La Môme (2007)

Goede en intrigerende film over het leven van Piaf, de prestatie van Marion Cotillard als Piaf is overweldigend, zeker Oscar waardig!

Interessant omdat ik niets van het leven van Piaf kende. Ik vind de film echter teveel van tijd naar tijd springen, wat een erg verwarrend effect had.
Wel een GRANDIOZE vertolking van Cotillard!

Er was een kleine 2-deling in deze film te herkennen. Het eerste deel was erg rommelig, druk en door de vele wisselingen in tijd soms erg verwarrend en dus lastig om te volgen. Sommige personages kon ik niet goed plaatsen en wist op een bepaald moment niet goed meer wie wie nou was.
De omslag komt dan bij de scène waarin Edith het bericht krijgt dat het vliegtuig van haar geliefde is neergestort. Daarna komt er meer rust in, is het overzichtelijker en volgt een stuk die bij mij meer krediet verdiend en het gemiddelde omhoog haalt. Het einde vind ik erg mooi.
Buiten dat een prachtige weergave voor zover je Piaf zou kennen (ik niet in ieder geval). Geniale vertolking van Cotillard, soms wat over-acted, maar desondank goed werk geleverd.

Goede film, niet de top! 3,0* van mij

Uitstekende biografie over het leven van Edith Piaf, schitterend vertolkt door Marion Cotillard. Zeer mooie fotografie en uiteraard prachtige chansons van Edith Piaf, voor mij nog altijd de beste Franse chansonnière ooit. Er is echter een ding dat mij in de film enorm stoorde en dat is het gespring in de tijd. Zit je te wachten tot Edith de prachtige chanson "Je ne Regrette Rien" gaat zingen, vliegt de camera weer terug naar het strand voor een totaal oninteressant interview. De film zou een stuk beter geweest zijn als het hele verhaal in chronologische volgorde was gefilmd. De regisseur heeft echter voor een andere volgorde gekozen. Heel jammer, maar ondanks dat verdient deze film toch een hoge waardering al is het alleen maar om het geweldige acteren van Marion Cotillard.

4,0*

Ik ben niet dol op flashbacks in films, en nog minder op véél flashbacks.
Deze film zit er vol mee, en dat remt de boel flink af, en maakt het er allemaal ook niet echt duidelijker op.
Gelukkig heb ik het boek van Piaf's halfzus Simone Berteaut : 'Piaf, 'Non je ne regrette rien'.
Daardoor wist ik voordat ik de film gezien had al het e.e.a. over Piaf.
Dat helpt bij het zien van de film enorm.

En zoals meestal is ook hier het boek beter dan de film.
Daarmee wil ik echter die film niet tekort doen, want die heeft ook zijn sterke kanten.
Vooral de sfeer die hij oproept.
De armoede en grauwheid en troosteloosheid van het leven destijds.
Voor de kleine Edith kon ik nog wel sympathie opbrengen, maar dat verandert al snel bij het bekijken van de film (of het lezen van het boek)
Het is wel begrijpelijk dat ze zo werd, door de harde levenslessen.
Maar verbondenheid of gevoel van sympathie roept het bij mij niet op.
Een onuitstaanbaar mens moet het voor de meesten in haar omgeving geweest zijn.
Waar ik wél van kan genieten is haar zang.

Het acteerwerk van Cottilard is knap, maar op momenten ook erg over de top.
Dan lijkt het alsof ze krampachtig poses aanneemt.
Mij stoorde het wel af en toe.
Ondanks haar lengte (ze is veel groter dan de echte Piaf) valt het verschil in de film niet echt op (dat ze voortdurend iets voorovergebogen loopt helpt daarbij natuurlijk wel)

Ik mis wel Eddie Constantine, waarmee zij een relatie had, in het filmverhaal.
(Simone Berteaut noemde hem de meest fatsoenlijke van al de partners die Piaf had)

Toch een goede bio-film.
Maar ik denk dat een tweede zit voor mij teveel van het goede zou zijn.
Ik heb de dubbele dvd, misschien ooit nog eens...

Zeer geslaagde film met zin voor detail. Ik vond de tijdswisselingen niet storend. Ze versterkten alleen maar de aandacht op het filmthema en accentueerden het contrast in het leven van Piaf. Zeker 4*.

voor iedereen die klaagde over de tijwisselingen ! Hebben jullie er wel eens aan gedacht dat zij het hele verhaal vanaf haar sterfbed voorbij zag gaan. Vooral vanaf het moment dat ze zegt ik zie zo veel maar het zijn steeds maar flarden etc etc. Of terwijl we waren naar haar terugblik aan het kijken zoals zij het zelf in haar hoofd voorbij zag gaan.

Ik hoopte door deze film meer over het leven van deze beroemde zangeres te weten te komen, maar ben daarin teleurgesteld. Zoals anderen al hebben opgemerkt wordt er zoveel heen en weer gesprongen in de tijd dat er geen touw aan vast te knopen valt. Het enige wat dan nog te genieten valt zijn de sfeerbeelden en de muziek. Na het zien van de film heb ik haar biografie op internet nagelezen en begreep ik beter wat ik had gezien. Een tip voor mensen die de film nog niet hebben gezien (en niet heel veel weten over het leven van Édith Piaf): lees eerst haar biografie op internet (bij voorbeeld op Wikipedia), dan zal de film waarschijnlijk veel meer aanspreken.

Moeilijk te beoordelen deze film. Ik kende in grote lijnen het verhaal achter Edith Piaf wel. Deze film is meer een interpretatie en mikt vooral op de sfeer en de emoties van de zangeres. Marion Cotillard zet een prachtige vertolking van het personage neer. Mooie prestatie, maar als persoon is de echte Edith Piaf gewoon een onmens met een verschrikkelijk karakter. Qua stem had ze wel het nodige talent, maar verder had ze toch een rotkarakter. Naar haar einde toe merk je ook wel dat ze haar leven lang niets anders gedaan heeft dan geleefd heeft onder invloed van drank en drugs.

De sfeerzetting zit wel goed, en doet je nummers als La vie en rose en Non, je ne regrette rien beter begrijpen. Alleen duurt de film wel erg lang om die sfeer weer te moeten geven. Bovendien is het gevolg daarvan, dat al de personages die worden opgevoerd louter decor worden. Jammer eigenlijk, omdat ze in haar leven toch te maken had met grote namen als Maurice Chevalier en Charles Aznavour.

De film zit wel goed met vooral de goed vertolkte hoofdrol, maar duurt zoals gezegd te lang en wordt daardoor met momenten wel wat saai. Je moet al een liefhebber zijn van haar muziek om door deze biopic te worstelen, en zal dus niet voor iedereen gegeven zijn.

Prachtige sfeervolle film over een dramatisch leven van een groot artieste. Geweldige rol van Marion Cotillard.

Boeiende film. In mijn beeld was Edith Piaf een trieste, engiszins timide en ziekelijke vrouw met een hard leven dat veel te vroeg moest eindigen. Als je ziet wat voor naar mens ze was (dronkelap, hysterisch en aan de drugs) dan vraag je je af waarom ze in de jaren 40 en 50 zo populair was in Frankrijk. Alleen een goede stem compenseert m.i. niet haar vervelende karakter. Als je op You-tube naar de talloze optredens van Piaf kijkt valt je pas op welk een geweldige rol Marion Cotillard heeft neergezet. Chapeau!!!

Wat een prachtige film ik heb letterlijk in tijden niet zo`n indrukwekkende film meegemaakt.
En Marion....die oscar heeft ze met strepen verdient!...

Wat word Piaf goed gespeeld! Film ziet er mooi uit. Al was het wel handig geweest als ik voordat ik de film ging kijken iets wist over het leven van Piaf, er word namelijk nogal met namen gestrooid in de film, zonder een echte uitleg wie nou wie is. Mooie liedjes, hele sfeervolle film. Maar wat word Piaf neergezet als een onsympathiek schreeuwlelijk.

Aangrijpende film over het dramatische en korte leven van de beste zangeres, die Frankrijk ooit heeft voortgebracht. Onwaarschijnlijk sterke rol van Marion Cotillard. Zij speelt niet Édith Piaf, nee, ze is Piaf! Bovendien zingt Cotillard zo goed, dat de chansons nauwelijks van de originele uitvoeringen te onderscheiden zijn. Zeldzaam goed.

Stiekem zijn de nummers nagesynchroniseerd, maar desalniettemin speelt Cotillard inderdaad fenomenaal.

De film haalt helaas niet het onderste uit de pan door te veel te willen vertellen. Enerzijds is dit logisch, omdat Piaf's leven simpelweg een aaneenschakeling van ellende was. Anderzijds vormt ieder fragment op zichzelf al materiaal voor een hele film. Door te snel heen en weer te willen schakelen tussen deze onderdelen wordt de film wat rommelig, wat afleidt van het drama. De prachtige (onderbelichte) beelden maken veel goed, maar de film wordt helaas nét geen meesterwerk.

Dan is er natuurlijk wel de scène waarin Piaf wakker wordt naast haar geliefde Marcel, waarna ze erachter komt dat hij vlak daarvoor overleden is. Eén wervelende take en een hartverscheurende acteerprestatie maken van de scène eigenlijk al genoeg reden om de film te zien.

Daar ben ik inmiddels ook achter. Het is wel degelijk Édith Piaf zelf, die de meeste nummers zingt. Een paar (w.o. Padam) worden gezongen door de Piaf-imitator Jil Aigrot.

Dat wist ik dan weer niet.