Halloween 4: The Return of Michael Myers (1988)

Nadat John Carpenter het na het 2e deel van Halloween voor gezien hield besloot producer Moustapha Akkad door te gaan met het maken van een nieuwe Halloween film. Het personage Michael Myers was niet meer dus maakte men een Halloweenfilm die niets te maken had met de voorgaande delen (Halloween 3: Season Of The Witch). De fans waren niet blij hiermee en Moustapha Akkad besloot om het personage Michael Myers terug te laten keren. Hij had immers de rechten van de filmserie verkregen voor een paar miljoen en kon dus doen en laten wat hij wil met de Halloween franchise. Later zullen we weten dat dat verkeerd uitpakt, maar voordat we daar belanden was er eerst nog een sterk 4e deel.

Het gebeurd niet snel dat een 4e deel uit een filmfranchise nog waardig is tegenover het altijd betere 1e deel. In dit geval is dat anders. Akkad bracht het personage Myers terug en dat was een goede zet. Hiervoor was alleen wel een hoop fantasie voor nodig, want eigenlijk was het niet mogelijk om het personage Myers tot leven te wekken. De manier waarop Myers uiteindelijk toch nog blijkt te leven vraagt wel wat van het inlevings – en geloofwaardigheidsvermogen van de kijker. Maar goed, regisseur Little laat je dit snel vergeten door meteen van start te gaan met het introduceren van de nieuwe personages. Deze keer is het nichtje van Michel Myers (dochter van Laurie Strode) zijn doelwit. Zij wordt gespeeld door de voortreffelijk acterende Danielle Harris. Voor haar leeftijd zet ze haar personage Jamie Lloyd geloofwaardig neer. Zo ook Ellie Cornell, die Jamie Lloyd’s stiefzuster speelt. Voor beide personages heb je al snel sympathie en dat zorgt ervoor dat je echt me ze meeleeft wanneer ze achterna worden gezeten door Myers.
Maar ook Dwight H. Little heeft hier ook een vinger in de pap. Hij zorgt voor een zorgvuldige opbouw van de spanning, zonder flauwe humor en feestende tieners zoals dat vaak was bij de standaad jaren 80 slashers. Qua spanningsopbouw laat deel 4 zich dan ook meten met deel 1.
Er zitten trouwens best veel vergelijkingen in met deel 1. Het verhaal is in principe in grote lijnen hetzelfde, alleen is het doelwit Jamie Lloyd ipv Laurie Strode. Donald Pleasance voert eigenlijk hetzelfde kunstje uit als in deel 1. Maar dit geeft allemaal niets. Halloween 4 is gewoon een goede horrorfilm met een aantal zeer sterke scenes. Let hierbij vooral op de scène op het dak en de eindscene. Ook Michael Myers is nog steeds eng. Men heeft de mimiek van zijn personage hetzelfde gehouden als in het eerste deel. Zeer goed….
Het enige smetje is dat Myers soms op heel veel plaatsen tegelijk lijkt te zijn en dat je je bij sommige acties van hem afvraagt: “hoe kan hij dat nu weten”?

Maar goed, Halloween 4 haalt het net niet bij het eerste en tweede deel, die qua sfeer natuurlijk niet te imiteren zijn, maar komt in ieder geval dicht in de buurt. Het einde van Halloween 4 is wel heel erg sterk en schokkend. Je vraagt je alleen af hoe de schrijvers en producent Moustapha Akkad dit nu op gaan pakken voor een vervolgfilm. Dit zal later bij de andere films vaker voorkomen. Akkad en zijn schrijvers schrijven zich regelmatig vast en dat komt de continuïteit niet ten goede. Maar goed, Akkad heeft de rechten en denkt verder alleen aan geld verdienen. Als daar de Halloween serie onder moet lijden, maakt dat niet uit, zal later blijken…

Halloween 4: The Return of Michael Myers heeft hier gelukkig geen last van en is een op zichzelf staande sterke horrorfilm…

3.5 ster

Toch leuk die 5 voor 5 euro bakken bij de Bart Smit. Niet alleen is het een mooie manier om voor weinig geld mijn collectie nog groter te maken, meer dan de helft van de tijd kom ik ook op goeie films die ik anders nooit had aangeschaft terecht. Het is niet dat ik een hekel aan de Halloween reeks heb, maar echt interessant vind ik het slashergenre (met uitzondering van Scream, nota bene een parodie) ook weer niet. Michael Myers en Jason Voorhees zijn natuurlijk iconen, maar juist de zwijgende moordenaar (helemaal als het nog mensen zijn van origine) vind ik zo ongelooflijk saai en niet angstaanjagend. Geef mij dan maar een sadistische Pinhead of een grappige Freddy Kruger, die stralen veel meer coolheid van zichzelf uit dan de grote, stille schuifelaars met hun grote messen.

En toch moet ik toegeven dat men in de jaren '80 wel beter in staat was die zwijgzame gevallen in films te zetten. Helemaal de Halloween reeks heeft wel een ijzersterke soundtrack en bij de meeste films uit de reeks ook personages die niet meteen vallen onder wat wij nu ervaren als 'vervelende tieners die zo snel mogelijk door een koelkast geplet dienen te worden' (is de koelkast uberhaupt al eens gebruikt daarvoor?) categorie. Daarnaast proberen deze films ook niet het publiek te verleiden met goedkope scares, maar met good old suspense, en dit zorgt er nu net voor dat dit soort films beter werken dan de halfgare remakes (Friday The 13th, braak) of andere ongeinspireerde reeksen (I Know What You Did Last Summer etc.).

Goed, deel 3 heb ik nooit iets goeds over gehoord, dus het is niet zo vreemd dat men Myers weer op liet draven. Gelukkig maar, want met Myers krijgen we automatisch dr, Loomis (de immer magnifieke Donald Pleasence) erbij en zijn personage is gewoon erg sympathiek. Wat volgt is een kat-en-muis spel van wegrennen van Myers die op de een of andere manier overal opduikt (ondanks het feit dat hij nooit rent, die gast moet kunnen teleporteren!) en enkele weinig belangrijke zijpersonen die allen proberen hem af te maken. Dit resulteert niet in heel veel gore, maar het moment waar Myers iemand een shotgun door de buik ramt en zo het slachtoffer in de muur vast pint genoot ik toch wel.

Halloween IV verrast nergens en wordt terecht bekritiseerd op het feit dat er weinig vernieuwingen zijn aangebracht ten opzichte van de eerste twee delen, maar uiteindelijk vond ik de film door het acteerwerk, de soundtrack en de sterke regie zeer goed te pruimen. Misschien toch tijd om eens meer uit deze reeks aan te schaffen.

Michael Myers is terug en iedereen zal het geweten hebben.

Al doet deze film me toch net iets minder dan de vorige delen (uitgezonderd van het 'andere' deel 3 natuurlijk). Het geeft allemaal een 'seen it before' gevoel; maar goed... dat maakt de film natuurlijk ook weer 'uniek' op z'n eigen manier. Muziek, acteren, ... het blijft allemaal een beetje verderkabbelen

Door het verrassende einde wou ik eerst wel nog 3* geven, maar uiteindelijk hou ik het toch maar 2.5*. Kijk wel uit naar de volgende delen!