Coming home VIJFluik met een didactische opzet: een voice over vermaant de kijkers in het begin en roept op tot meer bregrip voor repatrianten.
Het eerste deel van Cayatte gaat over een Dachau survivor( allicht geen krijgsgevangene) die alsnog op sterven ligt en op haar sterfbed wordt lastigevallen door-zacht uitgedrukt-niet overdreven sympathieke verwanten( onder wie Blier) die willen dat ze nog wat papieren ondertekent om de erfenis wat te vergemakkelijken.Het laatste shot vergeet je niet snel meer.
Het tweede deel van Greville gaat over ex-krijgsgevangene Périer die werkt in een een hotel waar VROUWELIJKE AMERIKAANSE OFFICIEREN( onder wie enkele lekkere) zijn gehuisvest die hem als een koelie behandelen.Godard heeft het "US go home"in de Franse cinema niet uitgevonden zo blijkt.
Het vierde deel van Lampin is een dear John verhaal en het vijfde gaat over een piepjonge Reggiani die zoals reeds gezegd met een oosterbure komt aankakken. Not to the amusement van iedereen,maar liefde overwint alle vooroordelen

.
Het derde en allicht beste deel is van Clouzot en laat zien hoe concentratiekamp overlevende Jouvet,door zijn wederwaardigheden kreupel en lijdend aan PTSS ( sommigen noemen dat begripvol "halfgek" ) een strange meeting heeft met een gevluchte gestapo-beul.Geen soft humanitair gesnotter hier,wel in principe genoeg stof voor een ff film.Helaas duurt hij maar 25 minuten.