Professione: Reporter (1975)

Re-release van een nieuwe restauratie vanaf 6 maart 2008 in het kader van Michelangelo Antonioni en NICE (New Italian Cinema Events).

Tamelijk saaie film over eeeh een man met een identiteitscrisis. Het verleden blijft hem maar achtervolgen in de persoon van zijn naargeestige vrouw. Het verhaal, ahem, kabbelt lekker voort met als hoogtepunt een interessante blik op architectuur van uit de spaanse art nouveau. Sommige achtervolgingen waren best spannend. Maar over het algemeen begreep ik niet altijd het idee, daarnaast als ik het idee begon te begrijpen, snapte ik de beeldende keuzes (om het verhaal te vertellen) niet.

David Lock (Jack Nicholson) is een tv-reporter die na het overlijden van zijn mede-hotelgast van identiteit verwisselt. De overledene blijkt een wapenhandelaar te zijn en Lock krijgt diens belagers plus zijn vrouw en chef achter zich aan. Tot hoe ver kan hij genieten van zijn nieuwe leven en kun je je verleden eigenlijk wel achter je laten?

The Passenger is mijn tweede Antonioni (van wie ik Blowup al heb gezien) en is een zeer fraaie film. Identiteit is een interessant onderwerp en het wordt goed uitgewerkt. Prachtig shot is waar Lock boven Barcelona ‘vliegt’. Lock was zijn ouwe leventje zat, maar dit oude leventje zal hem altijd blijven achtervolgen. Door van identiteit te wisselen word je geen andere persoon (andere prachtige scène is daarom ook die waarin Lock het verhaal over de blinde man vertelt). Een andere gedaante verandert de kern niet.

Cinematografisch zit de film sterk in elkaar. Een shot als hierboven genoemd is maar een klein stukje van wat de film te bieden heeft. Een andere prachtige scène is die waarin Romy Schneider (ze heeft geen naam; het meisje) samen met Nicholson in een auto op een weg onder de bomen rijdt; prachtige kleuren en licht. Antonioni maakt gebruik van desolate plekken, bekende steden, mooie gebouwen en prachtige omgevingen. Toch lijkt alles leeg, hol, stil. Zoals het hoofdpersonage zich ook voelt, of beter gezegd, zoals hij ís.

Een kritiekpunt is wel dat voor een thriller Professione: Reporter weinig spannend is. De aandacht uiteraard vooral gevestigd op de identiteitscrisis van Lock maar wat daar omheen gebeurd is niet spannend. Identiteit is een geweldig gegeven en dit thema draagt dan ook de hele film, hoewel het verhaal behoorlijk dun is. Het uitzoeken van wat en waarom laat je op het eind nog met vragen achter maar geeft wel de mogelijkheid nog eens goed na te denken.

Nicholson en Schneider vormen samen met hun sterke prestaties een mooi duo met voelbare chemie. De film eindigt met een haast eindeloos maar fantastisch shot. Hoe hebben ze dit klaargespeeld? Klik. Nicholson blijkt het ook uit te leggen met het audiocommentaar op de dvd, nog maar eens kijken dan.

The Passenger heeft mijn interesse voor Antonioni weten te wekken, iets wat hem met Blowup niet echt is gelukt (herkijk brengt daar waarschijnlijk verandering in). L’Avventura, La Notte en L’Eclisse zijn allen must sees. Professione: Reporter is een bijzondere film. Het simpele verhaal vervaagt door het thema en Jack Nicholson bewijst wederom dat hij een geweldige acteur is. Mooie film en tijdloos.

****

Had de film dan de ambitie om een thriller te zijn? Naar mijn mening niet (het hele achtervolgingsverhaal met die geheime agenten en wapensmokkelaars betekende voor mij gewoon dat ook zijn nieuwe/huidige leven niet het gene is waar hij tevreden mee kan zijn: hij is op de dool en begrijpt niet veel van wat er rondom hem gebeurt. De vage aanwijzingen in een agenda zijn zo'n beetje de enige houvast in dit kluwen. ).

Voorts ben ik het wel eens met je lovende recensie.

Professione: Reporter is een erg mooie film, vooral op cinematografisch vlak. Het beroemde voorlaatste shot, maar zeker ook enkele andere aardige vondsten: het 'materialiseren' van het verleden in het heden (wanneer Locke op zijn kamer zit en hij later in die scène rondwandelt met de overleden zakenman), het volgen van de auto's op de weg om vervolgens de camera vast te pinnen op Nicholson die op een terrasje aan de kant van de weg zit, de bomenrijen waar de auto tussen rijdt,... Antonioni weet zeker en vast hoe hij mooie beelden kan creëren.

Hiernaast is ook het verhaal goed aangepakt: het heeft het vage, het lege dat perfect past bij de gevoelstoestand van het hoofdpersonage (die zijn vorig leven de rug wilde toekeren, maar verloren lijkt te lopen in zijn nieuwe gedaante).
Eén kleine kanttekening: ik had niet veel met het personage van Maria Schneider. Soms voegde het iets toe aan de algemene sfeer, maar voor mij was ze eigenlijk niet zo bijzonder essentieel voor het verhaal.

Na 'Blow Up' was dus ook deze 'Professione: Reporter' een schot in de roos. Ik kijk alvast uit naar mijn volgende film van deze cineast.

4*

Een beetje te traag naar mijn smaak. Mooie shots hoor en de sfeer vd film is ook wel relaxed, maar ik vond dat er ook wel overbodige beelden/scenes inzaten. Die scenes zullen anderen die de film wel goed vonden, waarschijnlijk wel kunnen waarderen, maar ik had vaak zoiets van: nu weten we het wel.

Dan kun je lang wachten. Hij is overleden.

Dit is een hapje dat je lust, of je lust het niet. Ik smul ervan in elk geval! Ik hou van dat trage tempo. Weer een film zonder overbodige muziek, net als zijn eerdere succes Blow up. Een film waar je nog lang over blijft nadenken. Ik vond de opbouw van scene´s evenwichtiger en rijper dan in zijn eerdere films.
Een film die vragen oproept en waarbij je de antwoorden niet op een presenteerblaadje krijgt. Een meesterwerk, 5 sterren dus.

Na `L Avventura en La Notte onderbreek ik Antonioni `s trilogie over moeizame communicatie eventjes voor deze wat ' latere film van hem '.

3 shots springen er echt uit op mijn kwaliteitsmeter. Dat shot waarin Nicholson zich in de lucht begeeft en naar achteren leunt tegen een wand van blauwe zee, een shot wat na 3 seconden alweer onderbroken wordt. Kortom over een gebrek aan ritme gesproken.....

Als Antonioni dan eindelijk zijn juiste ritme te pakken heeft zit de film er alweer op. Dat langdurende, prachtige maar tevens onmogelijk geachte eindshot is van pure schoonheid. Net zo als dat moment waarin Maria Schneider in die auto gaat staan en zich in rap tempo door een bladerdek begeeft, alleen werd ook dit shot te vroeg afgebroken.

Met het verhaal kon ik eigenlijk weinig. Niet dat het verveelde, maar de bijbehorende dorre landschapsfotografie in het begin en de verkeerde ' focus ' of een scene nou kort of lang moest duren braken de film wat op. Er viel gewoon te weinig te zien. Moeilijke vent die Antonioni, in vergelijking met `L Avventura veel toegankelijker maar eigenlijk weer veel te standaard allemaal voor wat ik in La Notte van hem gezien heb.

Zijn films willen mij niet echt aangrijpen. Alhoewel het niet zozeer saai was, had ik na afloop een wat futloos gevoel. Toch wil ik zijn trilogie nog wel afronden. 3*

Inderdaad, een saaie trage film, geen begin en geen eind. Ik vond Maria Schneider zeer belabberd acteren. Zonde van de tijd.

Geweldige film die ik zeker nog veel vaker ga kijken. Wel jammer dat ik er zojuist via IMDB achter kwam dat Nicholson zit te jokken op de commentaartrack van de DVD:

"In the DVD commentary, Nicholson states that Antonioni constructed the entire hotel entirely so that the final shot could be accomplished, though he suggests that the entire hotel was built on hinges instead of simply the bars outside the window. This assertion is incorrect as production photos and several books testify. The shot was made by opening the bars which were on hinges and allowing the camera to pass through and be picked up outside. What also attracted the director to this building is it used to be a church and was across the street from a bullfight ring.

Hij had het vast te druk met dood liggen toen de hele heisa om hem heen aan de gang was ;)

Verder is zijn commentaar heerlijk om naar te luisteren. Ook een aanrader voor de mensen die de film te saai vinden. Jack Nicholson zorgt voor een entertainende ervaring!

Ben erg benieuwd naar de audio-commentaren die hier regelmatig worden aangehaald. maar ook zonder was deze film een waar genot. Practige shots, heerlijk loom tempo en een niet al te gecompliceerd verhaal wat op zeer relaxete wijze wordt verteld. Mijn derde Antonioni na Zabriski point en Blow Up. Tot op heden mijn favoriet.maar ik heb nog geen van de 'italiaanse' films van deze regisseur gezien. maar eens naar opzoek.

In de herziening.
Het meesterwerk van Antonioni wat mij betreft.
Qua fotografie één van de mooiste films aller tijden met o.a. de prachtige archtectuur van Gaudi.
Thriller-elementen dienen voornamelijk om Nicholson (zeer ingetogen hier) een beetje existentialistisch rond te laten zwerven.
Film draait dan ook om de sfeer en de onmogelijkheid om te ontsnappen aan je bestaan.
Fameuze klassieke eindscene (camera glijdt door getralied raam naar buiten en kijkt weer naar binnen..hebben heel wat film-studenten op mogen blokken).
Meesterwerk!!

Met die tropische temperatuur buiten bleek The Passenger een prima keuze. De film zit vol met zonovergoten plaatjes van zowel bekende steden als slapende stadjes in the middle of nowhere en de hitte, de desolate landschappen en het zweet op Nicholson’s voorhoofd werden bijna tastbaar.

Het verteltempo ligt laag en er zit verhoudingsgewijs weinig dialoog in, dus als “even tussendoor een onderhoudende film” zou ik hem niet aanbevelen, maar als je er rustig voor kunt gaan zitten is het een film waarbij je je lekker in het lome sfeertje kunt onderdompelen.
Op trage wijze wordt er een beeld geschetst van een man die met name voor zichzelf op de vlucht lijkt te zijn. Gaandeweg komt er iets meer verhaal in, al blijven achtergronden en beweegredenen enigszins vaag.

Nicholson, hier op een bepaalde manier een beetje in het verlengde van zijn rol in Five Easy Pieces, weet ondanks zijn zwijgzame en niet makkelijk te doorgronden personage de aandacht vast te houden. In combinatie met de sfeervolle beelden levert dit een intrigerende film op waar ik tijdens het kijken niet helemaal van wist wat ik er mee aanmoest maar die naderhand toch wel door blijft werken en die eigenlijk met de dag beter lijkt te worden.

Te zien als onderdeel van de Jack Nicholson' zomerspecial van LUX Nijmegen. INFO