Jurassic Park III (2001)

Duidelijk het buitenbeentje van de reeks. Ook van deze Jurassic Park kan ik nog best genieten, al zijn hier heel wat rare keuzes gemaakt. Je kunt duidelijk zien dat Steven Spielberg hier niets meer mee te maken heeft gehad. Het vreemdste is nog wel de conferentie in het begin met Sam Neill aan het woord waarin hij maar al te duidelijk wil aangeven niet in te willen gaan op wat er in de eerste twee films gebeurd is. In character inderdaad.

De dialogen zijn sowieso een beetje apart. Het lijkt erop dat Joe Johnston elke gelegenheid aangrijpt om Jurassic Park 3 te distantiëren van de voorgaande delen, maar verder geen enkele moeite heeft om het concept uit te buiten. De introductie van de Spinosaurus is daar een goed voorbeeld van. Want wat is er beter dan een tweetal Tyrannosaurussen? Juist, een nog groter monster. In Jurassic Park 3 wordt net zoveel gerend en gegild als in deel twee. Toch is The Lost World een betere film. Die heeft in elk geval niet dat afgrijselijke stel Téa Leoni en William H. Macy. Normaal gesproken leef ik wel mee met de karakers van Jurassic Park. Van die twee hoopte ik dat ze zo snel mogelijk opgegeten werden. Jurassic Park 3 biedt behalve enkele nieuwe dino’s en geëvolueerde raptors (zijn er qua looks niet op vooruit gegaan) niets nieuws onder de zon.

Joe Johnston is een vriend van Spielberg, en het leek me juist sterk dat Johnston een deel wilde maken die los staat van de eerste twee films. Bovendien ging Neill niet op de conferentie in omdat ze een geheimhoudingsplicht hadden, wat meer naar voren komt in de twee boeken die Chricton geschreven heeft.

Zo ver duik ik doorgaans nooit in de achtergronden. Het hier eigenlijk vooral om de toon. Het komt op mij over alsof JP3 graag buiten de boot wil vallen.

Nog een punt is dat een boel scènes uit het eerste boek niet de eerste film hebben gehaald, maar wel in deze film zitten. Ik doel dan bijvoorbeeld op de boot scène.

En de vogelkooi.