Peter Pan (2003)

Onvoorstelbaar goede verfilming van regisseur P.J. Hogan, die er tot mijn grote verrukking niet voor terugschrikt om ook de donkerste elementen uit het boek van Barrie naar het witte doek te vertalen. Het hele boek wordt hier zowat integraal verfilmd (met uitzondering van het hoofdstuk met de Never-Bird en de korte epiloog op het einde), en dat levert een wervelende, spannende en ontroerende jeugdfilm op.

Een goede verfilming van Peter Pan begint uiteraard met de cast, en op dat vlak valt er geen valse noot te bespeuren. Jeremy Sumpter is ondanks zijn Amerikaanse accent (even wennen!) een prima Pan en Rachel Hurt-Wood is geweldig als Wendy. De allerbeste (en meest dankbare) acteerprestatie is natuurlijk weggelegd voor Jason Isaacs, die met zichtbaar plezier zijn tanden zet in de rol van Captain Hook (en in een moeite door ook de rol van vader Darling speelt). Isaacs is zelfs zo goed dat ik er op sommige momenten kippenvel van kreeg. Vooral de scène waarin Peter Wendy achterlaat op de toren van de Dark Castle, en Hook uit de schaduw stapt met zijn haak en degen, is echt fantastisch. Hoe meedogenloos Hook eigenlijk is, bewijst hij een paar scènes later, als hij zonder scrupules het schokkende zinnetje: "I don't believe in fairies" hardop uitspreekt.

De hele film is trouwens een stuk donkerder dan de gemiddelde avonturenfilm, en zelfs de zware thema's uit het boek van Barrie worden niet uit de weg gegaan. Zo is Peter Pan niet altijd de vrolijke vrijbuiter zonder zorgen, maar moet hij af en toe flink slikken als hij zichzelf betrapt op diepere gevoelens als schuld en liefde. Ook Hook is niet de karikaturale slechterik (zoals die in de tekenfilm was), maar een complex personage met zijn eigen zorgen en verlangens, voortdurend opgejaagd door een tikkende krokodil. Zelfs de zeemeerminnen zijn geen vriendelijke nymfen, maar verraderlijke, zelfs gevaarlijke, roddeltantes zonder eer en geweten.

Gelukkig wordt het nooit té zwaarmoedig en worden de serieuze scènes afgewisseld met haast magische momenten. Zo is de vlucht naar Neverland (en de landing op roze wolkjes!) een lust voor het oog, en was ik echt ontroerd door de dans van de feeën. Maar de allermooiste is scène is wel het intieme moment tussen Peter en Wendy, die samen voor de volle maan boven het bos zweven. Alleen jammer dat Peter de magie zelf doorbreekt door in een zeldzaam moment van nuchterheid te fluisteren: "You know it's all make-believe, don't you?"

Ik was ook erg verrast door het gebrek aan goedkoop sentiment. Normaal gezien heeft elke jeugdfilm wel een paar tenenkrommend moraliserende scènes, maar dat was hier totaal niet het geval. De emotionele scènes (hoofdzakelijk rond moeder Darling) zijn zo smaakvol, en zo goed geacteerd (door Olivia Williams), dat ik er een brok van in m'n keel kreeg. Vooral het moment waarop moeder Darling ziet dat het kamerraam dicht is, en het met alle macht weer probeert te openen, greep me heel erg aan.

De film ziet er trouwens ook verschikkelijk goed uit, en de dromerige sfeer wordt uitstekend versterkt door de heerlijke muziek van James Newton Howard. Ook de vele speciale effecten zijn origineel en overtuigend.

Echt onvoorstelbaar dat zo weinig mensen deze film hebben gezien, want de nieuwe versie van Peter Pan is echt een topper van formaat. Het was bij mij in elk geval alweer een hele tijd geleden dat ik nog zo blij werd van een film. Een pareltje!