People I Know (2002)

Beetje een suffe film, maar toch wel het kijken waard door Al pachino.
2,5.

Hij verteld dat er bloed in zijn plas zit. Of hij bietjes had gegeten?
Wat een geweldige acteur toch die Al Pacino.
3*

Hier sluit ik me helemaal bij aan ondanks de Goede acteerprestaties van Al Pacino en Kim Bassinger .

**

Bijzonder slappe en nietszeggende film die nergens interessant wordt.
Zelfs Pacino is niet te harden, ik vond dat hij zich schuldig maakte aan overacting.
A total waste of time.

Spijtig, zat zoveel potentieel erin, toch maar niet =(

Al Pacino kon het niet waarmaken,ook al acteerde die sterk

Enigszins mislukt drama met de altijd prettige Pacino. Rommeligheid, tempovertragingen en een moeilijk lopend verhaaltje, de film heeft het helaas allemaal. De potentie was er echter wel. Maar ja, dat is niet genoeg.

De film weet niet goed welke kant hij uit moet gaan. Wat drama rond de pr-figuur Pacino, een thrillerverhaal rond Téa Leoni, wat melodrama met Kim Basinger, hier en daar een verdoken vleugje humor... Pacino is trouwens niet slecht hier, al is hij niet altijd even aangenaam om te zien als ziek filmkarakter. Eens het verhaal loopt valt het nog wel mee, maar je verwacht de hele tijd meer. Elke scène opnieuw hoop je dat er meer gaat komen en blijf je wat op je honger zitten. Beetje mislukt als film dus, maar dankzij enkele leuke elementen toch nog draagbaar om te zien. Zeker geen topper.

Buiten Al pacino en kim basinger is dit een draak van een film, wordt nergens echt boeiend, spannend of meeslepend.

Voor mij de 2e ziening van People I Know.

Prachtig portret van een publiciteitshoer. Iemand die zijn ziel heeft verkocht aan de duivel en ja, waarom eigenlijk. Dat is hij met het verstrijken van de jaren vergeten. Nu is likken alles wat hij nog doet.
Al Pacino speelt deze verwarde man met verve.

In zijn radeloosheid heeft hij dan eindelijk een doel voor ogen waar hij zich met ziel en zaligheid in kan storten. Wat hij dan ook compromisloos doet.
Eigenlijk is dat best mooi.

Ook mooi vind ik het spel tussen Kim Basinger en Pacino. Lieflijk. Vol melancholie. Heel speciaal.

Opvallend dat de film vrij recent gemaakt is omdat zij stokoud overkomt.

Het einde vd f vind ik zeer passend. Zwartgallig, zeker. Maar helemaal goed als je de persoon Eli Wurman in ogenschouw neemt.

ik heb hem al 4 maanden thuis liggen, 5 keer geprobeerd te kijken, maar ik kom er gewoon niet door heen
ooit een keer gekregen voor me verjaardag.
van de week dan maar eens 'echt' voor gaan zitten.

Al een geluk dat Pacino nog in deze film mee doet, want voor de rest ir er niet veel aan te zien... Pacino zet zijn rol dan ook goed neer en speelt met veel overtuiging. Voor de rest was het allemaal nogal matig. Het verhaal komt traag op gang, maar komt eigenlijk nooit in een goed tempo terecht. Vanaf dat het wat boeiender wordt, is de film eigenlijk gedaan. Dit wordt goed geïllustreerd door het einde, wat ik dan ook nogal aan de zwakke kant vond.

Jammer, ik ben wat op mijn honger blijven zitten.

Dit is ook helemaal mijn oordeel. Jammer voor Pacino; toch een geweldig acteur

Een psychologische thriller (beweegt zich tussen een karakterdrama en een detectiveverhaal) met een zwak scipt, die zomaar ergens op goed geluk lijkt te beginnen, waarin veel gepraat wordt en verwikkelingen teveel voor de hand liggen en die maar niet op gang lijkt wil komen. Er zijn scènes die in het geheel niet in deze film lijken thuis te horen. De cast heeft de nodige potentie, maar mede door het slechte script, blijft enkel Al Pacino op charismatische wijze overeind. Hij maakt de film waard om naar te kijken.