Across the Universe (2007)

Jim Sturgess is perfect gecast als held van het verhaal, maar twee uur is echt wel een half uur teveel van het goede. Hierdoor bereikt Julie Taymor bijgevolg het tegenovergestelde van wat ze beoogde, namelijk een te lang gerekte, overladen musical. Op zich best een leuke ode aan de jaren zestig met knappe muzikale herbewerkingen van de Beatles.

Een anderhalf voor de muziek. Vond de film niet zo.. Langdradig en oninteressant.

Mooie film die The Beatles en de toenmalige tijdgeest met elkaar verweeft. Het zouden best wel eens de indrukken kunnen zijn die Taymor aan die periode heeft overgehouden. Het is bijna een soort van liefdesverklaring aan de muziek van The Beatles en de jaren '60. In begin is de film wat braaf en doet het denken aan de TV-serie Glee maar de latere scènes bevatten dikwijls heel mooie beelden die, net als met Taymor's Titus, een onwisbare indruk achterlaten. Hoe meer Taymor (en The Beatles) zich laat gaan, hoe mooier het wordt. Absoluut hoogtepunt van de film is 'I Want You (She's so heavy)'.

Jammer dat deze film in nederland zo onderbelicht is gebleven. Staat voor mij toch minimaal op hetzelfde niveau als de musical toppers uit Hollywood. Jim Sturgess is geweldig gecast en aangezien we Dana als muzikante geweldig vinden en reeds een aantal keren live hebben gezien en gesproken, is het natuurlijk ook heerlijk om haar in deze rol te zien.

Ik vraag me af, zou het in hetzelfde rijtje van de typische musical thuishoren?

Zonder meer een speciaal filmpje die zeker door fans van The Beatles zal gesmaakt worden.
Goed gebracht met oog voor een degelijke opbouw , maar de aandacht verslapt wel een beetje naarmate de film verder vordert tot het einde. Niet echt mijn cup of tea, maar toch wel degelijk.
6/10

Nu ik me wat meer verdiept heb in The Beatles, begrijp ik de film veel beter. Net als The Beatles-muziek krijgt de film ook steeds meer een psychedelisch karakter. De film houd min of meer de chronologie van The Beatles-muziek aan, qua muziek en qua beelden. En de slotscène op het dak is natuurlijk een verwijzing naar het optreden van The Beatles op het dak van het Apple-kantoor. Ik ben een liefhebber van The Beatles, maar ik heb meer met de rock 'n roll-stijl-nummers dan met de psychedelische nummers. Die psychedelische scènes uit de film vond ik dan ook wat minder, maar ik kan wel begrijpen dat het erin zit, om die Beatles-chronologie aan te houden. De muziek is in een moderner jasje gestopt, maar ik kan deze uitvoeringen zeker wel waarderen. Al met al vond ik het een heerlijke film.

Wow, Jolienepien, de psychedelische nummers zijn juist da shit! Dat heeft nu net het poplandschap van de volgende decennia bepaald! Vind je die early rockabilly periode niet een tikkeltje te cliché en te braaf?

Ja, die rockabilly-nummers zijn inderdaad braver, en ik weet dat hun latere albums 'beter' worden bevonden door mensen die er wel verstand van zullen hebben, maar ik vind het lekkere muziek. Ik heb dan ook niet enorm veel verstand van muziek, en bovendien: smaken verschillen toch? Ik houd echter ook van muziek van hun latere albums, zoals Abbey Road (toch niet echt psychedelisch meer) en ik kan ook wat nummers van hun psychedelische albums kan waarderen (o.a. A Day in the Life), maar net iets minder dan muziek van voor of na die 'psychedelische' periode. Overigens vind ik bijna alle nummers die in de film voorkomen goed.

Mmm, deze discussie past misschien beter op MusicMeter .

Hopelijk wordt hij niet naar daar verplaatst door één of andere overijverige moderator. De muziek en de film ... Je bent er duidelijk wel aandachtig mee bezig geweest.