Jigoku no Keibiin (1992)

Viel me nog erg goed mee voor een vroege Kurosawa.

Blijft verder wel wat lelijk, dat Japanse "kantoorgrijs", maar de film weet toch best sfeervol te zijn in de momenten met de bewaker.

Volgens mij in deze film wat meer ook voor compositie enzo, zag er vreemd genoeg allemaal wat mooier uit dan in z'n latere films. Verhaaltje is een beetje vreemd, maar de bewaker is op zich best mysterieus genoeg om toch enigszins eng te zijn.

Verder grappig om een wat jongere Osugi aan het werk te zien. Veel is hij nog steeds niet veranderd.

Aardige vroege Kurosawa dit, al zag ik dat dit helemaal niet z'n eerste film was. Was toen toch al een tijdje bezig.

3.0*

Mijn eerste Kurosawa (Kiyoshi). Beetje aparte keuze als eerste film, aangezien het verre van zijn bekendste (en waarschijnlijk beste) werk is. Toch begin ik liever bij het begin en is deze, samen met Sûîto Homu (1989) , als eerste aan de beurt. Guard from the Underground is een eigenaardige horrorfilm, die het merendeel van de tijd meer bezig is met de eigenaardige setting (een blijkbaar niet echt bestaand departement binnen een bedrijf dat zich richt op de in en- verkoop van kunst) waarbij humor en social commentary de orde van de dag zijn in Kurosawa's agenda.

Richting het einde ontpopt het zich meer richting een slasher. Ik las ergens dat dit een hommage kon/moest zijn aan de Amerikaanse slasher, maar gezien de stijl van de film en het tempo waarmee de killer onthult wordt, voel ik meer connectie met Europese slashers en Giallo titels van de grootmeesters. Knap is het dan hoe Kurosawa het geheel nog eigen weet te maken en met een aantal creatieve kills (de locker scene!) de boel behoorlijk clean houdt. Het gevoel dat echter overheerst is dat deze film waarschijnlijk op geen waardering hoeft te rekenen van slasher fans. De nuance verschillen zorgen ervoor dat de kijker die snakt naar bloed en achtervolgingen met een scherp bewapende killer niet op hun wenken worden bedient, integendeel..

Goedkoop, traag en weinig spectaculair.. en toch hangt er een bijzonder intrigerende vibe over het geheel. Het is een puzzel om te ontdekken wat Kurosawa er nou echt mee wilt bereiken. Het is vooral een teken van ruw talent.