg ik maar weinig mee van de intenties van Cam.

Merkwaardig. Ik zag de films in de "verkeerde volgorde". Shit Year wijkt toch maar weinig af van dit debuut, behalve dat het zwart/wit is en over een ouders vrouw gaat in plaats van een jongen van 13. Maar de associatieve aanpak, verwarring, mijmeringen etc komen toch redelijk overeen. Duidelijk wel van één en dezelfde maker.

Dat Shit Year iets beter uitpakt is dat het drama wat verontustender en daarmee aangrijpender uitpakt. Hier blijft het toch een onschuldige puberverwarring over een seksuele zoektocht: 'dat komt toch wel goed met die Michael Stumpf' zou je hier denken - terwijl Ellen Barkin op een gevaarlijk randje balanceerde.

De lollipop-cinema van Araki wordt her en der dankbaar geciteerd om het milieu te schetsen (met name de omgeving (school/leeuw), maar de fantasieconstructie binnen het scenario (Logan/Leah ten opzichte van Rodeo) vond ik toch ook buitengewoon goed werken. Verder ziet de film er piekfijn uit en geeft een sterke geluidsband (was ook in Shit Year al opvallend).

Helemaal niks mis mee.