I Love You, Alice B. Toklas! (1968)

Erg leuke Hippy film met Sellers. 3,5*

Een aangename verrassing! De film kijkt lekker weg, heeft goede humor en is nergens te traag ofzo...Niet te moeilijk, lekker die weedie doen

3,5*

apart filmpje. zeer aangename kijkervaring., zo'n films maken ze helaas niet meer dezer dagen, heb wel het gevoel dat deze film tijdje gaat blijven hangen. time for a brownie, I Love You, Alice B. Toklas

Leuke rol van Peter Sellers, maar de humor is helaas meestal nogal flauw. Titelsong is een hoogtepunt. Het lijkt me trouwens uitgesloten dat een film als deze op een Nederlandse publieke of commerciele zender wordt uitgezonden, anno 2008. Fijn dat de Belgen dat nog wel doen.

Aardige film, Maar ik vond hem op bepaalde momenten een beetje nergens naar toe gaan (zoals klute al zei: de film viel soms stil). Peter Sellers is wel leuk om te zien, de muziek van Harper's Bizarre was ook dik in orde en ach... het schetst gewoon een leuk tijdsbeeld. Al zijn er betere hippiefilms.

Potverdikkie, helemaal vergeten te kijken. Heeft de film trouwens überhaupt iets met Gertrude Stein te maken?

mbt Gertrude Stein dus:

Echt helemaal niets! al schijnen de hoofdrolspelers wel te weten wie Gertrude Stein was...Dit itt ondergetekende

Lol.

Hippies. Langharig werkschuw tuig was het. En maar opgehoopt in appartementen leven en op losbandige wijze met elkaar omgaan. Schande!

Niet dat ik zo denk, maar tja.. hoe moet ik anders een stukje beginnen over een film die grotendeels over hippies gaat.
Eind jaren '60 werden er veel zogenaamde "counter-culture" films gemaakt, die het doen en laten van jongeren liet zien. Soms op serieuze wijze (Medium Cool) en soms op belachelijke wijze (Skidoo). I Love You, Alice B. Toklas! valt in die laatste categorie.
Alle hippie-elementen worden op clichématige wijze getoond, dat het wel weer leuk wordt. Ze praten op een groovy manier en bakken hash-brownies.

Hoewel ik Peter Sellers niet zo heel hoog heb zitten (vindt zijn films eerder simpel en niet al te bijzonder), is dit toch erg vermakelijk. Maar het hoogtepunt, qua acteerwerk, is voor mij Leigh Taylor-Young, die op losse wijze het hippiemeisje Nancy neerzet.
Probleem met deze film is alleen dat ze te erg proberen er een hippe boel van te maken, terwijl er zelfs in de film gezegd wordt "It's very unhip to say how hip you are!".

Zoals ik al zei, erg vermakelijk.. Maar ik houdt het voorlopig wel bij Candy, Wonderwall, Head en The Big Cube!

3*

Wat ik waarschijnlijk zal onthouden van de film is de melige soundtrack die kwam wanneer die zelf wou en dat ik de film nuttigde zonder LSD. Want nu leek het meer op een rariteitenkabinet waarbij de film soms compleet dood viel op zoek naar nieuwe inspiratie. Hoewel het op het eerste oog normale film lijkt vooral de manier hoe een scene begint treed er steeds meer absurditeit binnen in het geheel. Vooral de kleurrijke auto zorgt voor de nodige perikelen. Alleen jammer dat Peter Sellers op automatische piloot speelde. Zo leek zijn rol het beste te vergelijken met de klassieker The Pink Panther meets The Party waarbij hij ook in een aantal raadselachtige situatie terecht komt. Dus een niet-onaardige (?) film die helaas onderweg het plot vergeet en dat op het einde goed probeert te maken.

Een hele leuke en grappige film over een man die probeert uit zijn dagelijkse sleur te breken en ontdekt dat zijn nieuwe leven ook niet alles is. Toch is hij trots op het feit dat hij het heeft geprobeerd. De hippieachtige sfeer geeft een goede indruk van de jaren '60. Van mij krijgt deze film een dikke 5.

Groovy!