The House on 92nd Street (1945)

Lekkere noir dacht ik toen ik ging kijken, nou het leek meer op een promotiefilm van de f.b.i. Het ging er alleen maar over hoe goed en accuraat de f.b.i de zaakjes onder controle heeft.

Volledig akkoord met het bovenstaande. Ik ging af op, laat ik eerlijk toegeven, de erg mooie dvd-cover, die inderdaad een film-noir thrillertje beloofde. Helaas kan je dit inderdaad beschouwen als één groot propaganda-filmpje voor de FBI. Alles verloopt efficiënt, degelijk en snel, zolang de FBI de touwtjes in handen heeft, iets dat de verteller zeker niet vergeet aan te halen. Na een tijd heb je wel genoeg van dit soort rioolreclame verborgen als thrillertje en wil je je gaan concentreren op het verhaal.

Al is daar ook maar weinig te bespeuren. Dat dit de Oscar won voor beste script, en dus Objective Burma! voorbijstak, lijkt me weer een enorme blaam in de Academy-geschiedenis. Erg houterige dialogen en de constante verteller maakt het er allemaal niet beter op. De acteurs zijn ook enorm ondermaats (waren het hier echte FBI-agenten of acteurs?) en de Duitsers werden zo stereotiep voorgesteld dat ik Herr Otto Flick en Helga nog verwachtte.

1*