Linda Linda Linda (2005)

3 keer niks! (en dat terwijl ik na het zien van Miike's Fuhod, toch een behoorlijke fetish voor Japanse meisjes in uniform heb. ) `De film weet zeker het eerste anderhalf uur totaal niet de boeien en de enkele aardige momenten het het vrolijke eind maken dat niet goed. 1,5*

Ik verwachte een 2de Swing Girls een film die ik erg grappig vond, maar deze film neemt een zelfde soort verhaaltje en gooit het over een hele andere boeg.

De comedy is zeer subtiel en het verhaaltje is ook eigenlijk heel simpel maar toch wisten de 4 dames me de kleine 2 uur volledig te boeien(ondanks dat het begin een beetje traag is)

Een film die me af en toe ontroerde, soms hard deed lachen(Die jongen die Son probeerde te uit te vragen. Zo heerlijk lomp was dat) maar me vooral met een voldane glimlach achterliet. En de finale dat ze daadwerkelijk optreden was erg tof. Bijna 2 uur lang lo-fi oefenen om ze dan uiteindelijk all out te zien gaan op podium maakte het voor mij de moeite waard.

Heerlijke Yamashita. Ik had afgaande op plot en poster een breuk met ander werk van hem verwacht en daarom de film al een tijdje links laten liggen. Een breukje is er ook wel in die zin dat de film meer plot heeft en daardoor toegankelijker is, maar het observerende, het "slice of life"-achtige, de timing en de droge humor zijn er nog steeds, evenals de pessimistische kijk op het leven in Japan dat als toekomstbeeld extra wrang werkt in een comming of age komedie.

Bewonderenswaardig hoe er tegen deze achtergrond zoveel onopdringerige warmte naar voren komt. Dat ligt mede aan het respect en gevoel voor grenzen waarmee Yamashita de slome meiden in beeld brengt en me hierin aan Tokyo.Sora en Straweberry Shortcakes deed denken (Of, als tegenvoorbeeld, Hiroki wiens blik soms erotisch getint is.) Dit is hún film: geen über-cute, zo goed als geen ouders, amper leraren en alleen in de nevenplotjes zijn er jongens. Stuk voor stuk behouden ze een ontroerende afstand.
Opvallend trouwens ook het contrast tussen het sombere uiterlijk van de school en het vrolijke schoolleven in de soundtrack.

Het laatste half-uur is niet helemaal geslaagd, maar het is wel boeiend om te zien hoe de obligate succesvolle optredens geconfronteerd worden met leegte en verval, stortregen en een slotlied met bijtende tekst. Het zijn toch vooral warmte en gulle glimlach die het gevoel bepalen waarmee de film me achterliet.

Ontzettend weinig verhaal en voor mij toch bijna twee uren boeiend. Dit soort voortkabbelende films ligt me wel. Niet zo goed als Tennen Kokekkô, maar zeker de moeite van het kijken waard.

Een highschoolfilm, maar dan niet zo overdreven als de Amerikaanse versies. Gewoon 'gewoon' en daarom leuk(er).

Hoe krijg ik dit liedje uit mijn hoofd?

Hihi, dat is inderdaad lastig. De versie van de dames is toch wel erg goed, bijna net zo goed als het origineel van The Blue Hearts!