Le Mani sulla Città (1963)

Vanaf 6 maart op DVD bij Homescreen.

Bitter staaltje Italiaans drama, of zeg maar gerust een politiek pamflet, zoals wel vaker bij Rosi.
Rechts krijgt het er flink van langs evenals het opportunistische politieke midden en links wordt wel heel erg in de heroische rol gezet. Nu moet ook wel gezegd worden dat ten tijde van deze film de rijke minderheid niet bepaald de meest betrouwbare politieke partner was, dus binnen dat opzicht komt het allemaal wel realistisch over.

De aftiteling is ook alweer veelzeggend: 'de specifieke gebeurtenissen en personen zijn gefingeerd maar de sociale context is reëel' . Juist ja.

De film zelf: sober, zwart-wit, Italiaans en een nagesynchroniseerde hoofdrol. Van de enkelen die nu nog steeds geinteresseerd zijn zal ook weer de helft afhaken als ik zeg dat het een puur op het politieke systeem gerichte film is: dat betekent debatten op het heetst van de strijd, manipulatie en chantage in achterkamertjes, volksverlakkerij en schimmige coalities sluiten. meer niet.

Met andere woorden, een film die maar voor erg weinig mensen is weggelegd vermoed ik. Voor degenen die wel houden van dit soort dingen, zoals ik, is het zeker wel de moeite waard, al hoef ik hem voorlopig niet nog eens te zien.

Heb nog geen enkele film van Rosi gezien. Toch heb ik wel een beetje het idee dat hij tegenwoordig erg in de vergetelheid is geraakt. Misschien omdat hij toch net achter die 6 grootheden staat (Fellini, Visconti, De Sica, Antonioni, Pasolini en Rossellini).

Rosi komt meer voort uit de periode na de successen van de regisseurs die je noemt. Een periode waarin de Italiaanse regisseurs commercieel niet zoveel potten braken maar artistiek wel heel erg gewaardeerd werden. Naast Rosi ook mensen als Zeffirelli, Olmi, de Taviani's, Bellocchio, Scola etc.

En Zurlini niet te vergeten.

Welke films heb jij van hem gezien, kos?
Ik ben persoonlijk vooral benieuwd naar Tre Fratelli en Cadavres Exquis.

Ik heb Tre Fratelli ook gezien en Dimenticare Palermo wat een beetje een misser was toen hij op late leeftijd op de Amerikaanse toer ging.

Maar films als Salvatore Giuliano, Caso Mattei, Il, Cadaveri Eccellenti en Cristo Si È Fermato a Eboli schijnen echt meesterwerken te zijn als je er van houdt.
En ik vind zijn zeer onderkoelde, grimmige stijl, vaak ook met politiek beladen onderwerpen absoluut wel iets hebben dus die wil ik zeker zien.

Het werk van Rosi spreekt mij zeer aan. Dit was pas de tweede film die ik van hem zag, maar wederom werd aan mijn verwachtingen voldaan. Mani sulla Citta is een film voor liefhebbers van films met een politieke lading. Een verhaallijn met onverwachte wendingen en poespas moet je niet verwachten. Rosi filmt alles op een sobere manier (waar ik wel van hou). Tevens is er dat typisch Italiaanse sfeertje (de gebaren en stemverheffingen) wat altijd kijkenswaardig is. De gehele film draait in feite om het "politieke machtsspelletje" wat zich afspeelt. Rechts en centrum krijgen er redelijk van langs, maar er is gelukkig sprake van enige nuancering.

4* en op zoek naar meer Rosi

Uit de rommelbak van de Aldi. Gortdroge registratie van politieke spelletjes in het Napels van de jaren '60. Op bijna documentaire-achtige wijze wordt verslag gedaan van de relatie tussen corrupte politici en de Napolitaanse bouwwereld.

Interessant? Zeker. Boeiend allerminst. En zie de recente vuilniscrisis in Napels nog altijd actueel. Niet alleen in Italie: vervang Napels voor Amsterdam en rechts voor de PvdA en je krijgt hetzelfde.

Le Mani Sulla Citta is inderdaad een film voor de echte liefhebber, die je bij voorkeur niet 's avonds moet bekijken, want je houd je ogen niet open. Prima voor een verregende 2de Paasdag, dat wel. 2,5*

.

Ook uit de Aldi-bakken gevist .....

Interessant voor mensen die van politieke intriges houden, maar tevens onnoemelijk saai!

Interessante personages zijn die van Rod Steiger, de linkse politicus en de ziekenhuisdirecteur die (vergeefs) in de politiek wat wil veranderen voor het gewone volk.

Erg fraai vond ik wel de scènes van het instortende gebouw.

Saai? Dat ‘Le Mani Sulla Città’ nog steeds actueel is, zorgt ervoor dat de film ook voor de modale kijker interessant blijft - mits enige politieke interesse, uiteraard. De morele vraagstukken worden netjes uit de doeken gedaan, en bovendien smijt Francesco Rosi daar nog een heleboel personages tegenaan die de plot er complexer, doch ook genuanceerder op maken. Tot slot leent het Italiaans zich als geen ander om de opzwepende discussies tot een kookpunt te drijven.
De enkele momenten dat de film inzakt (jawel, we moeten eerlijk zijn ) verbleken hierbij dan ook tot minder significante minpuntjes.
2,75*

Hopelijk ligt dit ook in de Belgische Aldi's!

En waar heb jij deze film dan vandaan, JJ_D?

Gehuurd uit de plaatselijke bib, in de reeks "Italiaanse meesterwerken" van Homescreen...

Interessant politiek pamflet, maar ook wel wat saai. Zeker de moeite waard.

Fijn om weer eens een goede rol van Rod Steiger te zien (en perfect nagesynchroniseerd). Verder, fijne film, waar je goed je aandacht bij moet houden, maar voor wie van politieke drama's houdt is dit wel een van de betere.

Gortdroog politiek pamflet. Links is goed, rechts is fout en het centrum laat zich door rechts voor het karretje spannen...helaas zit het allemaal wat minder zwart/wit in elkaar dan de regisseur ons wil doen geloven ("alleen de Communisten kunnen ons redden").
Filmisch begint het vrij sterk, maar al gauw krijgen we al veel te veel gezien neo-realisme en een hoop schreeuwende Italianen.
Geen thriller-spanning alleen een hoop politiek gekonkel...en daarvoor kan je beter naar Politiek24 kijken (is nog spannender ook).

Het blijft toch een vreemd fenomeen, die Amerikaanse acteurs in Italiaanse films van de jaren '60. Geen enkel ander Europees land heeft ooit zo consequent sterren uit de VS gehaald om met behulp van nasynchronisatie een hoofdrol te laten spelen. Vaak waren het acteurs wiens carrière in een dip zat, maar zeker niet altijd (denk maar aan Burt Lancaster in Il Gattopardo). Hoe Steigers carrière eruit zag in 1963 weet ik verder niet.

De film zelf vond ik goed gemaakt, maar in alle eerlijkheid moet ik ook wel hier het woord 'saai' gebruiken. Het is inderdaad een enorm politieke film en het debat dat hier gevoerd wordt interesseerd mij in principe wel, maar het is toch jammer dat het allemaal zo droog in beeld gebracht wordt. Dit is neorealisme dat een stapje te ver gezet heeft. Enerzijds kan het prijzenswaardig zijn dat de film zo zonder foefjes en zonder zichtbare poging tot emotionele betrokkenheid van de kijker is gemaakt, maar wat levert het op? Het voelde aan als een zielloze film, gemaakt om een uiteindelijk toch vrij eenzijdig (maar geloofwaardig) argument duidelijk te maken. Er zaten voor mij teveel momenten in waar de aandacht wegzakte. De keuze om geen enkele filmische middelen te gebruiken die opvallen en ook om het acteerwerk zo neutraal mogelijk te houden is duidelijk bewust gemaakt, maar het is ook dodelijk voor de filmervaring. De enige levendigheid van de film komt van het bekende Italiaanse temperament, wat weer veel geschreeuw oplevert, maar daar ben ik ook al geen fan van.
2*