La Corta Notte delle Bambole di Vetro (1971)

Regiedebuut van Aldo Lado die met "The Short Night of the Glass Dolls" een merkwaardige film aflevert die zich probeert te wringen in het gialloschoentje, maar eerder aandoet als een mystery/thriller met een aantal surrealistische trekjes.

Tijdens de film volgen we Gregory Moore, een man die gevonden wordt tussen de bosjes in een park en vervolgens in het mortuarium belandt. Klein detail: de man is eigenlijk niet dood, maar lijdt aan een vorm van catalepsie, waardoor hij niet meer kan spreken of bewegen. Zijn geest is dus nog steeds levend en hij probeert zich te herinneren hoe het komt dat hij in deze toestand is gekomen. Een raar gegeven en dat is het zeker ook: een lijk dat op zoektocht gaat naar zijn eigen 'dood' komen we niet elke dag op het filmdoek tegen.

Via een reeks flash-backs leren we de ware toedracht kennen. Daarin maken we kennis met Mira, zijn vriendin die spoorloos verdwijnt en waarnaar hij de zoektocht start. Op die manier komt hij in contact met anderen die hun dochter of geliefde verloren en komt hij in contact met hogere kringen die uiteraard meer te verhullen hebben dan enkel hun geld.

"Malastrana", zoals de originele film zou heten, is een speciale entry in het Italiaanse filmgenre en geeft perfect het gevoel van paranoia en het verlies van het zelfbewustzijn weer via een aantal gestileerde scènes en spannende onthullingen. De film is echter geen meesterwerkje: daarvoor biedt hij toch iets te weinig overtuigingskracht. De opvolger "Who Saw Her Die" van Lado was echter een grote stap terug tegenover deze eersteling van Lado.

Mijn oordeel: een goede 3/5.

Een Italiaanse horrorfilm die op zichzelf staat en niet echt binnen één genre lijkt thuis te horen.
Het concept van de film wist me te bekoren: een journalist die voor dood wordt aangetroffen, maar in werkelijkheid nog leeft maar dit op geen enkele manier aan zijn omgeving duidelijk kan maken wegens een vreemde soort van comateuze toestand. Dit in combinatie met de herinneringen die hij probeert op te halen aan het mysterie rond zijn verdwenen vriendin, wat er voor zorgt dat de film zich afwisselend in het heden en het verleden afspeelt, zorgen ervoor dat de film een boeiend beginidee heeft. Wanneer je de pseudo-intellectualistische betekenis achter de film mee hebt, biedt dit ook een kleine meerwaarde aan de film (zonder deze wetenschap stelt het einde misschien een tikkeltje teleur).
De film bevat ook enkele mooie shots, te wijten aan het feit dat Lado één van Pasolini's vaste cameramannen onder de arm heeft genomen.

Echter heeft de film, zoals dat bij een behoorlijk aantal Italiaanse semi- of volbloed gialli het geval is, een traag tempo en nodigt hij niet voor de volle 100% uit om aandachtig te blijven kijken. Ook had ik het gevoel dat sommige personages niet voldoende uit de verf kwamen, door o.a. matig acteerwerk.

'Malastrana' intrigeert en heeft een mooi uitgangspunt, maar de kijkervaring op zich viel me eerlijk gezegd ietwat tegen wegens het te trage tempo en het ietwat fletse mysterie.

3*

The Short Night Of The Glass Dolls is een van de vier films die oorspronkelijk in de Anchor Bay Giallo boxset zaten. Wat ik verwachte was dus een schoolvoorbeeld van een giallo, maar wat ik kreeg was iets heel anders. Nergens blote vrouwen, brute moorden of zwarte handschoenen, maar meer onderhuidse spanning en een vervreemdende, bijna bovennatuurlijke sfeer.

Lees verder op horror.nl..

Giallo die eigenlijk geen giallo is. Dat deze film toch als dusdanig bestempeld wordt zal er waarschijnlijk veel mee te maken hebben dat hij tijdens de hoogdagen van de Italiaanse genrefilm ingeblikt is. Echter, behalve de stijlvolle cinematografie zijn er weinig parallellen met andere gialli. Toch maakt dat deze film niet minder interessant, integendeel!

Het heeft me wat opzoekwerk gekost om de plot volledig te begrijpen. Dit komt enerzijds door de onduidelijke nasynchronisatie, anderzijds door de gelaagdheid en symboliek van vele scènes. Met die gelaagdheid onderscheidt Short Night of the Glass Dolls zich duidelijk van het gros van de gialli. De film bevat een goed uitgedacht scenario dat zich op een intrigerende manier ontvouwt. Het verhaal wikkelt zich af door middel van een tweeledige plot, het ene in de tegenwoordige tijd, het andere aan de hand van flashbacks. Op het einde komen beide samen in een zenuwslopende ontknoping die moeiteloos bij de beste in het genre gerekend kan worden.

Ook stilistisch is Short Night of the Glass Dolls niet minder dan hoogstaand. Hoewel het allemaal minder opzichtig oogt dan in andere gialli, zijn de belichting, kleurgebruik en camerawerk van hoog niveau. Net zoals de muziek van Ennio Morricone trouwens, die eerder subtiel aanwezig is, maar wel perfect de beelden ondersteunt.

Liefhebbers van de assassino met zijn zwarte lederen handschoenen, scheermes, hoed en lange jas blijven weliswaar op hun honger zitten. Zoals gezegd is deze prent geen rasechte giallo. Er is bijvoorbeeld geen stereotiepe moordenaar en ook de weinige moorden zijn allesbehalve grafisch. Dat is ook niet nodig, aangezien het gruwelijke verhaal genoeg tot de verbeelding spreekt.

's nachts zendt de Duitser wel eens van die Italiaanse jaren zeventig misdaad co-producties uit.
De echte klassiekers en de giallo's laten ze daarbij helaas links liggen (nog afgezien van het feit dat ze Duits nagesynchroniseerd zijn).
Mocht je er toch naar kijken dan zie je ook regelmatig Mario Adorf voorbij komen die in tientallen van dit soort producties speelt.
Deze film mag echter de boeken in als zijn meesterwerk!!
Een nagelbijtende zoektocht door een communistisch Praag dat minstens zo benauwend is als Venetië in "Don't Look Now".
En het feit dat onze hoofdrolspeler al dood is voordat de begintitels komen maakt het allemaal nog vreemder.
Het is pas juni, maar dit zou voor mij wel eens het filmisch hoogtepunt van 2010 kunnen worden.
Meesterwerk!

Lastig te plaatsen.

Vooral omdat ik zonder enig benul begon aan deze vrij aparte titel die uiteindelijk op papier net wat interessanter klinkt dan dat het in de uitwerking is geworden.

Sfeervol is de eerste stempel die ik erop kan drukken, zoals Halcyon al aangaf is de belichting af en toe bijzonder sterk (vooral bij het einde, geweldig!). Het einde is ook meteen het fijnste stuk, de rest is naar mijn beleving toch wat te passief.

Qua verhaal is het een opvallende aanpak maar het maakt voor mij weinig verschil. Er hing niet altijd de juiste sfeer, er mistte vooral wat dreiging om je als kijker op het puntje van de stoel te houden, de spanning voelde nu wat fragmentarisch aan.

Daarentegen was de soundtrack wél constant erg fijn en duurt het niet te lang. Not my cup of tea...maar slecht is het allesbehalve.

Veel overeenkomsten met Le Scaphandre et le Papillon.

De reinste bullshit...

Eigenlijk had deze film zijn titel eer aan moeten doen en inderdaad kort moeten duren. Pak de openingscènes en de laatste scènes en je had een klein meesterwerk van een half uur gehad. Het opvuluurtje had ik graag willen missen, want dat is een clichémysterieverhaaltje met voorspelbare wendingen, slecht acteerwerk, vreselijke dialogen, goedkope pogingen tot kunstzinnigheid en gewoon niets om te fascineren. Neem dan die opening, met die kraai die eerst aan de appel pikt en na weggejaagd te zijn dan maar aan een lichaam begint te pikken. Of neem het einde, waarop het daadwerkelijk akelig wordt bij die autopsiedemonstratie. Helaas vinden de intrigerende ideeën geen plaats in het grote geheel. Morricone's score is even afwisselend. De thrillerstukjes zijn daarin teleurstellend, maar de meer droevige muziek is prachtig.
2*

Aardige film, heb wel een zwak voor poepvale jaren zeventig kleuren en rustig camerawerk. Fraai deuntje ook alleen het verhaal zelf is nogal wisselvallig. Opeens verandert de focus van de journalist die iets vreemds is overkomen, naar een 'zoektocht' naar verdwenen meisjes, nogal onverwacht.

Zo'n switch kan een verrassing zijn maar hier is het een kleine teleurstelling omdat ik het mysterie rondom de man veel boeiender vind. Maar dan moet ik ook wel zeggen dat ik het niet helemaal doorgrond heb, het hoe-en-waarom.

Het is uiteindelijk een soort mix van een detective, Don't Look Now en Johnny Got His Gun. Klinkt op papier erg boeiend, maar de mystieke en sekte-achtige sfeer die voortdurend boven de film hangt dompelt je helaas maar een enkele keer onder.