Sketches of Frank Gehry (2005)

Eén van de allergrootste troeven van 'Sketches of Frank Gehry' is de stijlvolle regie van Sydney Pollack: met veel liefde en gevoel voor detail brengt hij Gehry's werken tot leven, aangevuld door smaakvolle muziek (en zo weinig mogelijk overbodige commentaren). Wat valt er ook te zeggen over iemand als Gehry? Niet veel, ik heb er enkele biografiën op nagelezen, behalve dan hoe hij, in de loop van de jaren, definitief zijn eigen stijl heeft ontwikkeld. Gehry speelt graag met vormen, daar komt zijn oeuvre ruwweg op neer, en in plaats van 's mans leven chronologsich te doorlopen (en te verzanden in droge wetenswaardigheden) doet Pollock iets veel lovenswaardiger: de man achter de architect belichten, iemand met een gevoel voor humor die reeds de nodige dosis ongeluk te verwerken heeft gekregen in zijn leven (zonder dit te overdrijven). We komen inderdaad weinig te weten over de man, maar dat geeft dus niet: de confrontatie met één van zijn eigen werken in Duitsland (2001) met de toevoeging van de woorden "It's like one of my own children." spreekt boekdelen.
'Sketches of Frank Gehry' maakt de kijker bewust van het feit dat pakweg het Guggenheim in Bilbao veel meer is dan een rariteit van één of ander gek kunstenaar. Pollock toont hoe Gehry op zijn eigen manier poëet en artiest is, en de spontane toon die hij daarbij aanslaat komt goed van pas: hij behandelt Gehry als een vriend van weleer, en zo voelt deze documentaire uiteindelijk ook aan. Je moet het maar kunnen, denk ik dan...
3,25*

Degelijke en boeiende documentaire, maar mist helaas de magie die de gebouwen van Gehry wèl hebben.

***

Mee eens. Wist trouwens niet dat de mooie vis in Barcelona ook van hem was. Al had je dat er wellicht wel aan af kunnen zien.

Ik heb wel eens een maquette van hem gezien in MoMa NY.. lekker elitair om zoiets te mogen melden.