Seven Brides for Seven Brothers (1954)

Leuke film met goede muziek.
Verhaal is appart en goed gebracht.

3,5 ster

A wonderful, youthful, lovin', kissin' musical about seven stolen sweeties and their shotgun weddings

Op de digitale zender TCM zenden ze het meeste van de tijd films uit de oude doos uit. Ik kende Seven Brides for Seven Brothers wel van titel maar toen ik aan mijn moeder vroeg of ze de film kende schoot ze in de lach en zei ze dat ze deze film wel wou mee zien, iets wat niet zo heel veel gebeurt. Zo gezegd, zo gedaan dus hebben we hem op deze sneeuwwitte Valentijnsdag de film maar opgezet.

Op zich heb ik wel een zwak voor dit soort feel-good films en bij Seven Brides for Seven Brothers is dit niet anders. Het verhaal zit origineel in elkaar maar het is vooral de choreografie die deze romantische komedie de moeite waard maakt. Er zijn dan ook twee scènes die met kop en schouders boven alles van de film uitstekend. De eerste is de dansscène waar de 6 broers elke andere man op het feest de loef afsteken met hun acrobatische kunstjes. Geweldig om te zien hoe lenig en hoe sterk de acteurs en actrices op elkaar zijn afgespeeld. De tweede scène is het bouwen van de schuur. Op zich iets minder spectaculair dan de dansscène maar nog altijd wel zeer leuk om te zien, vooral wanneer het dan uiteindelijk toch tot een gevecht komt waarin de broertjes zwaar ass kicken. Het is en blijft heerlijk om te zien hoe de Pontipees gewoon iedereen een serieus pak rammel geven. Stanley Donen slaagt er dan ook wonderwel in om met een klein gegeven de film interessant te houden. Nergens krijg je het gevoel dat de film saai wordt maar blijft het allemaal wel zeer vermakelijk. Alleen over het einde ben ik iets minder te spreken. Niet dat het een slecht einde is maar het kwam mij allemaal iets te abrupt, het had echt geen kwaad gekund mocht de film nog een 10 minuten langer hebben geduurd.

Wanneer je een hele familie wilt voorstellen moet je acteurs hebben die op elkaar lijken, vooral als het allemaal broers horen te zijn. Ik had dus wel wat schrik dat dit niet het geval ging zijn maar niets was minder waar want de broertjes trekken zo hard op elkaar dat het zelfs bij vlagen ontzettend moeilijk is om ze uit elkaar te houden. Allemaal hebben ze het typerende rosse haar en baard, al wordt die baar er wel vrij vroeg in de film afgeschoren. Ik vond het ook wel origineel om het alfabet te volgen. Howard Keel is als oudste broer goed gecast maar het viel me wel op dat hij precies nogal een Errol Flynn look-alike was. Hij had trouwens ook niet misstaan in de rol van Adam. De rest van de broers zijn eigenlijk allemaal van hetzelfde niveau als Keel, al zijn er natuurlijk wel een aantal die meer screen time krijgen dan ander. Zo zie je niet veel van Ephraim maar dat kwam waarschijnlijk ook wel doordat Jacques d'Amboise nog onder contract stond met het ballet van New York. Ik vond het niet erg want er waren genoeg andere broers die leuk waren om te zien, mijn favoriet was dan toch wel Frank. Ik vind het altijd wel leuk dat iemand constant wilt knokken. Langs de mannelijke kant wil ik ook nog wel even Gideon vermelden, de benjamin van de familie. Eén van zijn eerste rolletjes terwijl hij later roem zou vergaren door de rol van Dr. Jacoby in Twin Peaks. Seven Brides for Seven Brothers heeft dus een hoog testosteron gehalte maar tussen al dit mannelijk geweld vinden we nog één sterke actrice, Jane Powell. In Royal Wedding was ze al wel de moeite, al was die film gewoon slecht maar hier slaagt ze erin om haar personage te laten uitblinken tussen al deze mannen. Het is sowieso al amusant om te zien hoe zo'n frêle jong ding zich weet te handhaven tussen al dat manvolk. De rest van de cast is zeker ook niet slecht maar de show wordt toch gestolen door de zeven broers.

Uiteindelijk is Seven Brides for Seven Brothers een ontzettend vermakelijk filmpje geworden dat vooral door de uitstekende choreografie en lekkere nummers de moeite waard is. Jammer dat je dit niet in België tegen komt op DVD want anders zou ik hem zo meepakken.

4*

Een film waar je tegenwoordig niet meer mee aan zou kunnen komen zetten, omdat het verhaal gewoon echt niet meer van deze tijd is. Je merkt het nog niet aan de plotbeschrijving hierboven, maar er is een reden waarom Seven Brides for Seven Brothers altijd een geliefde film is geweest bij feminismestudies als een voorbeeld van (onbewust) vrouwonvriendelijke films: de Pontepeebroers gaan uiteindelijk over op kidnapping van de vrouwen van hun dromen en na een korte periode huilen vallen ze natuurlijk als een blok voor de mannen, zelfs al wordt er totaal geen aandacht besteed aan die ontwikkeling. Het is een erg ouderwets beeld van man-en-vrouwrelaties, inderdaad, maar evengoed blijft het zo zijn charmes hebben en juist die relaties worden met veel humor bekeken, alsof de makers wisten dat ze een belachelijk plot hadden. Hoe dan ook, het was een veel leukere film dan ik verwacht had.

Het beste was met afstand dat bal waarin de zes vrouwloze broers tegen andere mannen in dansvorm strijden om de aandacht van zes vrouwen. Deze dansscène is bijzonder indrukwekkend en zit vol met knappe atletiek en geweldige choreografie. Ik weet zelfs niet of ik überhaupt ooit zo'n meeslepende dansscène in een film heb gezien. Het is zelfs zo geniaal dat de rest van de film er wat flets bij afsteekt. Er zit genoeg humor in om de boel fris te houden en de acteurs en actrice hebben een hoop charme, maar het plot is te belachelijk voor woorden en ook ondermijnen de teksten van de liedjes soms de goede regie en choreografie van de musicalscènes (het beste voorbeeld is het nummer Lonesome Polecat, visueel knap gedaan, maar qua zang te overdreven en de tekst is lachwekkend slecht). Wel moet ik toegeven dat de liedjes hier bijzonder knap verweven werden met het verhaal, zonder dat het ooit als een onderbreking aanvoelde. Ik las dat Seven Brides op dat geboed vrij innovatief was voor die tijd. Hiervoor maakte Donen met Gene Kelly nog Singin' in the Rain, waar nog vaak naar een excuus gezocht werd in het plot voor een liedje of een dansje. Dat gebeurt hier helemaal nooit.

Dus het is een wat wisselvallige film. Niet alles komt even goed uit de verf en het doet vaak wat gedateerd aan, maar tegelijkertijd bevat de film één scène die gewoon door iedereen gezien moet worden en is het gewoon door zijn enthousiasme een zeer vermakelijke film om te kijken. Niet het grote meesterwerk onder de musicals, maar verdient iets meer aandacht hier op MovieMeter.
3,5*

Een heel opgewekte film, uitermate geschikt om een wat treurige bui te verjagen. Het verhaal stelt niet zo veel voor, maar de muziek en vooral de dansscènes zijn heel mooi. Dat geldt met name voor het in alle opzichten spectaculaire ballet bij het bouwen van de schuur. Bovendien hebben Howard Keel en vooral Jane Powell allebei een heel mooie stem.

Ik heb lang moeten zoeken naar deze film, waarvan ik nog wist dat ik hem bij de eerste keer kijken heel mooi had gevonden. Ik ben blij dat ik de film uiteindelijk gevonden heb, want het is een bijzonder aangename film, waar je echt vrolijk van wordt.