This Film Is Not Yet Rated (2006)

Qua vorm niets bijzonder maar toch interessant, mede dankzij enkele boeiende sprekers.

3*

Er interessante docu die voor de (onwetende) Europeaan een goed beeld schept van de Amerikaanse filmkeurindustrie. Want met zulke aandelen en belangen, mag je het gerust een industrie noemen, al is het slechts een enkele partij die aan de macht is.

Er valt misschien wat af te dingen op de eenzijdige belichting van deze docu, waarin de MPAA continu in een slecht daglicht wordt gesteld. Over de linie getrokken, stoorde dit mij totaal niet. De film laat des te meer zien hoe de slimmere creatieve mensen worden tegengewerkt door moralistische (zelfbenoemde) panelleden.

Ik ben niet tegen het hele gebeuren 'filmkeuring', wel tegen elke belemmerende vorm jegens artistieke vrijheid.

4,0*, ook mede omdat het mijn inziens van groot belang was dat dit soort monopolymachten eens duidelijk in kaart werden gebracht.

FASCISM BEAT IT

Interessante, zij het een ietwat eenzijdige documentaire over de MPAA, de filmkeuring van Amerika die wordt bevolkt door anonieme filmkeurders, en waar de staat en de kerk een dikke vinger bij in de pap hebben.

Als er iets is dat in deze docu naar boven komt, dan is het dat de MPAA een clubje fascisten zijn van het grootste soort. Zij bepalen door middel van allerlei vage methodes en procedures of jouw film geschikt is voor Amerikaans publiek. Schaamhaar laten zien levert je een NC17 rating op, terwijl een film vol hardcore geweld zoals Sin City met een schamele 'R' wordt beloond.

De MPAA hult zich in mysterie. Niemand weet precies wat de regels zijn, iets wat in deze docu duidelijk naar voren komt. Soms lijkt het erop dat de regels gewoon worden verzonnen waar je bij staat. De MPAA houdt ook niet van kritiek; dit zal je duur komen te staan. Dreigementen van advocaten, de gevreesde NC17-rating, debiele procedures... Het kan allemaal.

En diegenen die jouw artistieke vrijheid als regisseur indammen blijven anoniem, wat dus eigenlijk wil zeggen dat ze zich alles kunnen permitteren, zonder zich hiervoor te verantwoorden naar de desbetreffende filmmaker. Gelukkig wordt in deze docu de sluier opgelicht wie deze filmkeurders precies zijn en blijkt de MPAA haar eigen opgestelde regels niet echt in acht te nemen.

Er worden veelvuldig regisseurs (o.a. Darren Aronofsky, Kevin Smith, John Waters, Atom Egoyan en Mary Harron), producers, distributeurs en acteurs/actrices aan het woord gelaten over hun opinie van de MPAA. Dit is soms interessant, en soms ook vrij cliche. Daarnaast was het stukje met de twee lesbische detectives teveel opgerekt; dit had veel korter gekund. Maar aan de andere kant laat dit wel zien hoe moeilijk het is om iets te weten te komen over de (mensen en procedures van de) filmkeuring.

Toch blijft het een zeer interessante kijk in de censuurcultuur van Amerika, waar sexuele geaardheid en stimulerende beelden van het bedrijven van de liefde in films zwaarder weegt dan het vertonen van hardcore geweld, moord en doodslag. We mogen onszelf gelukkig prijzen dat Blue Movie ons heeft verlost van die moraalridders van de filmkeuring (hoewel het CDA waarschijnlijk in hun nopjes zouden zijn als dit weer werd ingevoerd in ons koude kikkerlandje).

3,5*

Aardige documentaire over het idiote filmratingsysteem in de V.S. die helaas ontsierd wordt door Inspector Clouseau-achtige detectivetechnieken van twee vrouwen.
Dat was echt te knullig voor woorden, en dat is jammer, want in de film wordt wel een zeer serieuze kwestie aan de kaak gesteld.

Gelukkig zijn er dan nog de commentaren van o.a. Kevin Smith, Darren Aronofsky, en een zeer grappige John Waters (felching?), die laten zien in welke onmogelijke bochten ze zich moeten wringen om een publieksvriendelijke rating voor hun films te krijgen.

Boeiende documentaire. Enigszins in de stijl van Michael Moore, maar Kirby heeft gelukkig minder op met diens guerilla-stijl. Wel is er op een aantal momenten duidelijk te horen dat er in de quotes geknipt is om de kijker naar Kirby's hand te zetten. Ik persoonlijk heb helemaal niets tegen de gedeeltes met de private investigators - anders was de film alleen maar talking heads geworden - wel onnodig en suf is het stukje waarin de dame bekent lesbisch te zijn. Verderop in de film komt nog wat naar voren over het downloaden en kopiëren: de link naar de rest van de film was mij niet helemaal duidelijk.

3,5*

100 minuten? Ga The Lord Of The Rings eens kijken