Picnic at Hanging Rock (1975)

Voor mij ook een om in de herkansing te doen.

Fijne omschrijving Querelle, ook hier gaat hij dan toch maar eens in de herkansing (alhoewel ik hem sowieso best goed vind).

Misschien is het ook wel origineel, en het is zeker sfeervol (zeker het begin) - maar toch overheerst bij mij op het einde het gevoel van teleurstelling. Waar heb ik nou eigenlijk naar zitten kijken?

Punt blijft dat het mysterie rondom de verdwijningen niet wordt opgelost. Waarschijnlijk is dat ook niet het hoofddoel van de filmmaker geweest (en misschien ook niet van de schrijfster van het boek), maar het zorgt er wel voor dat dit een ander type film is dan ik in eerste instantie gedacht had. Ik hoef niet alle antwoorden op een presenteerblaadje te hebben, maar hier blijft wel heel veel in de lucht hangen. Voor mij teveel in elk geval.

Er blijft niet zoveel 'in de lucht' hangen behalve een concrete uitleg over de verdwijning van de meisjes. De rest van het verhaal is nogal rechttoe, rechtaan - en dat lijkt me ook precies de bedoeling. Een deel onbegrijpelijkheid, een deel menselijk onvermogen. Olaf slaat voor mij de spijker op z'n kop met zijn commentaar over "het [overheersende] gevoel dat deze mensen helemaal niet Australisch zijn, maar verdwaalde Engelsen op een continent dat ze niet kunnen bevatten", terwijl er geen aborigin meespeelt

De enige film waarmee ik een duidelijke gelijkenis trof, is A Passage to India. Ook een mysterieus incident (in een rotsachtig gebied nota bene) waarbij, net wat explicieter, vrouwen en mannen betrokken zijn. Maar ook dat gebrek aan grip van de westerling op de mysterieuze, 'exotische' wereld.

Voor mij draait het om de vraag waarom we metafysische verklaringen zoeken in een zo fysieke wereld. Ik zie Peter Weir diezelfde vraag stellen, althans oproepen. Weir stond natuurlijk voro de taak om een in Australië zeer populaire roman te verfilmen en de inhoud recht te doen. Ik vind dat hij daar buitengewoon goed in geslaagd is (en ik ken het boek van Joan Lindsay), vaak tot op de letter. Het herbekijken van de film is dan ook een continu feest der herkenning: "o ja", "o ja", "o ja" - de beelden blijken zich in mijn geheugen te hebben ingegraven.

En dat vind ik altijd een bijzonder kenmerk van bijzondere films.

Er is ooit een "Secret of Hanging Rock" gepubliceerd, naar verluidt een laatste hoofdstuk dat de schrijver op verzoek van de uitgever had teruggetrokken, en waarin 'de oplossing' van het raadsel wordt gepubliceerd. Met wat gegoogel is daar aan te komen. Ik volsta hier met het vermoeden uit te spreken dat hier sprake is van een *sham*. Maar in Australië lijkt iedereen er in te trappen, tot op de dag van vandaag.

Ik heb deze een tijdje geleden van de bibliotheek gehuurd en ga hem zo snel mogelijk kijken. In het draadje van Innocence (2004) van Lucile Hadzihalilovic wordt deze film nog wel eens met die film vergeleken en ik vond het bij Innocence zo geweldig dat het mysterie nooit onthuld werd. Ik hoop echt dat dat bij deze film ook het geval is, en dat hij er om die reden mee wordt vergeleken

Een flauw langdradig verhaal.

Veel drama, weinig mysterie. Het verhaal kon me daardoor amper boeien. Cinematografisch is de film dan weer uitstekend en de acteurs acteren goed tot zeer goed.

Mooie mysterieuze film met prachtige fotografie en een Lynchiaans sfeertje. Een film waar nog lang over gefilosofeerd kan worden. 4*

Een mysterieus verhaal, goed acteerwerk en mooie cinematografie. Toch brengt de som der delen niet díe boeiende film, die ik verwacht had. Film kabbelt een beetje voort zonder ergens echt spannend te worden. Jammer ook dat de verhaallijn over de lesbienne Sara en haar broer Bertie nauwelijks uitgewerkt wordt.
De slotmededeling over de oplossing van het mysterie is 1987 achterhaald door de publicatie van het laatste hoofdstuk van het oorspronkelijke boek. The Secret of Hanging Rock

Het duurde even voordat ik er in kwam na zo'n krampachtig poëtisch begin, panfluitje erbij en het kleuterachtige huppelen in een kringetje, maar gelukkig zette daarna het sfeertje in en ging het echt om meiden in het maagdelijke wit die los zijn in de onbegrepen outback. Geen aansprekende karakters, maar het is best mysterieus met een paar mooie plaatjes, ook van het gebouw.

Na halverwege gaat wel veel tijd verloren aan allerlei kostschool-perikelen en verliest de vermissing aan kracht. Zo bezien is het einde een teleurstellend 'oh dat was het?'-moment. Snap de bedoeling maar dit was wel erg abrupt, pruttelde zo een beetje weg.