Edge of Seventeen (1998)

Ik wil met mijn stem het gemiddelde niet verpesten van de 6 stemmen nu, maar ik voel me noodgedwonen.

De karakters zijn namelijk stuk voor stuk vreselijk (op dat vriendinnetje na en die lesbische barvrouw).
De karakters werden matig gebracht en ik kon me slecht in hun inleven, behalve de 2 bovengenoemde dan.
Dat ze homo zijn wil toch niet zeggen dat ze allemaal nichterig moeten gaan doen, het lijken wel oude wijven zo erg.
Ook is de muziek niet zo denederend als iedereen zegt en het is gewoon cliche na cliche na cliche.

Nee voor een gay themed film vind ik het ondermaats, geef mij maar het romantische Beautiful Thing of het prachtige Fucking Amal of het geniale Boys Don't Cry of last but not leest het subtiele Ma Vie En Rose. Misschien zijn deze karakters gewoon te homo achtig voor mij ik weet het niet, maar het boeide me totaal niet

De film wist me ruim 90 min te boeien.

Cliché homofilmpje met een tiener die ontdekt dat hij meer voelt voor de geile jongens om zich heen dan het trouwe naïeve vriendinnetje.

De film heeft als voordeel dat het zich allemaal afspeelt in de jaren '80 met leuke muziek en opvallende kledij, maar daar stopt het bij. Ik erger me dood aan het stereotype beeld dat hier opgehangen wordt van de homo met geblondeerd haar, make-up (!) en vrouwelijke maniertjes. Alsof elke homo zijn jeugd slijt in de plaatselijke gay bar bestaande uit 50% travestieten en elke nacht wel met een andere man in bed duikt.

Het plot lijkt eigenlijk ook nergens heen te gaan. De jongen out zich bij zijn naasten, niemand is er echt ondersteboven van uiteindelijk -je zag het dan ook mijlenver aankomen- en zijn leventje gaat gewoon door in de gay bar. Zeer matige film die naar mijn gevoel een verkeerd aspect belicht van het homo-zijn. Waarom zien we zo zelden eens een homofilm waarin het wél goed loopt in een relatie?

Gevoelig en zo nu en dan heel boeiend, maar dan ook weer klef, deze "coming of age" film uit de USA.

Op dat 'zeer matige film' na sluit ik me hier bij aan. Bedenk wel dat dit een Amerikaanse film is, waar tegen homozijn toch net iets anders wordt aangekeken dan 'bij ons'. En ondanks de clichés en stereotiepen vond ik dit portret van een knul die zijn weg zoekt en vindt toch wel aardig en soms aandoenlijk. In het wereldje van de film herken ik mijzelf ook niet, maar als jongens en meisjes er bemoediging in vinden aan het begin van hun actieve seksuele leven dan is dat mooi meegenomen.

Heerlijke 'coming out' film uit 1998. In de film hoor je vele leuke jaren 80 plaatjes zoals Smalltown Boy en High Energy. Er word erg goed geacteerd en veel dingen zijn herkenbaar!

4*

"De onzekerheden en onstuimige verlangens van pubers zijn nauwelijks meer nauwgezet neergezet", las ik ergens. Daar kan ik het mee eens zijn, maar zoals ik hiervoor reeds schreef is deze gevoelige, bescheiden, charmante "coming out" film ook sentimenteel en klef. Wel wordt de cultuur van de jaren tachtig met muziek (die behoorlijk gay geöriënteerd was), kleding en stijl treffend in beeld gebracht.