Barnens Ö (1980)
Alternatieve titels: Children's Island, Kindereiland
8 stemmen | gemiddelde 2,87
Zweden
Drama109 minuten
geregisseerd door
Kay Pollakmet
Tomas Fryk,
Anita Ekström en
Ingvar HirdwallReine Larsson (Tomas Fryk) had naar een zomerkamp moeten gaan, genaamd Kindereiland, maar hij besluit de zomer door te brengen in Stockholm, terwijl zijn moeder werkt in een hotel. Zij denkt dat hij naar het kamp is, want dat heeft Reine verteld. Reine wil helemaal niet tot die wereld behoren, hij ziet het zomerkamp als deportatie.
1,0
[permalink] geplaatst op 28 januari 2008, 18:15 uur
bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezenDeze film is toegevoegd, maar niemand heeft hem gezien????
Verbaast me overigens niets dat iedereen deze film is vergeten...
Volgens mij werd deze film destijds nogal gepushed als een 'educatieve verantwoorde film' .
Waar we deze film gezien hebben (School?), ik weet het niet, maar mijn vrienden en ik konden ons totaal niet indentificeren met de hoofdpersoon. Sterker nog we vonden het een enorme sukkel! (volgens mij controleerde hij elke dag of ie al haar op zijn geval kreeg. Tsjonge! Lekker belangrijk!)
4,5 [permalink] geplaatst op 6 september 2008, 14:35 uur Fantastische film! Het verbaasd me trouwens niet dat zo weinig mensen hem gezien hebben... de film is op geen enkele manier te bemachtigen helaas. Zelf zag ik hem tijdens mij studie Zweeds op een of ander Scandinavisch filmfestival.
De film is destijds gelanceerd als jeugdfilm, maar ik vraag me af of kinderen hier iets mee kunnen, vooral die van tegenwoordig. De film is tamelijk zwaarmoedig van toon, en verhaalt over een jongetje dat krampachtig kind probeert te blijven, omdat alle volwassenen volgens hem bedorven zijn.
Als je kijker volg je zijn zwerftochten door Stockholm, dat hem van de ene bizarre situatie naar de andere brengt. De film doet vaak surreëel aan, wat versterkt wordt door de bezwerende muziek van Jean Michel Jarre.
De overpeinzingen van de hoofdpersoon zijn overigens wat te volwassen voor een jochie van 11, maar desalniettemin herkenbaar.
Opvallend is trouwens dat regisseur Pollak na Barnens ö alleen in de jaren 80 nog een tweetal films geregisseerd heeft, waarna hij in 2004 pas weer terugkwam met de sentimentele huismoederdraak "Sa som i himmelen".
