The Gay Divorcee (1934)

mijn stem
3,24
57 stemmen

Verenigde Staten
Muziek / Komedie
107 minuten

geregisseerd door Mark Sandrich
met Fred Astaire, Ginger Rogers en Alice Brady

De eerste keer dat de tapdanser haar ontmoet scheurt hij haar jurk, maar hij weet meteen dat hij haar nog een keer wil zien. Het zou een stuk makkelijker zijn als hij wist dat zijn vriend, de advocaat, haar scheiding behandelt.

TRAILER

7 BERICHTEN5 MENINGEN
zoeken in:
 
avatar van Muggsy
3,5
0
geplaatst op 25 mei 2010, 11:29 uur, permalink
Vond deze Rogers & Astaire-samenwerking vreemd genoeg beter dan ‘Top Hat’. De verhaallijnen van beide films lijken zeer sterk op elkaar maar deze was eerder. Het kan natuurlijk ook geen kwaad dat Astaire hier de Cole Porter klassieker ‘Night and Day’ nagenoeg perfect te berde brengt. Ook in de bijrollen krijg je nagenoeg dezelfde acteurs en Horton (Pinky), Rhodes (Tonetti) en Blore (de ober) kwamen grappiger uit de hoek en kwamen ook uitgebreider aan bod. De aanwezigheid van Alice Brady als Aunt Hortense deed ook veel goeds voor de film.
Natuurlijk kan de hele premisse van de film reeds vroeg opgelost worden door één welgesproken zin tussen de personages van Horton en Astaire maar dit draagt bij tot de kluchtige sfeer.

3,5
0
geplaatst op 8 oktober 2011, 18:14 uur, permalink
Film gemaakt rond het danspaar Astaire-Rogers en in vergelijking met sommige, gelijkaardige films uit de 30- en 40iger jaren best geslaagd. Het plot is amusant, de dialogen soms pittig en de acteurs, ook naast de hoofdrolspelers, in goede doen.
Film wordt ook ondersteund door 2 prachtige evergreen-songs, zoals "Night and Day" (een paar jaar voordien reeds in the Gay Divorce-stage musical, eveneens met Fred Astaire) en "The Continental".
Best genietbaar, ondanks de respectabele leeftijd.
Opmerking : De betekenis van het woordje "gay" zal in de jaren 30 wellicht uitsluitend de betekenis van "vrolijk, luchtig" hebben gehad.

avatar van stefan dias
3,0
0
geplaatst op 17 februari 2013, 23:16 uur, permalink
Best genietbare film met mooie outfits en decors. De nevenfiguren zijn best vermakelijk. Vooral dan de ober en een politiek incorrecte Burlesconi. Vond 'The Continental' anders niet bijzonder swingen en dat bleeeeef maar duren. Zo lang dat het op zich ook wel weer leuk werd. Met het hyperkinetisch gemonteerd stukje op het eind met de swingende onderbenen werd het toch nog even leuk. Het verhaal had héél weinig om het lijf en was niet veel meer dan een klucht maar dat schijnt altijd wel zo te zijn in dit stoort films en het stoort niet eens.

 
0
Dick2008
geplaatst op 22 mei 2014, 8:31 uur, permalink
Deze ook nog maar eens een herkijkbeurt gegund. Een titel die tegenwoordig al heel gauw dubbelzinnigheid oproept. Die Astaire-Rogers lijken echt heel erg op elkaar. Het zijn romantische komedies met dans en zang erbij. Astaire wordt verliefd op Rogers, Rogers negeert hem, maar uiteindelijk worden ze dan een zeer verliefd paar. Liedjes zijn er nog niet eens zoveel. De film begint al meteen met een Folies Bergere nummer. Night and Day zou de bekendste worden, die zit ongeveer in het midden. Een voor mij mooier nummer is A needle in a haystack die Astaire, zoals gewoonlijk, goed zingt in de eerste helft. In de tweede helft zingt Rogers, The continental en dat doet ze ook al opmerkelijk goed. Dat nummer wordt alleen herhaald en enorm uitgerekt tot een lang dans/show nummer. Maar het is toch heel anders, dan Busby Berkeley dat destijds deed.
Eigenlijk alleen voor dansfilms-liefhebbers, anders hoef je niet te kijken, want het verhaal is gewoon zwak. Astaire, maar vooral Rogers zijn natuurlijk wel leuk om naar te kijken. Horton speelt gewoon weer dezelfde rol. Brady is irritant, maar dat waren er wel meer in deze film. En de film is zo uitgestippeld, zodat die dansnummers er goed in passen. 2.0

avatar van Film Pegasus
3,5
0
Film Pegasus (moderator)
geplaatst op 19 april 2015, 18:20 uur, permalink
De film moet wat op gang komen. De screwball comedy moet z'n weg nog vinden en ook Astaire en Rogers elkaar wat leren kennen. Maar het is best genieten in deze muzikale komedie. Het komt vooral goed eens ze in het hotel zijn. Eerst met het kniedansje van Betty Grable en dan de introductie van enkele leuke randfiguren als de Italiaan en de ober. En uiteraard de scènes tussen Astaire en Rogers zelf als de misverstanden elkaar opvolgen. Met een mooie finale wordt de film net boven het gemiddelde getrokken. Astaire heeft misschien wel betere films, maar deze mag best gezien worden. Al zal dit denkelijk vooral in de smaak vallen van fans van dansfilms. Een verschil met de komische films van de 50's.

avatar van BBarbie
2,5
0
geplaatst op 21 september 2015, 7:35 uur, permalink
Deze eerste van de negen films van het dansduo Astaire – Rogers is in mijn ogen de minste. Er is nauwelijks ruimte voor een verhaallijn, omdat de focus helemaal gericht is op muziek en dansen. Vooral de meer dan 20 minuten durende opvoering van het bekroonde nummer “The Continental” (best een aardig deuntje overigens) is schier eindeloos en wat mij betreft op d’n duur stierlijk vervelend.

avatar van Onderhond
1,5
0
geplaatst op 8 november 2015, 16:56 uur, permalink
Top Hat vooraf.

Bijna eenzelfde opzet, identieke cast, zelfde regisseur. De liefhebber weet wat te verwachten dus. Een klassieke musical met Astaire en Rogers, veel luchtigheid en meer klassieke dans dan tapdans.

Moet gezegd dat Astaire en Rogers een leuk onscreen koppel vormen. De chemie tussen beiden is leuk en ook als danskoppel ogen ze al erg op elkaar ingespeeld, al is dit blijkbaar één van hun eerste films. Wel minder zijn die extended dans nummers aan het einde van dit soort musicals (het Continental nummer). Komen meestal als het verhaal wat stoom is kwijtgeraakt, maar net dan zouden ze beter de film afronden dan er nog een danssequentie van 10 minuten insteken.

Vooral het begin is leuk. De humor is best geslaagd, vooral de aanvullende cast is best grappig. Ook in Brighton blijft het leuk (met de ober uiteraard, en die Italiaanse kerel uit Top Hat), alleen merk je daar al dat ze af en toe wat aan het verhaal moeten rekken om de speelduur wat op te drijven.

Jammer dat het allemaal wat lang duurt, want die Astaire/Rogers musicals zijn verder best wel vlot.

1.5*