Pagdadalaga ni Maximo Oliveros, Ang (2005)

Op digitale video gedraaid, zoals tegenwoordig steeds vaker bij low-budget films. Het maakt ze visueel vaak niet mooier, maar deze film werkt vooral doordat hij zo oprecht en warm is.

De regisseur was aanwezig en kreeg nog een groot compliment in de zaal van een vrouw die ontroerd vertelde dat ze het "de mooiste film die in jaren gezien had" vond. Dat vond ik niet, maar de oprechte acceptatie van het anders-zijn van Maximo was wel aandoenlijk. Verder verhaalt de film vrij duidelijk over corruptie. De regisseur vertelde ook dat veel van de mensen die het land bestuurden weer gewoon op hun plek zitten en dat het qua censuur wat moeilijker is geworden doordat de raad die film moet beoordelen gevuld is met conservatieve katholieken. Iets dat hem bij zijn komende film al last opleverde. De film is overigens opgenomen in de buurt waar de regisseur opgroeide en zelfs deels in zijn huis.

Wat me helemaal positief verraste is dat deze film een enorm succes schijnt te zijn op de Filipijnen, waar hij films als King Kong en Chicken Little versloeg en daarmee zo'n beetje de eerste Filipijnse independent werd waarmee geld is verdient. Volgens Solito is de Filipijnse maatschappij ondanks de politieke problemen eigenlijk een heel humanistische en ruimdenkende.

3.5*

Zag laatst tot mijn verrassing en vreugde dat de film gedraaid heeft op het cinekid-festival. Ik vind dit zo'n sympathieke film dat elke vertoning toegejuicht moet worden. Een mooie zondagmiddagfilm voor de publieke omroep ook.

Leuke poster (bijna gelijk aan cover van de DVD) en interessante beschrijving. Film viel, wat mij betreft, enigszins tegen. Het thema van jongens die meisjes (willen) zijn speelt niet alleen in de Filippijnen maar ook o.a. in Thailand en Indonesië, althans van deze landen weet ik het. De meesten belanden, vaak zonder ultieme operatie ter verandering van de sekse maar wel uiterlijk veranderd onder invloed van hormoonpreparaten, in de prostitutie. Dus zeer zeker een aansprekend onderwerp, vooral waar in deze film ook nog een jongen van een jaar of twaalf wordt opgevoerd (pedofilie / kinderprostitutie / sextoerisme ?).
Voor mijn gevoel overdreef Maximo zijn vrouwelijk loopje teveel om nog geloofwaardig te zijn. Vergelijk zijn "maniertjes" maar eens met die van de andere jongens die meisjes willen zijn. De nadruk lag meer bij de misdaad en corruptie, ook onder overheidsdienaren.
Misschien was geen ander einde mogelijk om de film voor een breed publiek toegankelijk te houden, maar een stevige (mannelijke) handdruk van Maximo had toch best gekund!

Opmerkelijke Filippijnse film die voor mij 'echt' overkwam door het rauwe straatleven in Manilla. En ook door de acceptatie van de criminele familie dat hun zoon/broer "anders" is. De oprechte onderlinge liefde en genegenheid. My sister noemde een van de broers hem. Nauwelijks te geloven dat de film binnen 13 dagen is opgenomen tegen een budget van US $ 10.000. Aanbevolen!

Vond ik eigenlijk ook wel. De regisseur vertelde dat hij in eerste instantie zocht naar vrouwelijke jongens voor de hoofdrol, maar niemand die op auditie kwam voldeed. Uiteindelijk koos hij deze acteur, gewoon een (mannelijke) jongen van de straat, vooral vanwege zijn uiterlijk en talent, maar die dus wel zijn maniertjes nogal dik aanzet, en ook op andere momenten niet echt geloofwaardig overkomt. Die huilscenes bijvoorbeeld.
Een tijd later zag ik hem in Tirador van B. Mendoza. Dat was wel stukken beter. Meneertje heeft acteerlessen gevolgt.

Aanstellerig joch, begon te irriteren.
Voor de rest een slecht geacteerd verhaaltje, met moeite uitgezeten.
In de Phillippijnen is het fenoneem ladyboy de gewoonste zaak van de wereld, moet toch wel een betere film te maken zijn over dit onderwerp.
Ladyboys op zich kunnen wel bijzonder aantrekkelijk zijn.

Aardige film, die niet helemaal overtuigt, maar desondanks goed kijkbaar is.

Visueel vond ik de film soms best lelijk. Dat komt dus blijkbaar omdat de film op digitale video gedraaid is. Dat is mijns inziens niet echt een mooie manier.

Inhoudelijk is de film gelukkig beter. Een crimineel gezin wordt gevolgd met in de hoofdrol Maxi, de jongste zoon. Een sympathieke jongen, die zijn geaardheid niet onder stoelen of banken steekt en het liefs ook vredig leeft. Ik vond de jongen niet altijd even overtuigend spelen, soms wat te gemaakt. De rest van de cast is beter, vooral de agent is goed. Wel mooi trouwens om te zien hoe de broers binnen het gezin met elkaar omgaan. Ondanks de verschillen tonen ze zeker warmte naar elkaar.

Soms zakt de film wat in en soms is het acteerwerk wat minder, maar over de gehele linie weet de film genoeg te overtuigen voor voldoende score. Meer ook niet, want ik werd er verder niet echt door geraakt.

3,0*