A Guide to Recognizing Your Saints (2006)

Totaal niet boeiend en zeer rommelig.
Ik heb de film na 30 minuten stopgezet, had er helemaal genoeg van.

Tja, het is bijna kerstmis en het is maar 1 jaar in je leven 2008, vandaar toch nog een 2.

Ja wat gebeurt er dan, want ik heb het dus ook niet gezien =')

Persoonlijk vondt ik de titel juist wel passen bij de film. Dat dacht ik pas toen dito terugkwam naar zijn ouders, en dat antonio de gevangenis inging omdat hij zo beschermend was naar Dito toe. Ik ben het er wel mee eens dat dat film wat langer had gemogen, dan was het niet zo hak-op-tak. Het verbaast me dat er zo weinig mensen zijn die deze film hebben gezien, en ik het cijfer is ook te laag wat mij betreft. 4,5

Teleurstellende film. Hoewel de cast er veelbelovend uitziet. Voornaamste bezwaar is dat alles veel te rommelig is. Iedereen lult maar wat door elkaar en een interessant personage is nergens te bekennen. Alleen Robert Downey Jr. was wel prettig omdat hij de film een beetje rust geeft. Hier had veel meer ingezeten.

Vervelend verhaaltje met meer van dezelfde shit.

LaBeouf, Palminteri en Tantum proberen nog wel, maar kunnen dit melodramatisch dingetje dat matig geregisseerd is niet redden.

Ik vond dit echt een hele mooie film. Het verhaal was heel indringend. Het werd, naar mijn gevoel, ook nergens overdreven of geromantiseerd. Het is een rauwe afbeelding van het straatleven van de jeugd in die tijd.

De mooiste en indringenste scene vond ik op het einde in de douche. Dat dramatisch moment tussen vader en zoon. Heel mooi neergezet ! Ik snap alleen niet helemaal waarom Dito nou eigenlijk precies is weggegaan. Was het vanwege het gevaar dat er loerde nu er al 2 van zijn vrienden zijn omgebracht of omdat zijn vader er laconiek op reageerde. En ik snap niet waarom hij zo kwaad op zijn vader was dat hij al die jaren weg is gebleven. Dat stuk kwam voor mij niet echt duidelijk naar voren in de film.

Maar verder echt een hele mooie film. Mooie dialogen en prachtig drama.

Prachtige titel, goede film.

Het begint allemaal iets te rommelig en fragmentarisch, maar na een tijdje kroop de film toch wel onder mijn huid. Tijdens die eerste scènes bouwt de film toch stiekem iets op. Dergelijke verhalen hebben we eerder gezien, maar het is effectief uitgewerkt. Daarnaast bevat de film een uitstekende rol van de ondergewaardeerde Palminteri. Wel is de casting van Rosario Dawson en Eric Roberts wat jammer. Ze moeten dezelfde leeftijd hebben als Downey Jr., maar Dawson is duidelijk te jong en Roberts duidelijk te oud.

Het was me een beetje onduidelijk of de film wilde aangeven dat Dito een slechte keuze maakte door te vertrekken of niet. Wellicht en waarschijnlijk is het bewust ambigu, wat op zich wel goed is, maar het is jammer dat het argument om in de plaats van zijn jeugd te blijven wonen compleet zwak. Criminaliteit, bedreigingen, moord, niemand die naar je luisterd, geen toekomstmogelijkheden... Je zou voor minder vertrekken. Toch kreeg ik op momenten het gevoel dat de film ons wilde wijsmaken dat het beter was als Dito daar gebleven was en dat vond ik een zwakkere kant van de film. Nou had ik ook wel enigzins medelijden met die vader, maar ik kon me moeilijk voorstellen dat die Dito iets had om zichzelf kwalijk te nemen. Als ik het goed begrijp is de film echter min of meer autobiografisch, dus wellicht dacht Montiel er anders over.

3,5*

Een beetje tegenvallende reacties als je naar de stemmen kijkt......

Heb deze film twee keer moeten kijken om hem te waarderen zoals ik nu doe. De eerst keer was ik afgeleid voordat de film echt op gang gekomen was. Maar ondanks dat hij wat traag op gang komt is hij best wel mooi. De relatie vader-zoon is mooi weergegeven. Maar ook weer net niet genoeg om hem echt hoog te waarderen.

Godsamme, wat een stel oninteressante sukkels in deze film.

Niet de acteurs, die doen goed hun best. Alleen de karakters in de film boeiden me niet. Ik was blij wanneer er eentje van het toneel verdween. Allemaal een grote muil, maar voor de rest hadden ze weinig te bieden. Dit leek mij een beetje een slechte versie van Do The Right Thing,

Irrtiteerde mij ook best wel aan de ene stoere hoofdrolspeler die dacht dat hij de grote bink was (die kerel die ook in fighting speelt.). Maar op zich niet echt slecht geaccteerd. Grappige avatar heb je trouwens, van de johnson's toch?

Yep!

Niet echt een boeiende film, en dat komt vooral door de personages. Die zijn nogal plat en als kijker kan je je er moeilijk of niet mee identificeren. Hierdoor hebben de scènes natuurlijk weinig of geen impact. Antonio was nog de enige die een beetje interessant was. Hoofdpersonage Dito (Shia LaBeouf) vond ik maar niets, gewoon iemand die wegloopt van zijn problemen. De rest van de vriendengroep zijn wat oninteressante meelopers die constant stoer probeerden te doen. Daar ergerde ik me wel regelmatig aan. Vooral ergernis bij die kleine meisjes die blijkbaar denken dat het stoer is om de hele tijd vuil te kijken en een grote bek op te zetten waar niet meer uitkomt dan fuck, fuck, fuck, fuck, fuck, fuck, fuck, fuck,....
Ik vroeg me ook de hele tijd af waar de hele film naartoe gaat. Tja, het is de volwassen versie van Dito die zijn fouten wil goedmaken door zijn ouders op te zoeken, zijn vader naar het ziekenhuis te brengen en door zijn goede vriend op te zoeken in de gevangenis. Dit alles nadat hij jarenlang zijn kop niet heeft laten zien aan die mensen. Ga je schamen Dito!

Eigenlijk wel, maar ik vind het triest dat hij al die mensen achterlaat die oprecht van hem houden. Door van zijn problemen weg te lopen kiest hij voor de makkelijkste oplossing. Ik begrijp de kwade reactie van zijn vader dan ook volkomen toen hij terugkeerde.

erg leuke rol van Eric Roberts.
maarja, die man kan alles!

Ik heb hem net bekeken en ik heb er gemengde gevoelens bij.
Het voelt ergens onafgemaakt. Had graag het gevecht op het laatst van Antonio en de dood van Martin Compston wat meer in beeld gebracht zien worden. Ik kreeg soms een beetje het gevoel in mijn maag wat ik bij requiem for a dream soms ook had. Ergens ook soort irritatie, omdat het geschreeuw naar elkaar soms echt geen functie meer leek te hebben. Shia LaBeouf speelde goed, maar het karakter dat hij neer moest zetten stoorde me wel. Hij kwam geen enkele keer echt goed voor zichzelf op. Hij wist geen moment wat hij moest met zijn leven. Die ongrijpbaarheid van de hele film en de soms irritante bewegende camera met zwart ,beeld ,zwart ,beeld etc. irriteerden me ook.
Het einde liet niet echt een blij gezicht bij me achter. Het eindelijk horen zeggen van zijn vader dat hij van hem hield kwam niet gemeend over. Überhaupt werd bijna geen enkele discussie eens een keer normaal afgemaakt. Het gesprek met Antonio in de gevangenis had ook best iets diepzinniger en wat langer in beeld gebracht mogen worden. De dingen die uitgesproken moesten worden werden dat niet. Jammer, want dat had de film wat meer diepgang kunnen geven. Ik raad iedereen aan om hem in ieder geval 1 keer te bekijken.

Ik heb de film gisteren op BBC gezien en vond wel boeiend. Vooral de scenes bij Dito thuis vond ik op een of ander manier interessant. Palminteri vond ik ook echt goed. Geweldige acteur.

Ik vond het een boeiende film. De rommelige en "weinig zeggende" scenes lieten wat mij betreft goed ziet hoe een huishouden in het arme Queen's van de jaren '80 functioneerde. Zeer interessant was de relatie tussen de zoon en de vader, de spanningen en de onuitgesproken liefde voor elkaar werd mooi neergezet.

Dito kijkt in de huidige tijd enigszins geromaniseerd naar zijn jeugd, maar wist als jongen dat hij niet in dat milieu oud wilde worden. Zijn oude heer wil het beste voor zijn zoon, maar die voelt dat "het beste" niet goed genoeg voor hem is en wil zijn horizon verbreden. Hoewel ze allebei van elkaar houden, bestaat er ook veel onbegrip tussen de twee. Vader is in de ogen van Dito kortzichtig en traditioneel, terwijl Dito volgens de vader ondankbaar is. Het mooie is dat beide kanten belicht worden. Het gesprek tussen moeder en Dito op de trap bij het oude huis van Antonio vond ik schitterend

Hoewel het leefmilieu ongeorganiseerd is, werkt het echter wel verstikkend. Het leven wordt bepaald door onbenulligheden en Dito wil zich daarvan onttrekken. Pijnlijk is de opofferingsgezindheid van Antonio bij een ruzie waar Dito geen waarde of iig veel minder waarde in ziet. Mede door die gebeurtenis en de komst van een nieuwe buurtbewoner wordt Dito steeds overtuigender in zijn gedachte om weg te gaan.

Bij terugkomst blijkt dat veel personages nooit losgekomen zijn van hun leefomgeving en Dito kan daardoor nog steeds op weinig waardering rekenen, hoewel de tijd de wonden voor een deel geheeld heeft.

Ik had alleen Downey Jr. wat meer minuten zien willen maken, blijft toch een van m'n favoriete acteurs.

Mwah.

De opzet is redelijk saai. Vooral ook omdat het weer over Italiaanse Amerikanen gaat. Wordt vooral versterkt door het acteerwerk (en/of rol) van Palminteri. Irritant en cliché.

De rest doet het allemaal wel aardig, hoewel de film niet al te veel moeite doet om uit zijn bekende stramien te ontsnappen. Vertelstructuur vond ik wel aangenaam, het enige wat echt positief opviel was de soundtrack tijdens enkele van de meer dramatische scenes. Veel geschreeuw dat onderbroken wordt door stiltjes en rustige muziek. Gaf de film gelukkig wel iets eigens mee.

Jammer dat er verder maar weinig te beleven viel. Acteerwerk was aardig maar uiteindelijk wat onopvallend, verhaaltje dooft een beetje uit en de opzet is leuk voor genrefanaten maar heeft verder niet zoveel te bieden.

Ook nog even het einde teruggezien, eerder een half sterretje eraf dan erbij wat mij betreft. In de film is die vader al een uiterst onsympathiek persoon, beetje onleuk om hem dan daarna nog even in het echt te tonen.

2.5*, slecht was het niet, maar nogal grijs. Wél erg blij dat Montiel het geen drie uur heeft laten duren.

Zeker niet slecht, aangename ontspannende film. Maar heeft hier en daar wel een chaotisch kantje.

hij is wel minder '' cool '' dan dat de cover of de synopsis toont.

Als ik een 2,75 had kunnen geven dan had ik dat gedaan.
Vond het een beschrijvende film die nooit echt spannend werd.
Robert Downey Jr. was sterk voor de rest vond ik een tikkeltje nietszeggende film.

Sociale drama's zijn nooit mijn ding geweest en dat zullen ze ook nooit worden ook. Ook deze film kan daar niets aan veranderen. Geen enkel personage kon ook maar enige sympathie bij mij opwekken. Ook die "fucking" meiden niet. En nu ik het toch over het woord "fuck" heb; als ik vanaf het begin had bijgehouden hoeveel keer het woord "fuck" in deze film gebruikt werd, dan denk ik dat ik wel aan de duizend gekomen zou zijn.
Dat er geen hoge waardering van mijn kant voor deze "fucking" film - ik heb hem met moeite afgekeken - weggelegd is dat moge iedereen wel duidelijk zijn.

2,0*

Prima film. Ik zat me echt af te vragen of de film toch niet in de jaren '80 gemaakt was. Die sfeer wordt goed weergegeven.

De film komt wat langzaam op gang, en heeft een wat ongebruikelijke, wat rommelige opbouw.

Geleidelijk aan komt het universele verhaal tot zijn recht. Ontsnappen aan je nest, je geboortegrond, je thuis, je omgeving familie en vrienden en hoe moeilijk dat kan zijn, als je omgeving een soort krabbenmand is, een soort zuigend zwart gat waaruit je maar moeilijk ontsnappen kunt. Hoe begrijpelijk het als kijker ook is, dat je uit die wereld ontsnappen wilt.. De protagonist lukt het fysiek te ontsnappen, maar van binnen ontsnapt hij niet. Zoals Dito het in de film zegt; (vrij vertaald)

Goede titel ook.

Goede film, beetje met een jaren 80 stijl.
Er zaten echt goede soundtracks tussen en complimenten voor de acteurs.

Aardige film over een vriendengroep die opgroeien in een volksbuurt in New York, midden jaren '80. Goed geschreven personages, en ook de jonge acteurs die ze invullen doen het goed. De montage laat helaas wat te wensen over. Dit is vooral zichtbaar door de onnodig rommelige eerste helft. Daarna krijgt de film een wat meer lineair verhaallijn, maar is het eigenlijk al een beetje te laat.

Blijf dit een geweldig debuut vinden. Jammer dat Montiel die lijn niet meteen lijkt te kunnen doortrekken. Fighting was een redelijk plat filmpje en The Son Of No One ziet er ook weer niet echt bijzonder uit.

A Guide To Recognizing Your Saints is dat voor mij wel nog steeds (zag 'm gisteren voor de 3e of 4e keer). De broeierige energie in deze prent is wat mij betreft vergelijkbaar met die van de betere Spike Lee. Het zweet druipt van de muren en de melting pot van verschillende culturen staat op ontploffen. Vooral het gedeelte in de jaren '80 knéttert. Ontvlambare scènes worden afgewisseld met dromerige, ingetogen passages, en dat zie je ook in beeld en geluid. Werkt echt goed in mijn ogen.

Ook de cast overtuigt, met LaBeouf als centrale figuur. Hierna draafde hij vooral op in hersenloze nonsens, maar hier vind ik 'm erg naturel als gewone kerel. Daarnaast zeer genoten van Rosario Dawson. Ze komt hoop en al 5 minuten in beeld, toch genoeg om serieus indruk te maken.

Zeker geen perfecte film, maar wel één die een emotionele punch packs. Ruim 4*.