De epische oorlog tussen de mensheid en de Zentraedi ligt reeds vele jaren achter ons wanneer we het jaar 2040 schrijven. De menselijke beschaving bloeit en zij heeft zich door de ruimte verspreid over meerdere koloniën. Technologie heeft zich op een gestaag tempo ontwikkeld en AI is nu zo geavanceerd dat zij haast niet meer van menselijk te onderscheiden is; het enige dat nog ontbreekt zijn echte gevoelens. Deze worden in het geval van een virtueel popidool geleverd door Myung Fang Lone, ook wanneer idool Sharon Apple een concert op ruimtekolonie Eden geeft. Hier komt zij in contact met haar verleden, wanneer zij twee oude vrienden ontmoet, die destijds rivalen waren om haar liefde. Nu zij elkaar weer ontmoeten rakelt dit de rivaliteit tussen hen weer op; niet enkel in de liefde, maar ook in het Supernova-project, waar zij beide testpiloten voor zijn.
3,0[permalink] geplaatst op 8 maart 2006, 23:51 uur
Ik heb de mini-serie versie gezien. En inderdaad, hoog soap-gehalte, en vaak ook vaag qua verhaal. Niet erg gemakkelijk om er in te komen en te blijven. En inderdaad, de 'concert-scene' is er een om gezien te worden.
Nog even de lacher van de dag (aldus het promopraatje op de dvd-hoes): Deze (...) serie (...) is de Top Gun van de Japanse animatie.