Tsuki no Sabaku (2001)

Aoyama's opvolger van het epische "Yuriika". De film op zich is op zijn minst in onderwerp even episch: het persoonlijke verhaal van succes-falen-ondergang in de economische/ICT-bubble. Al is de uitwerking allerminst epsich. Hoewel de film in Cannes draaide ziet het eruit als een doordeweekse TV-film, maar als je meer van Aoyama gezien hebt weet je eigenlijk al dat je je daardoor niet moet laten verrassen. Zijn wisselingen in stijl, stemming en aanpak zijn vaak zo rigoureus dat hij werkelijk niet in een hokje te vangen is. Plat, goedkoop, groezelig en dan weer gracieus en vol overgave. Zelfs binnen één en dezelfde film, zoals hier. De scenes met de vrouw op het platteland lijken wel uit een andere film te komen dan de kantoorscenes.

Maar goed dat opgemerkt hebbende staat of valt die aanpak met met resultaat. En dat wringt nogal. De film is zo ongelofelijk afstandelijk en uitgerekt dat het moeilijk is om je aandacht erbij te houden (al zal het niet geholpen heb dat ik kort voordien een spetterende, zeer compacte Hongaarse machtsdrama zag).

Aoyama blijft al met al een zeer interessante cineast, die zo bewijst deze film, denk ik beter tot zijn recht komt in de rust van een groot scherm, om dat de complexiteit van zijn vorm dwingt tot opperste concentratie. edit: ik las dat Aoyama zelf dit als zijn beste film beschouwd...

Vooralsnog een bescheiden waardering, die zeker niet lager zal worden bij herziening.

Redelijk drama.

Ik zal nooit fan worden van 4:3 en ook hier vond ik het niet om aan te zien. Vreselijke keuze ook, vooral dan tijdens de plattelandsscenes. Verder visueel een lastige film. Soms doet Aoyama nog wel leuke dingen, maar er zitten ook een paar visuele trucjes in die gewoon aartslelijk uitgevoerd worden. Geen idee hoe zo'n shot juist heeft, maar in het begin zit er zo eentje waar je inzoomt en de zijkanten van het beeld toch steeds evenver weg blijven. Het schokkerige poginkje tot was echt niet oké.

Verder wel een oké drama. Beetje rare link tussen oorlog en de internet bubble (en ondertussen een wat raar thema want het web is nog steeds helemaal hot en booming) maar het verhaaltje met "de derde" werkt wel aardig tot goed. Wordt naar het einde zelfs nog wat beter, maar echt hoge toppen scheert Aoyama niet deze keer.

Blijft wel een boeiend regisseur, al is het maar omdat elke film weer een verrassing is. Toch mist hij net wat écht goeie films om tot m'n favorieten te behoren. Desert Moon is leuk voor de fans en ook best vermakelijk, maar verder een redelijk smoelloos werkje.

3,0*