Qian Li Zou Dan Qi (2005)
Alternatieve titel: Riding Alone for Thousands of Miles
72 stemmen | gemiddelde 3,67
China / Japan
Drama
103 minuten
geregisseerd door
Yimou Zhangmet Ken Takakura, Shinobu Terajima en Lin Qiu
De Japanse dorpsvisser Gou-ichi Takada wordt op een dag door zijn schoondochter Rie dringend verzocht naar Tokyo te komen. Zijn zoon Kenichi, die hij al tien jaar niet meer heeft gezien, is namelijk opgenomen in het ziekenhuis met leverkanker. Rie ziet deze gebeurtenis als een manier om vader en zoon weer in contact met elkaar te brengen. Kenichi wil echter niets van een verzoening weten. Voordat Gou-ichi weer richting platteland trekt, geeft Rie hem een videoband. Eenmaal thuisgekomen bekijkt Gou-ichi de videoband, die door zijn zoon gemaakt is in de zuidelijke Chinese provincie Yunnan als onderdeel van een onderzoeksproject over Chinese volkskunsten. Op de videoband staat een mislukte poging van Kenichi om de beste zanger uit de regio te verleiden tot het ten gehore brengen van het klassieke operettenummer "Riding Alone for Thousands of Miles". De zanger Li Jiamin beweert door een zware griep te zijn getroffen waardoor hij niet kan zingen. Hij belooft Kenichi echter dat hij hem bij zijn eerstvolgende bezoek mag filmen. Aangegrepen door het feit dat zijn aan het bed gekluisterde zoon waarschijnlijk nooit meer zal terugkeren naar Yunnan, besluit Gou-ichi om naar China te gaan om Li's optreden zelf te filmen. Dit ondanks het feit dat hij geen Mandarijn spreekt en geen kennis heeft van Chinese muziek.
4,0
[permalink] geplaatst op 16 november 2007, 0:01 uurIk las dat hij de Engelse ondertiteling regelmatig vertaald, dus wellicht doet hij ook de audiocommentaar erbij.
[permalink] geplaatst op 16 november 2007, 2:48 uur Hij doet van alles. Japanse films ondertitelen, essays schrijven, introducties en audiocommentaren geven bij allerlei Aziatische films op DVD, praatjes houden op filmfestivals, festivals programeren enz.
4,0 [permalink] geplaatst op 21 januari 2008, 17:55 uurGisteren gekeken, en erg genoten. Natuurlijk, mooie beelden - maar dat zien we tegenwoordig al zo veel. Niets mis mee, gelukkig. Vooral erg genoten van het hele gebeuren rond die man die in een land is waar hij werkelijk niemand kan verstaan. Dat is sowieso al een interessant gegeven.
Iedereen die naar het buitenland is geweest kan daar over mee praten. Nog beter als je werkelijk iets moeilijks voor elkaar wilt krijgen zoals deze man. Veel situaties zijn heel herkenbaar, dat vond ik grappig. Wanneer ik op reis was in Mongolië had ik enkel mijn woordenboek. Van engels was niet te spreken. Leuk hoe die mensen ontzettend veel moeite doen om met een buitenlander te communiceren. En al begreep ik bijna niemand, iedereen wilde wel wat met mij delen.
Dat zag ik ook hier, nu weet ik niet hoe dat echt in China zit daar ik daar nooit geweest ben. Verder nergens kunnen storen aan de smaak van propaganda af en toe. Kon me vooral erg goed vermaken met het ritme in deze film. Zhang weet beslist wat hij wilt laten zien, daar houdt ik wel van.
4.0
3,5 [permalink] geplaatst op 17 maart 2008, 11:23 uur
bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen Mochizuki Rokuro schreef:
En daarnaast vond ik de hoofdfiguur niet in zijn rol passen
Hier ben ik het helemaal NIET mee eens. Ik vond Takakura Ken juist zeer overtuigend overkomen als een man die zijn gevoelens niet kan uiten (maar wie dat juist wel héél graag zou willen!).
Zhang Yimou stelt mij niet teleur met deze film (van mij hoeft hij niet persé kritisch op het regime in China te zijn!), ik heb weer erg genoten. Wel is er natuurlijk zat kritiek te leveren op deze film!
Zo is het inderdaad wel erg een reclamezuil voor China (zo van :"O, wat zijn de Chinezen allemaal aardig en gastvrij!").
Je (
Mochizuki Rokuro) hebt wel een punt heb dat sommigen (onder wie ikzelf) sommige Hollywoodproducties neersabelen als ze vandaaruit zo'n soort film krijgen voorgeschoteld! (zoals Indepence Day, bah!)
Daarentegen krijg je hier weer zat moois voorgeschoteld qua beelden...
Het getolk vind ik niet storend; juist realistisch. Het hoort gewoon in deze film. Japanners spreken geen woord over de grens. Wat wil je dan? Zoiets als vele WO-2 films waarin alle Duitsers Engels spreken?
Realistisch ook de
snottebel van de operazanger!
5,0 [permalink] geplaatst op 4 juni 2008, 14:23 uur Dit is voor mij de perfecte vorm van cinema: een ogenschijnlijk simpel verhaaltje dat een diepzinnig en intelligent verhaal vertelt, vol met schitterende beelden en rake metaforen.
Een Japanse man leert dat zijn zoon stervende is aan de gevolgen van kanker en hij reist af naar Tokyo om afscheid te nemen. Deze is daar echter niet van gediend en stuurt hem weg. Er rest de vader nog een kans om de vergeving van zijn zoon terug te winnen: naar China afreizen om daar een specifieke dans op de film vast te leggen. Het blijkt echter moeilijker dan gedacht, doordat hij de taal niet begrijpt blijkt hij dan ook volledig afhankelijk te zijn van de mensen om hem heen.
Zonder enig vals sentiment weet het de innerlijke belevingswereld van een vader die zijn zoon dreigt te verliezen vast te leggen. Het kabbelt voort als een rustig stromend beekje door de trage opbouw, maar juist daarom weet het op heel subtiele wijze te ontroeren.
4,0 [permalink] geplaatst op 9 december 2008, 23:59 uur
bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen Net gezien, het is een hele mooie film. We krijgen prachtige landschappen te zien en overtuigende acteurs.
Naarmate de film vorderde had ik eerst niet het idee dat het me raakte. Ik werd echter hoe langer hoe meer in het verhaal meegesleurd en op bepaalde momenten raakte de film me dan ook echt.
Het moment dat Ken Takakura uit de wagen stapt en het kleine jongetje omhelst was echt mooi en ook het einde als hij die foto's laat zien aan de operazanger raakte me. Maar de film heeft nog meer mooie momenten. Gewoon kijken, deze film is zeker de moeite waard.
5,0 [permalink] geplaatst op 19 maart 2009, 16:07 uur Mochizuki Rokuro schreef:J.T.O schreef:
(quote)
Grappig. Je moet het stukje van Rayns maar eens lezen. Kan ik me helemaal in vinden, zeker omdat ik China geweest ben. Hulpvaardigheid bij Chinezen? Zal best, maar niet op zo'n elegante manier als in de film. En dat bij Japanners? Etc.
En Zhang Yimou heeft gewoon een film gemaakt om de overheid te ontzien en wat mij betreft zelfs te promoten. Dat vond ik in Not One Less nog tenekrommender. Daar kreeg ik een vieze smaak van in mijn mond. Maar gezien andere reacties (prijzen etc) voor die film, weet ik dat dat net zo goed aan mij kan liggen ; .
In beide films zijn het juist de bureaucratische systemen die de karakters - in eerste instantie - tegenwerken, dus ik vind het wat makkelijk om deze film meteen als Chinese propaganda te zien. Ik zie Yimou Zhang zelf meer in de traditie van onschuld tonen in zijn cinema, zoals wijlen Frank Capra dat ook deed. Zijn verhalen stippelen wel degelijk een vleugje maatschappij-kritiek aan, maar doen dit geheel met het goede van de mens in ogenschouw nemend.
Daarbij ben ik zelf in meerdere landen op het platteland geweest en het valt me altijd op dat mensen daar sowieso vriendelijker zijn naar buitenstaanders dan de meer individualistische stedelingen. Overigens heb ik geen enkele ervaring met China.
Legan
[permalink] geplaatst op 6 september 2009, 20:41 uur
bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen De tweede Yimou Zhang in één week (de negende in totaal), en wat een verschil vergeleken met The Road Home.
Een klein meesterwerkje is het niet, maar op meerdere vlakken is Riding Alone for Thousands of Miles een mooie en zeer aangename film. Qua verhaal, qua muziek, qua acteerprestaties, qua personages, qua plaatjes, ... Ieder element brengt je, zonder zwaar te zijn aaangedikt, in de juiste stemming.
Het is wel jammer dat alle conversaties vertaald worden. Ik had mij graag een buitenlander willen voelen net zoals Gou-ichi Takada, maar daar is helaas geen sprake van. Verder duurt tijdens de tweede helft, het gedeelte met de zoon van Li Jiamin iets te lang, waardoor de film een beetje inzakt. Dit duurt precies tot het moment dat ze beiden weer gevonden worden en blijkt dat de jongen niet naar zijn vader, die in de gevangenis zit, wil. De mooiste scène in de film.
