Moartea Domnului Lazarescu (2005)

Nou van droge humor is hier absoluut geen sprake. Eerder van een bijzonder realistisch en bij tijd en wijlen schrijnend verslag van de laatste levensuren van een man die beginnen met klachten over hoofdpijn en overgeven maar gaandeweg alsmaar verergeren. We zien meneer Lazarescu steeds verder wegzakken uit zijn bewustzijn. Ondertussen wordt hij van ziekenhuis naar ziekenhuis gesleept en komen we artsen tegen van allerlei allooi: nors, aardig, (mateloos) arrogant en (dodelijk) vermoeid. De film is weliswaar wat te lang, maar toch is het een zeer boeiend en aangrijpend relaas over een triest levenseinde. 4/5

De film draait momenteel in de Belgische cinema's. Misschien ga ik dit weekend wel kijken...

Ik zag hier ook de komedie niet van in. Gewoon een drama zou ik dit noemen, en kwa stijl zeer realistisch. Het is triest en soms absurd, maar grappig, nee hoor.

Het blijft prijzen regenen voor deze film. Gisteravond won het de BBC Four World Cinema Award (van o.a. Volver, L'Enfant, Caché).

Na de vele awards en nominaties en pure ongeloof dat de film geen distributie heeft gekregen in Nederland, heb ik gisteren tijdens dat evenement een aantal korte scenes gezien. Ik betrapte me op hard lachen + schuldgevoel dat ik zo hard lachte. Volgens mij is dat de kracht van de film, wier humor gitzwart is, hopelijk door de gehele film. Mijn verwachtingen liggen nu nog hoger dan voorheen.

Dan nog even een korte bijdrage uit de speech van Puiu tijdens de ontvangst van de award: "Why did I made this movie? In 2000 I was so sick I had to go to the hospital in Budapest. I coughed up 2 litres of blood. The doctor said: 'you are going to die!', and he left me alone. ..... well .... I did not die. So never trust Romanian doctors blindly."

Zij die niet kunnen lachen hierom, schrap dit van je 'to see list'. Bij mij staat ie torenhoog bovenaan. ['mijn' filmhuis heeft de film weten te importeren en zal die gaan vertonen in maart/april, nu al voorpret]

De film wordt vanaf 15 februari tóch in Nederland gedistibueerd door het NFM (filmmuseum). Daar is tevens zijn eerste film Stuff and Dough een aantal maal te zien. Daarnaast zijn ook andere Roemeense films te zien.

Ook ik ben erg benieuwd.

Als ik de informatie op de website van het Filmmuseum goed interpreteer, zal de film niet gedistribueerd worden. Vanaf 6 februari is het wel de Roemeense week, waar de film te zien zal zijn in het Filmmuseum. In het kader van twee andere Roemeense films die wel een release krijgen, The Way I Spent the End of the World en 12:08 East of Bucharest.

Ik ga eens verhaal halen...

Dat dacht ik in de nieuwe Filmkrant te hebben gelezen, maar het kan ook zijn dat ik nu even al die 'nieuwe' Roemenen door elkaar heb gegooid...

Even nagekeken. Het filmmuseum vertoont de film van 15 februari twee weken om 21.15u en de film wordt daarna met een andere aanvangstijd geprolongeerd. Dus geen distributie, wel een langere vertoningsduur.

Sorry dat ik je blijmaakte met een dooie mus, maar gaaf dat filmhuizen zich inspannen om dit soort dingen naar Nederland te halen.

Op dit moment ben ik nog niet toe aan een remake van The Death of Mr. Lazarescu...

Inmiddels 'onze man van het Filmmuseum' een pm gestuurd voor meer informatie.

Tenslotte, nogmaals, kan ik er met mijn 'gezonde' verstand niet bij dat deze film geen release heeft gehad in Nederland. Na het winnen van de 'Un Certain Régard' award op het Cannes festival [niet de minste prijs], en vele lofuitingen (zelfs op het IFFR vorig jaar) en publieks- en jury-prijzen op vele festivals, is het uitermate opmerkelijk dat de Nederlandse distributeurs deze film links hebben laten liggen. Ze verdienen allemaal een natte scheet in hun gezicht. Het wordt de hoogste tijd voor een frisse wind/storm in NL distributie-land, dit is opnieuw een van hun vele flaters.

[rustig rustig, let op je bloeddruk, straks staat er echt een ambulance voor de deur]

Goed nieuws van 'onze man van het Filmmuseum':

Het Filmmuseum heeft de kopie uit België gekocht voor Nederland en heeft ook de vertoningsrechten voor ons hele land verworven. Dat betekent dus dat de film te boeken is door alle filmvertoners in Nederland. In het Filmmuseum is de film vanaf 15 februari 2 weken en waarschijnlijk 4 weken lang te zien en daarna start een roulement, waarvan ik nu weet dat in ieder geval Eindhoven en Groningen de film gaan vertonen, maar hoogstwaarschijnlijk nog wel een aanzienlijk aantal andere theaters.
De film wordt dus niet uitgebracht in de zin van een groter aantal kopieën en zo, maar in principe is de film dus echt overal in potentie te zien.

Woensdag en donderdag is zijn eerste film Stuff and Dough in het Filmmuseum in Amsterdam. De film staat nog niet op MM, maar dat kan nog komen.

Ik ga er als alles goed gaat wel naartoe. Lijkt me zeer de moeite waard.

Dante Remus Lăzărescu,

Telkens als er zich weer een nieuw ziekenhuis aandiende moest hij zijn naam weer uitkramen, terwijl hij het liever had over de ongelofelijke pijn aan zijn ' ulcer '. De manier waarop hij telkens zijn naam moest herhalen had iets statigs.

Voordat de hellenrit begint die ons van ziekenhuis naar ambulance naar ziekenhuis voert. Start de film wat traag in Dante Remus `s doorleefde woninkje. Hij heeft pijn, al gauw krijgt hij aanspraak van zijn buren, die hem vervolgens ook een helpende hand toesteken. De buurvrouw maakt later enkele cynische opmerkingen tegenover de vrouwelijke ambulancier, zo vertelt zij dat Dante Remus haar man mee heeft gesleurd in zijn niet te stillen honger naar drank.

Drank, dit is iets wat Dante Remus nogal nekt in deze film. Waar hij in het vervolg van de film ook gaat of staat, telkens wordt hij vakkundig op zijn vingers getikt om zijn vermeende alcoholmisbruik. Echt grappig om te zien hoe Dante Remus lijdt en men dit toeschrijft aan zijn alcoholmisbruik. Niet gelijk een hele gekke gedachten, maar grappig dat men hem constant weer veroordeeld omwille van de alcoholdamp die om hem heen hangt.

Minstens zo boeiend en eigenlijk nog boeiender dan de lijdensweg van Dante Remus is de strijd die de vrouwelijke ambulancier samen met een collega voert om hun patiënt ergens onder zeil te brengen. Zorgzaam spreekt zij haar patiënt toe, ontmoet oude bekenden, vermaand haar patiënt omdat hij zegt waar het op staat tegen ' belangrijke ' doktoren met een te groot ego en ze vecht wat af met doktoren die niets van haar aan willen nemen, ondanks dat er al een duidelijke diagnose is gesteld.

Deze film is best aardig om te volgen. Maar echt gitzwarte humor kwam ik hier niet tegen. Daarbij vond ik het vergelijkend warenonderzoek dat de buurman pleegde toen Dante Remus bloed opgaf gewoon een vorm van humor die mij niet aansprak. Na een goed half uur begon de film pas eigenlijk voor mij. Het geheel duurt uiteindelijk veel te lang. De muziek wordt verder redelijk achterwege gelaten. Net zoals de regisseur niet bezig is met mooie plaatjes te schieten. Wel een gave film om eens gezien te hebben met goed acteerwerk van met name de vrouwelijke zuster. Maar mijn hoge verwachtingen worden niet helemaal waargemaakt. Teveel drama i.p.v. komedie. 3,5*

Nogal tegenvallend. Kan me goed vinden in maxcomthrilla's analyse, dus dat zal ik niet allemaal herhalen. Teveel drama ipv wrange komedie. Omdat alles in real time is (ongeveer dan toch wel) is het erg erg langdradig. Het punt is op een gegeven moment wel duidelijk. Wat wel grappig is dat je denkt dat hij bij elke nieuwe arts wellicht dan toch eindelijk beter geholpen zal worden, hij juist van de regen in de drup beland. Goed beschouwd waren zijn buren het beste voor hemen anders de ambulanbce medewerkster wel.

Al heeft het einde dan toch wel enige impact, op basis van de lofuitingen had ik er toch meer van verwacht.

Wat een k*tposter! Momenten van zwarte humor moge dan aanwezig zijn, de tragiek overheerst. Dit is een van de meest deprimerende contemplaties van de dood in de filmhistorie, en kan zich op dat gebied meten met Ikiru, Brakhage's The Act of Seeing With One's Own Eyes, of het beste van Bergman. Ik ga meer Roemeense films zien. 4,5*

Ik heb zo het idee dat die poster welbewust is gekozen, om het contrast met de werkelijke stijl van de film des te groter te laten. Net zoals de titel, die bepaalde onterechte verwachtingen schept... Dit is één grote aanklacht tegen 'de Roemeense gezondheidszorg', maar die term is eigenlijk te clichématig om de nuances weer te geven die de film toont.

De film is in documentairestijl geschoten, met een duur van 2,5 uur die in werkelijkheid slechts het dubbele beslaat. Saaiheid dreigt dan ook in het begin, maar gelukkig mag de beste man al snel naar het ziekenhuis. Krijgen we toch nog wat drama
We volgen de klachten van Mr. Lazarescu, het van het kastje naar de muur gestuurd worden, de verhouding tussen artsen en verpleegsters, en allerlei tegenstrijdigheden die lijken voort te komen uit de totaal onbezielde en naar het schijnt ondoordachte regulering van de zorg aldaar. In tegenstelling tot Olaf K's verhaal: dit gaat ontzettend veel verder dan wat je in Nederland zou kunnen tegenkomen.

Inderdaad is het perspectief van de ambulancevrouw erg boeiend om te volgen, de moedeloosheid straalt er bijna vanaf. Mijn kritiek richt zich juist op het feit dat de film ondanks alle nuance toch nog over de top weet te gaan met de absurde scene in het derde ziekenhuis, waar de artsen volledig neerbuigend doen tegen de ambulancevrouw, en mr. Lazarescu zinloos bestormen met de vraag om dat document te tekenen. Misschien gebeurt dit, misschin niet, maar het was in elk geval erg frustrerend.

Al met al een boeiende film, voornamelijk sterk door het eenvoudige maar goede acteerwerk en de inleving met de personages.